Terug in mijn wondere wolwereld

Na een zalige zomerpauze zwaaide ik vandaag opnieuw de deur open van mijn wolatelier. Wat een thuiskomen! De geur van wol, de boeken op de planken, de ruwe vachten die wachten op verwerking, de spinnenwielen in ruststand, en de kruidenbossen die aan het plafond hangen te drogen—ik stapte weer binnen in mijn eigen magische universum. Hier voel ik me verbonden, geaard, thuis.

Van ruwe vacht tot fijne draad

Mijn eerste werk vandaag? De zwarte Ouessant-vacht die al even lag te wachten. Eerst grof kaarden met de zitkaarder, daarna fijner met de handkaarders. Het is arbeidsintensief, ja, maar ik hou van dit ambacht. Laagje per laagje, beweging na beweging, verandert die ruwe vacht in een zachte, fijne draad. Het is een werk van liefde. En dat voel je in het eindresultaat.

Bezoek aan de poort: wol in overvloed

Rond de middag stonden Marc en Marleen voor de deur. Hun zoon laat een veertigtal schapen grazen, en elk jaar brengen ze mij een selectie van hun prachtigste vachten. Wat een rijkdom! Natuurlijk verwerk ik die niet allemaal tegelijk. Sommige gebruik ik tijdens mijn cursussen, andere sorteer ik zorgvuldig en bewaar ik in ademende aardappelzakken. Daarbij hang ik kruiden tussen de wol, om motten op afstand te houden en de geur aangenamer te maken. De stapel groeit—en met elke zak groeit ook mijn inspiratie voor toekomstige projecten.

Oogst uit eigen hof: kool met karakter

Na het sorteerwerk schoof ik aan voor de lunch: worst met koolpuree, liefdevol klaargemaakt door Dieter. De kool komt uit onze eigen tuin. We hebben drie doorlevende kolen staan, die we slim onderhouden door telkens de bloem eruit te halen. Zo blijven ze smakelijke bladeren geven—en geloof het of niet, zelfs onze kinderen eten ze graag. Een aanrader voor wie tuin of balkon heeft: ze doen het ook prima in potten, zolang je ze regelmatig water geeft.

Bibliotheekgeluk en Zweedse mijmeringen

Later op de dag wandelde ik naar de bib. Tussen de rekken vond ik inspirerende kookboeken en een prachtig breiboek. Alsof het zo moest zijn, raakte ik aan de praat met een vrouw die net terugkwam uit Zweden—net als ik. We deelden onze ervaringen, het verlangen naar rust, en het contrast met het volle, drukke leven hier in België. Het gesprek zette me aan het mijmeren. Over eenvoud, over stilte. Over hoe waardevol het is om je eigen plek te hebben. Een plek zoals mijn atelier.