Een zondag met een gouden randje: wol, tuin en kleine geluksmomenten

Een zonnige zondag

Het was een zonnige zondag.
Eentje die verbinding bracht met mensen die ik graag zie.

Vandaag kreeg ik een mooie boodschap te horen over hoe je samen iemand kan omringen. Hoe je warmte kan geven. Een luisterend oor kan zijn. Dat dit geven niet altijd gemakkelijk is, maar dat omringd worden door mensen die met je meeleven en je willen bijstaan, voelt als een warm deken.

We denken vaak dat het gras groener is aan de overkant, maar in werkelijkheid is dat gras soms heel dor. Alleen krijgen we dat niet altijd te zien. Het was een inspirerende dag, eentje die blijft nazinderen.

Vanmiddag zat ik samen met Mare in de zon aan de grote tafel op ons terras om te knutselen. Dat zijn momenten die vaak leiden tot fijne gesprekjes. Of soms tot stilte, waarin we allebei tot rust komen.

Ondertussen was Corneel hard aan het studeren voor zijn examens. Toen Dieter wakker was — hij had ’s nachts gewerkt — stapten ze samen op de fiets. Even het hoofd leegmaken, wat bewegen en wat praten. Ook dat zijn waardevolle momenten.

Wol

Ik spoelde vandaag de gekleurde wol. Jeetje, wat kwam daar nog veel verf af! Mijn handen kleurden er helemaal paars van.

De strengen staan nu te weken in een azijnbad. Zo kan de kleur zich nog beter vastzetten in de vezel. Altijd weer een spannend moment, want pas na het spoelen zie je echt welke kleur je gekregen hebt.

Wandeling

Tijdens de wandeling kreeg ik gezelschap van Dieter. We konden even rustig bijbabbelen onderweg.

De maan stond er weer, een heel klein sikkeltje aan de hemel. En toen we bijna thuis waren, hoorden we de steenuil roepen, op zijn of haar vaste plekje. Dat geluid hoort ondertussen echt bij onze avonden.

Tuin

Vandaag heb ik vooral gegoten. In de serre wordt het met dit mooie weer al snel droog en de kiemplantjes zijn nog klein, dus ze hebben het water echt nodig.

Zo gaat dat in de tuin. Veel geduld hebben.
Ik denk dat dat misschien wel één van de mooiste dingen is aan tuinieren: dat het traag gaat. Dat tuinieren je uitnodigt om te vertragen.

De natuur laat zich niet opjagen.
En misschien is dat maar goed ook.

Het was een zondag met een gouden randje.
Eentje waar ik heel dankbaar voor ben.

Veel liefs,
Sofie