Hofgeluk

Hallo, Het waren intense dagen. Het schrijven schiet er dan bij in. Terwijl ik daar wel veel uithaal. Ondertussen heb ik 2 workshops gegeven, eentje om dromenvangers te maken en eentje voor het versieren van bloempotten. Telkens voor een grote groep kinderen die tussen de 6 en 10 jaar oud zijn. Het bruist dan van de creativiteit.  Deze namiddag stoom ik de strengen alpacawol, die gewassen zijn. Dat zorgt ervoor dat er meer draaiing in de draad komt en de wolvezels mooi open gaan staan. Dat maakt de draad zacht. Na het avondeten werd ik verwacht op het Karrenmuseum om daar mee te mogen werken aan de vorming van een mooie plek. Ook daar bruist het van creativiteit en krijgt het verleden een stem, een gezicht door een bijzondere collectie en het daaraan verbonden vakmanschap. Soms is dat ook een zaak van moeilijke keuzes maken. Want ook het financiële vraagstuk ligt er telkens opnieuw. En wordt ingewikkelder door besparingen, toenemende personeelsonkosten, sociale media waarin geïnves...

Hallo, Vandaag was het hier Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart, Moederkesdag. Ik weet het erg religieus geïnspireerd. En toch, ja, ik heb daar veel mee. Met de vrouw als krachtig symbool. Als een heipaal. Stevig verankerd in de grond. Door weer en wind. Met een enorme kracht in zich. Veel meer dan we zelf beseffen.  Ik voelde me vandaag gevierd. Door onze kinderen. Elk op hun eigen unieke manier. Mare tekende me op een hele bijzondere manier, met haar oog voor detail en fijngevoeligheid. Corneel componeerde een muziekstuk, met zijn gevoel voor gelaagheid en zijn kunst om de muziek voor hem te laten spreken. Door Dieter voelde ik me geliefd omdat hij zorgde voor een heerlijk kopje op bed, voor een pure luxe en voor een zeer lekkere brunch.  Ik las, breidde, spon, ging wandelen, verzorgde mijn planten, had mooie gesprekken met onze kinderen, deed yoga. Maakte jam van onze vijgen. Wat een dag om te koesteren. En ja, het regende. Heerlijk!  Ik maakte ook een begin aan een nieuwe dro...

Hallo, In alle vroegte terwijl het nog frisjes is, een koffietje buiten drinken op het terras, is voor mij pure luxe. De vogels die dan kwetteren, 'praten' met elkaar. Het gerikketik van de eekhoorns die door de bomen 'crossen' (ik kan naar kijken met een open mond verbazing hoe snel ze zich kunnen verplaatsen en springen). Een haan die in de verte roept. Plannen maken voor de dag. Voor een warme dag. Eigenlijk had ik er niet veel. Wandelen, ja. En hoewel het nog vroeg was, vond ik het toch al een uitdaging door de warmte. We hebben een groot voordeel. Een koel huis. Waar het dus heerlijk is om in te vertoeven. En dat is precies hetgeen wat we hebben gedaan. Ik heb nog wel getwijnd. Ja, de alpacawol. De grijze vacht begint al aardig te slinken en de strengen wol zijn mooi.  Mijn vest die ik waste en blokte was ook droog. Dat heeft toch wel een aantal dagen geduurd. Maar het resultaat is prachtig. De steken komen nu mooi uit en de randen krollen niet meer om. Ik ben heel...

Hallo, Wat heb ik een mooie nacht beleefd! We lagen namelijk op onze rug midden in de nacht om te kijken naar de Perseïden. We werden beloond met veel vallende sterren. Wat een mooi schouwspel. Ondertussen riepen zowel de bosuil als het steenuiltje. De bosuil kwam zelfs rakelings over gescheerd. Op een bepaald moment hoorden we gefritsel. Nogal luid en dat bleef ook duren... spannend. Eerst dacht, verdorie, een rat. Maar nee, wie was het?! De egel. Die was aan het rondscharrelen tussen de verdroogde bladeren. Hoe mooi om mee te maken. Ik denk dan altijd aan Vrouwtje Plooi, een figuur uit de verhalen van Beatrix Potter. Vele keren voorgelezen voor onze kinderen. Al kan je jezelf afvragen wie ik er het meeste plezier mee deed. Corneel merkte nog 'kijk, vrouwtje plooi' Toch fijn hoe iets van jaren geleden toch is blijven hangen. Onze kinderen kropen in bed en ik zette me alvast aan het breien, vergezeld van een kopje koffie... Toen het licht genoeg was, gingen we wandelen. Helaas ...

Hallo, De dag begon met een fikse wandeling. Hetzelfde rondje als altijd, tegen een ander tempo. Om te voelen, nou ja, hoe dat voelt. Het was pittig. En dat kwam niet door de temperatuur. De warmte van de zon viel nog goed mee. Eerlijk is eerlijk. Ik kon ook niet genieten van de wandeling, want ik was enkel bezig met het tempo. Dat kwam door een artikel over de Dodentocht die dit weekend doorgaat. Over welk tempo je moet hebben om hem te kunnen volbrengen. De 100 kilometer in 24 uur. Conclusie... mijn lijf protesteerde enorm na de wandeling. Mijn rug deed veel meer pijn (mijn onderste wervels staan vast met bouten en staven en vormen zo 1 blok). Het ontspannende effect, het ik maak mijn hoofd leeg moment was er niet. Dus... niet mijn ding. En dat ik geen Dodentocht wandel, ach, dat staan niet op mijn wensenlijstje. Wel van een wandeling genieten met zo min mogelijk rugpijn. Want de dag houdt niet op na een wandeling.  Die liep verder met wol kaarden en spinnen. Ja, nog altijd alpac...

Hallo, Veel beter geslapen. De ochtend rustig begonnen. Koffietje. Een paar toertjes breien aan mijn nieuwe vest.  Yogamatje uitgerold voor de nodige strekoefeningen. Al kijkend naar de lucht, zag ik vogels vliegen, vliegtuigen overvliegen, sommige met een witte pluimstaart, sommige niet.  We aten een laat ontbijt, vroege lunch. De kindjes sliepen lang. Ik bakte wafeltjes. Het recept vind je op mijn pagina's met recepten uit denof. Of klik op deze link. Naar recepten.  We hebben zo gelachen en herinneringen opgehaald. Heerlijk moment.  Mijn spinnenwiel draaide weer op volle toeren. Alpacavacht spinnen, vraagt wel wat werk. Een paar uurtjes later had ik weer een 200 gram verwerkt. Gestaag groeit de draad verder.  Nog even winkelen, samen genoten van een bbq en hup de schoenen aan voor een wandeling. We genoten van een mooie zonsondergang en de muizenissen konden vertrekken naar de open velden. Want dat is wat zo een wandeling is voor me. Even mijn hoofd leegmaken...