Hofgeluk

Een zonnige zondag Het was een zonnige zondag. Eentje die verbinding bracht met mensen die ik graag zie. Vandaag kreeg ik een mooie boodschap te horen over hoe je samen iemand kan omringen. Hoe je warmte kan geven. Een luisterend oor kan zijn. Dat dit geven niet altijd gemakkelijk is, maar dat omringd worden door mensen die met je meeleven en je willen bijstaan, voelt als een warm deken. We denken vaak dat het gras groener is aan de overkant, maar in werkelijkheid is dat gras soms heel dor. Alleen krijgen we dat niet altijd te zien. Het was een inspirerende dag, eentje die blijft nazinderen. Vanmiddag zat ik samen met Mare in de zon aan de grote tafel op ons terras om te knutselen. Dat zijn momenten die vaak leiden tot fijne gesprekjes. Of soms tot stilte, waarin we allebei tot rust komen. Ondertussen was Corneel hard aan het studeren voor zijn examens. Toen Dieter wakker was — hij had ’s nachts gewerkt — stapten ze samen op de fiets. Even het hoofd leegmaken, wat bewegen en wat ...

Na een zalige zomerpauze zwaaide ik vandaag opnieuw de deur open van mijn wolatelier. Wat een thuiskomen! De geur van wol, de boeken op de planken, de ruwe vachten die wachten op verwerking, de spinnenwielen in ruststand, en de kruidenbossen die aan het plafond hangen te drogen—ik stapte weer binnen in mijn eigen magische universum. Hier voel ik me verbonden, geaard, thuis. Van ruwe vacht tot fijne draad Mijn eerste werk vandaag? De zwarte Ouessant-vacht die al even lag te wachten. Eerst grof kaarden met de zitkaarder, daarna fijner met de handkaarders. Het is arbeidsintensief, ja, maar ik hou van dit ambacht. Laagje per laagje, beweging na beweging, verandert die ruwe vacht in een zachte, fijne draad. Het is een werk van liefde. En dat voel je in het eindresultaat. Bezoek aan de poort: wol in overvloed Rond de middag stonden Marc en Marleen voor de deur. Hun zoon laat een veertigtal schapen grazen, en elk jaar brengen ze mij een selectie van hun prachtigste vachten. Wat een rijkdo...

Toen we 's ochtends het raam van onze hotelkamer openden, werden we verwelkomd door een stralende zon en een helderblauwe lucht. Het beloofde een prachtige dag te worden — en dat werd het ook. Een gouden tip van een bergwandelaar Een paar dagen eerder, aan de oever van het meer, raakten we aan de praat met een ervaren bergwandelaar. Hij vertelde ons over Jämtlandsfjällen, een hooggelegen parel binnen het natuurpark Vålådalen. Daar zouden we niet alleen kunnen genieten van indrukwekkende vergezichten, maar ook kans maken om rendieren te zien — hun zomerverblijf, vertelde hij met een glimlach. Onderweg naar het rendierengebied Na een uitgebreid, heerlijk ontbijt (dat we zéker gaan missen...) vertrokken we vol verwachting. Een uurtje rijden bracht ons naar de ingang van het gebied. Het was er druk: parkeerplaatsen vol met wandelaars, klaar voor flinke dagtochten. Wij kozen voor een rustigere route — geen hoge toppen, maar op zoek naar iets anders: de rendieren. Bloemen, bergen en beto...