Hofgeluk

Een fleurig bezoekje Wat een mooie dag was het vandaag. Deze ochtend kwam Marianne langs. Om bij te praten en ze had zo een aardig kaartje bij. Veel Beterschaaaap! Stond erop. Hoe lief is dat?! En toepasselijk. Ook een boek als cadeautje. Zen in 10 minuten. Een handboek over mindfulness. Toeval (als dat al bestaat) wil dat ik daar mee bezig ben. Met bewuster in het leven staan. Met het in het hier en nu zijn. Met ademen. Een hele uitdaging. Het is ook erg moeilijk, merk ik. Wat mij helpt is het focussen op de natuur. Welke kleuren zie ik? Welke vogels hoor ik? Voel ik de zonnestralen? Tuurlijk dwalen mijn gedachten af. Maar ik ben me er wel bewuster van dat ze afdwalen. Ook adem ik niet altijd goed door. Ook dat merkte ik op. Tijdens de dag doe ik dan wel eens zo een oefening alsof ik een kaars zachtjes uitblaas. Soms brengt dat soelaas, soms... ook helemaal niet. Er mee bezig zijn, is ook al iets, hè.  Dus Marianne kwam op bezoek. Toen we onze koffie opgedronken hadden, is ze gaan...

Denof Wisselend, zo zou ik de dag wel omschrijven. Ook het weer. De ene moment genoot ik van de warmte van de zon, de volgende moment viel de regen en ja, ook hagel, met bakken uit de lucht. Van een zomer is er de afgelopen dagen nog geen sprake. De plantjes overleven de hagelbuien wonderwel goed. Gelukkig maar. Ook het vlas blijft mooi staan.  Toen ik deze ochtend de kippen ging buiten laten, zat er een jonge kauw in de ren. We hebben die verhoogd zodat er zeker niets in de ren kan springen, lees een vos. Dat hebben we al eens gehad. Nou ja, eigenlijk weten we niet zeker of het wel een vos was, want we hebben het niet zien gebeuren. Wel de kippenlijkjes gevonden. Dat was heel erg verdrietig en erg om te zien. Dus sindsdien is onze ren uit voorzorg verhoogd. De jonge vogel wist de weg nog niet goed terug naar buiten. Ik hoorde de moeder roepen naar haar jong. Eigenlijk wel bijzonder om te horen. Ook een beetje eng.  Toch nog maar rustig aan doen De dag was ook wisselend. Mijn ...

Een mistige start van de dag De dag begon mistig. Toen ik naar de kippen ging om ze buiten te laten, zag ik de mist letterlijk vallen in de tuin. Alsof er langzaam een dekentje over alles werd gelegd. Het was ook duidelijk kouder dan de afgelopen dagen. Maar wat wil je, het is tenslotte nog maar maart. De lente is begonnen, maar de winter is nog niet helemaal verdwenen. Wol Vandaag kleurde ik strengen wol met blauwhout. Ik blijf er telkens opnieuw versteld van staan welke intense kleuren daaruit tevoorschijn komen. Zo’n diep paars, echt prachtig. Ik moet de wol natuurlijk nog spoelen en dan zal de kleur nog wat lichter worden. Maar paars blijft toch mijn favoriete kleur. Ik maakte ook nog een proeflapje voor mijn nieuwe sokken. Die proeflapjes gebruik ik later weer om kleine dekentjes van te maken voor Georgette , onze gebreide huismuis. Sinds 2021 heeft ze haar eigen kartonnen huisje. Daar zit ze te lezen, knus in haar zetel of geniet ze van lekker eten. In haar mooie bedje, me...

Toen ik deze ochtend in alle vroegte naar buiten keek... zag ik een fijn winters wit laagje. De eerste sneeuw van de najaar was gevallen. Een mooi zicht, al was het nog wat donker. Onze dochter maakte haar eerste sneeuwman. Heel toepasselijk want ze speelt dit jaar mee in het verhaal over de Sneeuwman. Ken je dat? Het is gebaseerd op het boek van Raymond Briggs uit 1978. Er werd in 1982 een kinderfilm gemaakt. Het lied 'Walking in the Air' is zo een mooi gecomponeerd stuk. En ja, ook een echte oorworm. Heel warm, liefdevol.  Ik ging vandaag voor tijdens de dienst voor Christus Koning die verzorgd werd door de jongens, meisjes en leiding van de Chiro van Heide. Er werd gezongen, gebeden en mooi gespeeld door de muziekkapel. Over samen, vriendschappen, over plezier maken. Iedereen ging met een warm gevoel naar huis.  Vanmiddag was het een rustig aan middag. Samen een film gekeken. Mijn brei ter hand genomen om een sjaaltje te maken met een bol wol die ik meebracht uit Zweden. Ei...

Wat een heerlijke dag was het vandaag. De zon scheen volop en de warmte hield nog lang aan. Vanavond zat ik buiten met mijn breiwerk, genietend van de avondstilte. Boven mijn hoofd sprong de eekhoorn zijn vaste route door de bomen, van tak naar tak. Misschien op zoek naar noten, of naar een knus slaapplekje. Ook het roodborstje kwam langs, met zijn felgekleurde borst. Hij plukte besjes uit de struiken die we jaren geleden plantten toen we onze tuin vogelvriendelijk wilden maken. Zo mooi om te zien hoe de vogels daar nu de vruchten van plukken. De dag eindigde met een prachtige zonsondergang, al dreven er wel wolken binnen. Jammer, want vannacht is er een maansverduistering en ik hoop die toch nog te kunnen zien. Genieten in de tuin In de tuin deden we niet veel bijzonders vandaag, behalve genieten. Soms mag dat ook. Alleen de serre kreeg nog een gietbeurt – die blijft dorstig, ook na zo’n zonnige dag. Spinnen en breien Creatief was ik wél druk in de weer. Een bruine vacht verander...

Herfst in de lucht De dagen worden merkbaar korter. Toch was het vandaag een prachtige dag, met volop zonneschijn. Je voelt dat de herfst in de lucht hangt, maar de warmte van de nazomer maakt alles nog zacht en vriendelijk. Zonnebloem en appels Vandaag namen we afscheid van onze gigantische zonnebloem. Ze was meer dan drie meter hoog, met een reusachtige bloem. We hebben haar letterlijk afgezaagd – een beetje weemoedig, maar ook met plezier. Want de zaadjes gaan we oogsten, zodat er volgend jaar opnieuw zulke vrolijke zonnebloemen in de tuin staan. Daarnaast plukten we de eerste appels van het jaar uit de boomgaard. Het begin van een nieuwe oogsttijd. 👉 Heb jij ook zo’n ritueel om de herfst in te luiden? Breien en wol wassen Creatief hield ik het vandaag eenvoudig: ik breide verder aan mijn trui en waste wol. Soms hoeft er niet meer te gebeuren dan dat. Het ritme van de steken en het sop van de wol geven rust. Mini-tip: Als je wol wast, gebruik dan een druppel wolwasmiddel of...

De geur van herfst in de lucht Het valt steeds meer op: de dagen worden korter. De kippen gaan al vroeger op stok en ’s morgens blijft het langer donker. Terwijl de zomer langzaam plaatsmaakt voor de herfst, merk je het niet alleen in de lucht, maar ook in de kleine dagelijkse dingen in de tuin en op het erf. Een schapenvacht die oplicht Vandaag waste ik een vacht van een bont schaap. Het bijzondere is dat het donkere bont al mooi wit begint te worden naarmate het schoonspoelt. Er zit iets magisch in dat proces – alsof je stukje bij beetje een verborgen schat tevoorschijn haalt. Oogsten in de groententuin We trokken ook naar onze moestuin bij het Karrenmuseum. Tussen het wieden door genoten we vooral van het oogsten: lange, slanke bonen die bijna op spaghettislierten lijken, frisse courgettes en al flink gegroeide pompoenen. Die laatste laten we nog even staan tot ze helemaal rijp zijn. Met de courgettes weet ik al raad, maar ik ben altijd op zoek naar nieuwe inspiratie. Heb jij ...

Vandaag stond helemaal in het teken van wol. Ik heb getwijnd – een van mijn favoriete stappen in het spinproces. Het blijft bijzonder om losse draden samen te brengen tot een stevige, gelijkmatige streng. Er liggen inmiddels al een paar strengen klaar, al moeten ze nog gewassen worden voordat ik het resultaat écht kan bewonderen. Het is altijd zo’n fijn moment als de wol na het wassen nog zachter en levendiger oogt. Wat is twijnen eigenlijk? Twijnen is het proces waarbij je twee of meer enkelvoudige gesponnen draden met elkaar verdraait. Door die draai in tegengestelde richting te geven van hoe de draad gesponnen is, ontstaat een sterke, evenwichtige draad die minder snel gaat krullen of breken. Het maakt het garen niet alleen steviger, maar geeft het ook meer karakter. Een getwijnde draad is vaak net iets ronder en gladder, waardoor steken in brei- of haakwerk mooier uitkomen. Het is dus een belangrijke stap om van losse, kwetsbare draadjes een volwaardig handgesponnen garen te mak...

Een ochtend vol ritme en rust Na een kop koffie, een paar toeren aan mijn zelfgebreide sok en een rustige yogasessie, stap ik mijn wolatelier binnen. Het zachte licht valt door het raam, de geur van wol en zon hangt in de lucht — het belooft een fijne werkdag te worden. Van vacht tot streng wol Vandaag twijn ik de zwarte wol, waarbij de losse draden zich soepel in elkaar draaien tot een stevige draad. Met behulp van mijn trouwe niddy noddy wikkel ik de draad om tot keurige strengen. Daarna volgt het wassen — een moment waarop de geur van schone wol zich verspreidt — en nu hangen de strengen aan de waslijn te drogen. Het zonnige weer met een zacht briesje helpt mee: perfecte droogomstandigheden. Zo is deze zwarte vacht omgetoverd tot wol die straks in warme truien, sjaals of sokken een nieuw leven krijgt. Het ambachtelijke proces herhaalt zich De volgende vacht ligt al klaar. Ik spreid haar zorgvuldig uit, verwijder het meeste vuil en knip de minder mooie stukken weg (zoals de vieze ra...

Na een zalige zomerpauze zwaaide ik vandaag opnieuw de deur open van mijn wolatelier. Wat een thuiskomen! De geur van wol, de boeken op de planken, de ruwe vachten die wachten op verwerking, de spinnenwielen in ruststand, en de kruidenbossen die aan het plafond hangen te drogen—ik stapte weer binnen in mijn eigen magische universum. Hier voel ik me verbonden, geaard, thuis. Van ruwe vacht tot fijne draad Mijn eerste werk vandaag? De zwarte Ouessant-vacht die al even lag te wachten. Eerst grof kaarden met de zitkaarder, daarna fijner met de handkaarders. Het is arbeidsintensief, ja, maar ik hou van dit ambacht. Laagje per laagje, beweging na beweging, verandert die ruwe vacht in een zachte, fijne draad. Het is een werk van liefde. En dat voel je in het eindresultaat. Bezoek aan de poort: wol in overvloed Rond de middag stonden Marc en Marleen voor de deur. Hun zoon laat een veertigtal schapen grazen, en elk jaar brengen ze mij een selectie van hun prachtigste vachten. Wat een rijkdo...

In mijn atelier hangt de geur van zomer. Vandaag plukte ik nog een bosje boerenwormkruid , dat ik voorzichtig op z’n kop heb gehangen om te drogen. De eerste bundels zijn intussen mooi droog – klaar om te bewaren in bruine papieren zakken. Dat is mijn beproefde methode: geen plastiek, want daarin zouden de bloemen kunnen gaan schimmelen. En dat zou zonde zijn van al dat moois. Maar wat doe je nu eigenlijk met boerenwormkruid? Je kunt er mee verven. Op de foto zie je het resultaat: die prachtige heldergele streng wol kreeg haar kleur van de gele bloemetjes van deze plant. Alleen de bloemhoofdjes gebruik ik, voor dat zonnige, zuivere geel. Voeg je ook de stelen toe, dan verandert de tint: iets grijzer, met een groene ondertoon. Ook mooi, net wat aardser. Het is maar net wat je zoekt voor je project. Ik hou van dat proces: plukken, drogen, koken, kleuren. Elke stap is traag, met aandacht. En elk resultaat is uniek – een samenwerking tussen plant en mens. 🌿 Boerenwormkruid gebruiken om w...

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

Zaterdagen lijken zich de laatste tijd stilletjes aan elkaar te rijgen. De dagen glippen haast ongemerkt voorbij, maar niet zonder vulling — want achter de schermen groeit mijn collectie kerstsokjes gestaag. Elk stukje wordt met de hand gemaakt, met oog voor detail en een hoofd vol plannen. In september mogen ze hun plekje vinden in mijn webshop, klaar voor mensen die houden van handgemaakt en hartverwarmend. Vandaag kwam Mare terug van haar allereerste slaapfeestje. Vrolijk, maar met kleine oogjes en een grote behoefte aan rust. Na een eenvoudige lunch — verse sla uit eigen tuin en een zachtgekookt eitje — vond ze haar energie terug. Samen met Corneel spetterde ze in het zwembad, omringd door zon en zomerse geluiden. Terwijl zij speelden, installeerde ik mezelf met mijn zitkaarder in de schaduw. Dat is een grof, stevig werktuig, uniek in zijn soort. Zo’n zitkaarder is ideaal om de wol voor de eerste keer te bewerken: het haalt er het meeste vuil uit en maakt de vacht luchtiger. Daar...

Vandaag zwaaiden de deuren van het wolatelier opnieuw open. Alsof de ruimte zelf wist dat er werk op haar lag te wachten. In een grote juten zak lagen de zwarte vachten van de Ouessantschapen, vorige week geleverd. Ruw, ongetemd, doordrenkt van stro — puur natuur in al haar grilligheid. Ik wist het al bij het openschudden: dit wordt een vacht waar ik in mag duiken. Letterlijk en figuurlijk. Er zit veel stro in, en dat vraagt geduld. Tijd. Aandacht. Maar gelukkig staat mijn trouwe drumkaarder al klaar — je ziet ‘m in het filmpje aan het werk, hij en ik zijn intussen goed op elkaar afgestemd. De eerste handeling is altijd met de handen. Pluk voor pluk, stro voor stro, haal ik uit de vacht wat niet bij de wol hoort. Mijn vingers voelen al wat mijn ogen nog niet zien. Dan volgt het kaarden: een vacht gaat bij mij meerdere keren door de drumkaarder. Niet uit haast, maar uit zorg. Elke doorgang haalt iets weg — een klit, een sprietje hooi — en maakt de wol soepeler, zachter, spingeschikt. ...

Zomergeluk & Kerstsokken – Een creatieve dag in het wolatelier Woensdagen voelen in de zomervakantie vaak als zwevende dagen. Ze glippen stilletjes voorbij, alsof ze parels zijn aan een losse draad – moeilijk te tellen, maar stuk voor stuk kostbaar. Vandaag was zo’n dag. Terwijl de zon gul over het land gleed, zwaaiden de deuren van mijn wolatelier wijd open. Tijd om te breien. En geloof het of niet: kerstsokken stonden op het programma! Breien in de zomer? Aan kerstdecoratie? Jazeker! Voor breiliefhebbers begint kerst vaak al in juli. 🎄 Want wie zelf sokken breit – en dan bedoel ik écht handgebreide kerstsokjes in traditionele kleuren als rood en wit – weet: je kunt er niet vroeg genoeg aan beginnen. Intussen dwarrelen ook andere kleuren uit mijn wolmand: zachtgroen, zilvergrijs, poederroze… en natuurlijk paars, mijn ultieme lievelingskleur. ✨ Creatief met wol: spinnen, breien en genieten Vandaag had nog meer wolgeluk in petto: vijf nieuwe zakken met heerlijk zachte wol arriv...

Breien in de zomerhitte: de gilet is af! Ik had het er al weken over: de gilet van hondenbreiwol. Vandaag, op misschien wel de warmste dag van het jaar, breide ik hem af. Stukje bij beetje. Draadjes weggewerkt, alles netjes in elkaar gezet. En het resultaat? Prachtig. Op de foto zie je al hoe bijzonder hij is – maar in het echt… nog mooier. De gilet is gemaakt voor de eigenaresse van Bruce, haar trouwe viervoeter. Ze vertrekken binnenkort op vakantie en laten hem achter in goede handen. Maar afscheid nemen blijft moeilijk. Met dit kledingstuk reist Bruce toch een beetje mee. Wat een liefdevolle gedachte, niet? Vroeg uit de veren: leven met het ritme van de natuur De dag begon vroeg. Nog voor de zon te hoog stond, stonden we in de tuin. Gieten, oogsten, voelen hoe de ochtendlucht langzaam warm wordt. De moestuin doet het goed in deze zomerse warmte, maar vraagt veel aandacht. De eerste erwtjes zijn geoogst – vers, kort gekookt en koud in de salade geserveerd. Een klein bloemkooltje...

Zoals beloofd geef ik je vandaag een update over mijn gilet van hondenbreidraad – de naam ontbreekt nog, maar die komt vast vanzelf! Het achterpand is inmiddels af en ik ben er echt blij mee. De structuur is prachtig geworden en tot mijn verbazing heb ik er minder garen voor nodig gehad dan gedacht. Op dit moment werk ik aan het eerste voorpand. Ik ben al bijna toe aan de mouwmindering, dus het vordert lekker. De komende dagen ga ik er met veel plezier verder aan breien. Ondertussen begint er al een nieuw idee te borrelen – herken je dat? Dit keer denk ik aan een gehaakte hoed, met een techniek die ik afgelopen zaterdag heb geleerd. Maar sokken breien trekt me ook. Er zijn zóveel prachtige sokkenpatronen. Brei jij je eigen sokken? Het is best een uitdaging, maar zelfgebreide sokken zijn écht iets bijzonders – een staaltje puur vakmanschap. Maar eerst... de gilet. Wordt vervolgd! Liefs, Sofie

Soms zijn het de eenvoudigste momenten die het meeste deugd doen. Deze ochtend stapte ik op mijn bakfiets, zonder haast, gewoon om even te genieten van wat de dag te bieden had. Hier in de buurt kronkelen de fietspaden tussen de velden en weilanden – een zalige plek om te vertragen en je hoofd leeg te maken. Onderweg liet ik me meenemen door het gezang van de vogels, het zachte briesje op mijn huid en het vriendelijke knikje van een passant. Ik stopte regelmatig om bloemen, planten en insecten van dichterbij te bekijken. Gewoon even stilstaan bij de schoonheid van de natuur. Met mijn telefoon en de app 'Obsidentify' speur ik dan nieuwsgierig naar namen en weetjes. Ken je die app? Hij herkent bloemen en insecten in een oogwenk. Wat begon als een korte fietstocht werd zo een klein leeravontuur – elke stop een kans om iets nieuws te ontdekken. En ja, er viel zelfs een spatje regen. Echt maar één druppel, alsof de natuur zich herinnerde dat ze dorstig was, maar toch nog even wa...

Zomerzonnewende. Het keerpunt van het jaar. Vanochtend zat ik in alle vroegte buiten, met een kopje koffie in mijn handen. De zon kwam op, warm en goud. De eerste vogelgeluiden vulden de tuin. En daar waren ze ook weer: onze huishommels, die hun nest hebben onder de dorpel van het terrasraam. Ze vlogen af en aan alsof ook zij wisten dat het vandaag bijzonder was. Ik voelde me dankbaar. Terwijl ik terugkeek op de voorbije maanden. Wat een eerste halfjaar is het geweest. Niet alles was licht of gemakkelijk—er was verdriet, ziekte, vermoeidheid, tegenslag. Maar er was ook zoveel moois. En vooral: we hadden elkaar. Goudrandjes Mama zijn van kindjes met een gouden randje – want zo noem ik ze liever – is soms een intens avontuur. Vol uitdagingen, maar ook vol verwondering. Ze verrassen me elke dag. Door hun kracht. Hun doorzettingsvermogen. Hun puurheid. Ze hebben me al zoveel geleerd. Over liefde. Over geduld. Over de schoonheid van wachten, van ruimte geven. We zijn gegroeid, als gezi...