Een dag vol wol, vriendschap en wafels

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn. Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet.

Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels.

Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden.

Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, krokante wafeltjes, net groot genoeg voor een tussendoortje. De geur van vanille en boter vulde de keuken. Zo simpel, zo huiselijk. De meisjes zaten knus samen te snoepen, en wij lieten ons ook verleiden tot een warme wafel met poedersuiker.

Vanavond warmen we de spaghetti op die we gisteren al maakten. Alleen nog de pasta koken. Geen gedoe. Perfect voor een trage vakantiedag waarop verbinding, rust en genieten centraal staan.