Hofgeluk

Wat een dag Wat een dag vandaag. Maartse buien op hun best — of misschien beter gezegd: op hun hevigst. Hagel, en ja, zelfs sneeuw kwam uit de lucht gevallen. Gelukkig was het binnen warm en gezellig. Wol Vandaag werkte ik samen om vachten te kaarden. Die worden later gebruikt om te vilten. Met de zitkaarder gaat dat behoorlijk vlot — al blijft het natuurlijk werk dat je voelt in je handen. Maar net dat maakt het zo fijn. Terwijl we bezig waren, werd er gepraat. Over wol, over verven, over vilten… Het zijn die momenten waarop je niet alleen werkt, maar ook kennis en verhalen deelt. Nadien spon ik nog wat wol. Morgen kan ik die gaan twijnen. Ook heb ik opnieuw strengen gebeitst, klaar om binnenkort te kleuren. Het werk gaat rustig verder. Wandeling Ik reed vandaag wat vroeger naar de school van Mare om daar een wandeling te maken. Haar school ligt midden in het groen, bij een voormalig klooster. Een plek waar het altijd fijn wandelen is. Letterlijk tussen de buien door. Want o...

Een echte maartse buiendag Het was vandaag een echte maartse buiendag. Zon, hagel, wind en regen… alles kwam voorbij. Zoals het ook gaat in het leven. Alles heeft zijn tijd. Wol Vandaag rommelde ik wat in mijn atelier. Opruimen, herschikken, weer wat plaats maken. Dat kan soms even goed doen als creëren zelf. Tussendoor spon ik wol voor een nieuw project dat stilaan vorm krijgt. Nog pril, maar dat maakt het net zo fijn. Ik waste ook wol en zette een nieuwe lading klaar om te weken. Die wil ik binnenkort kleuren met saffraan. Altijd weer spannend om te zien welke tinten er zullen verschijnen. Wandeling Tussen de buien door vond ik toch een droog moment om te gaan wandelen. En ja, echt droog. Het was heerlijk. De lucht zat vol indrukwekkende wolkenformaties, met hier en daar zonnestralen die erdoor braken. Zo mooi om naar te kijken. Kijk jij wel eens naar boven tijdens het wandelen? Tuin Gelukkig heeft de tuin het goed doorstaan. De plantjes hebben niet geleden onder de hage...

Hoe kleurde jouw dag? Wat kan ik schrijven over vandaag? Het was een dag die vroeg begon. Er was nog wat werk te doen voor ik naar mijn lokaal vertrok om les te gaan geven. Wol Vandaag gaf ik mijn laatste les in een hele reeks waarin ik mensen leerde wol spinnen. Of voor wie al wat meer ervaring had, nieuwe technieken aan te leren. Het doet telkens weer deugd om mensen te zien groeien in dat proces. In de eerste lessen wordt er vaak gezucht, gekreund en soms zelfs een beetje gefrustreerd op een spinnewiel dat precies altijd maar de verkeerde kant op draait. Maar dan, plots, is daar een draad. Hun eigen draad. Zelf gesponnen wol waarmee ze verder creatief aan de slag kunnen. Want creatief zijn ze allemaal, elk op hun eigen manier. En het is zo mooi om te zien welke weg mensen daarna afleggen. Dat blijft hartverwarmend. Ik had voor hen nog twee gekleurde strengen meegebracht: eentje geverfd met meekrap en eentje met blauwhout. Over een paar weken zien we elkaar terug om samen te ...

Maandag Het was maandag. Een dag waarop ik probeer wat liever te zijn voor mezelf, voor onze kinderen en voor mijn man. Gewoon omdat we allemaal een beetje last hebben van het typische maandaggevoel. Het begin van een nieuwe week, het ritme dat weer op gang moet komen. Dus op maandag probeer ik het allemaal wat zachter te laten verlopen. Wol Vandaag maakte ik kaartjes voor de gekleurde wol van meekrap en blauwhout, voor mijn cursisten. Daarna maakte ik met de wolwinder mooie bolletjes van de wol. Dat presenteert toch net wat mooier dan strengen. Een labeltje er netjes rond en klaar. De wol die ik verfde met meekrap krijgt de naam Mandarijntje , vanwege de warme oranje kleur. Zo is er ook de wol Alice : allerlei tinten paars, geel en een streepje groen. Een beetje apart, maar net daarom zo mooi. Het is gebaseerd op mijn favoriete verhaal, Alice's Adventures in Wonderland . Ik vind het fijn om wol namen te geven. Het maakt elke streng een beetje een verhaal op zich. Wandeli...

Een zonnige zondag Het was een zonnige zondag. Eentje die verbinding bracht met mensen die ik graag zie. Vandaag kreeg ik een mooie boodschap te horen over hoe je samen iemand kan omringen. Hoe je warmte kan geven. Een luisterend oor kan zijn. Dat dit geven niet altijd gemakkelijk is, maar dat omringd worden door mensen die met je meeleven en je willen bijstaan, voelt als een warm deken. We denken vaak dat het gras groener is aan de overkant, maar in werkelijkheid is dat gras soms heel dor. Alleen krijgen we dat niet altijd te zien. Het was een inspirerende dag, eentje die blijft nazinderen. Vanmiddag zat ik samen met Mare in de zon aan de grote tafel op ons terras om te knutselen. Dat zijn momenten die vaak leiden tot fijne gesprekjes. Of soms tot stilte, waarin we allebei tot rust komen. Ondertussen was Corneel hard aan het studeren voor zijn examens. Toen Dieter wakker was — hij had ’s nachts gewerkt — stapten ze samen op de fiets. Even het hoofd leegmaken, wat bewegen en wat ...

Regen, zon en een kikker bij de vijver De natuur kreeg vandaag een wisselbad: het ene moment een stevige regenbui, het andere moment volop zonneschijn. Ideaal weer voor de planten en ook mijn vijvertje, dat al erg droog stond, kreeg zo een welkome slok water. Aan de kant zat de groene kikker weer trouw op zijn vaste plekje – alsof hij rustig toekeek hoe de hemel het werk deed. Gouden tomaatjes en een Mexicaans tintje In de moestuin plukte ik nog een handvol gele kerstomaatjes. Perfect om bij de lunch zo weg te snacken, klein en zonnig van smaak. ’s Avonds sneed ik de overschot fijn om in de saus voor de enchilada’s te verwerken. Een vleugje zomerse oogst in een warm gerecht. Wol wassen en een trui die groeit Ook mijn wolprojecten kregen aandacht. De bonte vacht die ik was, wordt met elke spoelbeurt witter en mooier. Daarnaast vordert mijn kabeltrui gestaag: ik ben nu aan het minderen voor de mouwen. Het voelt bijzonder om te zien hoe de trui steeds meer vorm krijgt. Mini-tip bij w...

Schoolvoorbereidingen in de lucht Het nieuwe schooljaar kruipt stilletjes dichterbij. Vandaag kwam er een mailtje binnen: donderdag mogen we de boeken ophalen en in de namiddag is er een kijkmoment in de klas van Mare. Spannend! Ook bestelde ik alvast nieuwe brooddozen en drinkbussen. Het voelt altijd een beetje als een nieuw begin, zo vlak voor september. Genieten van de zon en het buitenleven Wat een heerlijke dag was het! De zon straalde, mijn was wapperde buiten in de wind en mijn pas gebreide sokken kregen een handwasje. Daarna mochten ze in het zonnetje drogen. De vrolijke kleurtjes maken me elke keer blij als ik ze zie. Wol, vezels en een nieuwe vacht Naast het buitenwerk begon ik vandaag aan een nieuw wolproject: de voorlaatste vacht om te spinnen. Deze keer een prachtige bruine wol. Ze kaardt heerlijk en spint zo fijn door de vingers – puur zenwerk. Aardappeltwisters op het menu ’s Avonds doken we de keuken in voor iets lekkers: aardappeltwisters. Ik kocht er onlangs ee...

Vandaag bracht ik een groot deel van de dag door in mijn wolatelier – mijn favoriete plek om te werken, te creëren en tot rust te komen. Er lag nog wol van het bonte schaap die ik zorgvuldig reinigde. Het voelt altijd bijzonder om zo dicht bij de basis van het materiaal te staan: van vacht tot draad, alles gaat door mijn handen. Van vacht naar draad De vacht die ik gisteren schoonmaakte, was vandaag klaar om te spinnen. Met veel plezier draaide ik er een klein, maar prachtig strengetje van. Nadat ik het twijnde, gaf ik de wol nog een stoombeurt, waardoor de draad mooi en levendig naar voren komt. Morgen kan ik er een proeflapje van breien – ik ben nieuwsgierig hoe het uiteindelijke effect in de steek zal uitkomen. Kleur uit de natuur Tussendoor verdiepte ik me in het verven met planten. Ik heb mijn oog laten vallen op berk, omdat die een zachte roze tint kan geven. Het idee dat je uit de natuur zulke verrassende kleuren kunt halen, blijft me fascineren. Oueessant-wol en volle stre...

Vandaag stond helemaal in het teken van wol. Ik heb getwijnd – een van mijn favoriete stappen in het spinproces. Het blijft bijzonder om losse draden samen te brengen tot een stevige, gelijkmatige streng. Er liggen inmiddels al een paar strengen klaar, al moeten ze nog gewassen worden voordat ik het resultaat écht kan bewonderen. Het is altijd zo’n fijn moment als de wol na het wassen nog zachter en levendiger oogt. Wat is twijnen eigenlijk? Twijnen is het proces waarbij je twee of meer enkelvoudige gesponnen draden met elkaar verdraait. Door die draai in tegengestelde richting te geven van hoe de draad gesponnen is, ontstaat een sterke, evenwichtige draad die minder snel gaat krullen of breken. Het maakt het garen niet alleen steviger, maar geeft het ook meer karakter. Een getwijnde draad is vaak net iets ronder en gladder, waardoor steken in brei- of haakwerk mooier uitkomen. Het is dus een belangrijke stap om van losse, kwetsbare draadjes een volwaardig handgesponnen garen te mak...

Vandaag bracht ik veel tijd door achter mijn spinnewiel. De wol van mijn Ouessant-schaap gleed langzaam door mijn vingers en ik merkte dat ik al bijna klaar ben om te beginnen met twijnen. Dat vooruitzicht geeft altijd een beetje spanning: straks zie ik hoe de draad echt tot leven komt. Het bijzondere Ouessant-schaap De Ouessant is een klein, zeldzaam schapenras dat oorspronkelijk afkomstig is van het eiland Ouessant, voor de kust van Bretagne. Het staat bekend als één van de kleinste schapen ter wereld. Hun compacte formaat en sterke karakter maken ze ideaal voor begrazing in kleine weides of tuinen. De wol van de Ouessant is vaak donkerbruin tot zwart, soms grijs of wit. Ze is stevig, met een korte vezel, en daardoor heel geschikt voor het spinnen van een wat robuustere draad. Perfect voor warme truien, sokken of stevige accessoires. Het voelt extra bijzonder om met wol van je eigen schaap te werken: van dier tot draad. Wat is twijnen? Als je wol spint, maak je eerst een enkele ...

In mijn atelier hangt de geur van zomer. Vandaag plukte ik nog een bosje boerenwormkruid , dat ik voorzichtig op z’n kop heb gehangen om te drogen. De eerste bundels zijn intussen mooi droog – klaar om te bewaren in bruine papieren zakken. Dat is mijn beproefde methode: geen plastiek, want daarin zouden de bloemen kunnen gaan schimmelen. En dat zou zonde zijn van al dat moois. Maar wat doe je nu eigenlijk met boerenwormkruid? Je kunt er mee verven. Op de foto zie je het resultaat: die prachtige heldergele streng wol kreeg haar kleur van de gele bloemetjes van deze plant. Alleen de bloemhoofdjes gebruik ik, voor dat zonnige, zuivere geel. Voeg je ook de stelen toe, dan verandert de tint: iets grijzer, met een groene ondertoon. Ook mooi, net wat aardser. Het is maar net wat je zoekt voor je project. Ik hou van dat proces: plukken, drogen, koken, kleuren. Elke stap is traag, met aandacht. En elk resultaat is uniek – een samenwerking tussen plant en mens. 🌿 Boerenwormkruid gebruiken om w...

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn . Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet. Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels. Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden. Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, k...

Vandaag begon ik in alle vroegte. Terwijl het huis nog stil was en de ochtend zacht binnenviel, stond ik in de keuken. Een pot op het vuur, verse groenten uit de tuin op het aanrecht. Spaghetti maken is hier thuis bijna een ritueel. En nu de tuin op volle toeren draait, mag dat ook wel iets zijn om van te genieten. Deze keer roerde ik fijngeraspte courgette door de saus, samen met ui, wortel, selder en sappige tomaten. Alles uit eigen tuin, stuk voor stuk met liefde geoogst. Een beetje gehakt erbij, wat spek voor wie dat graag heeft – maar het hoeft niet. Het mag ook helemaal plantaardig blijven. De smaak zit sowieso in de traagheid: lang laten sudderen, en daarna een nachtje laten rusten. De volgende dag is alles nóg lekkerder. Tussen het snijden en roeren door lag mijn wol op tafel. Ik kon verder breien terwijl de saus rustig pruttelde. Zulke momenten zijn mijn favoriete momenten. Alles mag, niets moet. Later op de dag trokken we nog even naar Antwerpen, maar het gevoel van die rus...

Met de fiets op pad, een atelier vol zomergeel De ochtend was nog koel toen ik met mijn fiets de stilte in reed. Een tochtje naar de winkel, maar vooral een rit om mijn hoofd leeg te maken. Zo vroeg op de dag lijkt de wereld trager te draaien — precies zoals ik het graag heb. Langs de weg wiegde het boerenwormkruid zacht in de wind, met zijn zonnige, gele knoopjes. Ik plukte een bosje. Niet voor een vaas, maar om wol mee te verven. Ze hangt nu te drogen in mijn atelier, in afwachting van een volgende regenachtige dag waarop ik haar kleur mag vangen in een ketel warm water. Boerenwormkruid geeft een prachtig diep geel, bijna goud. Zo’n kleur die een trui of sjaal een verhaal meegeeft — van zomerwandelingen en het ritme van het seizoen. Terug thuis breide ik verder aan mijn gilet. Een eigen ontwerp. Steek na steek groeit het onder mijn handen, op het ritme van de dag. Dat is het fijne aan zelf breien: je maakt niet alleen iets om te dragen, je maakt herinneringen vast in de draden. M...

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Zomer. Dat is overvloed. Een tuin die barst van het leven, van groenten en fruit in alle kleuren en geuren. Zoals ik gisteren nog schreef: verser dan vers. Elke dag kook ik met wat de tuin me geeft. De lange zomerdagen vullen zich vanzelf: wol spinnen, breien in de schaduw, op stap gaan met de kinderen, lezen, spelletjes spelen, fietsen in de vroege ochtend als de dauw nog op het gras ligt. En pas laat op de avond eten, als de hitte wat gaan liggen is. En dan zijn er de bramen. Zwart en glanzend hangen ze aan de grote struik achter in onze tuin. Je hoeft er de deur niet voor uit. Maar je moet wel de doorntjes trotseren. Soms zucht ik een beetje, want de waslijn staat vlakbij. En als ik niet oplet, haken de lange ranken zich vast in de lakens. Dan moet de snoeischaar eraan te pas komen, en steek ik weer die verloren draadjes terug in de was – littekens van de zomer. Ach, ik neem het erbij. Want wat een rijkdom, zo’n bramenstruik vlak bij huis. Bramen plukken, dat doe ik al sinds ik...

Wat een dag! Vanochtend twijfelde ik nog: zou ik mijn spinnenwiel buiten durven zetten? De lucht dreigde met regen, en eigenlijk keek ik daar stiekem naar uit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze tuin. Alles is gortdroog – de groentetuin snakt naar water en onze regenvoorraad slinkt met de dag. Gelukkig kunnen we nog teren op twee regentonnen die we strategisch hebben geplaatst. Elke druppel telt in tijden van droogte. Maar goed, geen regen dus. En dat gaf me de kans om mijn spinnenwiel tóch buiten te zetten. Vandaag werkte ik aan de zwarte wol van een tweede vacht. De eerste is al gesponnen – en wat een genot was dat. Deze wol is zacht, soepel, en glijdt na het kaarden als zijde door mijn handen. Zo'n moment, alleen met je materiaal, dat is pure ambacht. Draad voor draad geef je vorm aan iets tijdloos. En dan was er nog een cadeautje van de natuur: Dieter kwam onderweg van het werk thuis met een bos boerenwormkruid. Een plant waar ik elke keer weer blij van word. Terwij...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

Zaterdagen lijken zich de laatste tijd stilletjes aan elkaar te rijgen. De dagen glippen haast ongemerkt voorbij, maar niet zonder vulling — want achter de schermen groeit mijn collectie kerstsokjes gestaag. Elk stukje wordt met de hand gemaakt, met oog voor detail en een hoofd vol plannen. In september mogen ze hun plekje vinden in mijn webshop, klaar voor mensen die houden van handgemaakt en hartverwarmend. Vandaag kwam Mare terug van haar allereerste slaapfeestje. Vrolijk, maar met kleine oogjes en een grote behoefte aan rust. Na een eenvoudige lunch — verse sla uit eigen tuin en een zachtgekookt eitje — vond ze haar energie terug. Samen met Corneel spetterde ze in het zwembad, omringd door zon en zomerse geluiden. Terwijl zij speelden, installeerde ik mezelf met mijn zitkaarder in de schaduw. Dat is een grof, stevig werktuig, uniek in zijn soort. Zo’n zitkaarder is ideaal om de wol voor de eerste keer te bewerken: het haalt er het meeste vuil uit en maakt de vacht luchtiger. Daar...

  Welkom op mijn stukje internet! Misschien volg je mijn blog al even, misschien ben je net binnengerold — in beide gevallen: fijn dat je er bent. Tijd om me even voor te stellen. Ik ben Sofie. Mama, partner, boekenliefhebber, natuurmens, bak- en kookfanaat, breister, haakster én gepassioneerd wolspinner. Geef mij een spinnenwiel, een bos verse wol, en wat natuurlijke plantenverf, en ik ben in mijn element. Ambacht en creativiteit zitten diep verweven in mijn dagelijks leven. Mijn hart klopt voor het ritme van de natuur. Ik hou van de eenvoud van kleine dingen: een vogel die fluit, het ruisen van de zee, de geur van versgebakken brood. Je zal me zelden vinden in een drukke massa – tenzij er een concert is waar ik rustig kan zitten en nadien snel weer de buitenlucht kan opzoeken. Ik leef graag bewust en traag, een tikkeltje eigenzinnig. Slow living, maar dan met veel kinderen, wol, en creativiteit. Samen met onze kinderen lees ik, maak ik muziek (ik speel piano, orgel, harp en c...