Hofgeluk

Hallo, In alle vroegte terwijl het nog frisjes is, een koffietje buiten drinken op het terras, is voor mij pure luxe. De vogels die dan kwetteren, 'praten' met elkaar. Het gerikketik van de eekhoorns die door de bomen 'crossen' (ik kan naar kijken met een open mond verbazing hoe snel ze zich kunnen verplaatsen en springen). Een haan die in de verte roept. Plannen maken voor de dag. Voor een warme dag. Eigenlijk had ik er niet veel. Wandelen, ja. En hoewel het nog vroeg was, vond ik het toch al een uitdaging door de warmte. We hebben een groot voordeel. Een koel huis. Waar het dus heerlijk is om in te vertoeven. En dat is precies hetgeen wat we hebben gedaan. Ik heb nog wel getwijnd. Ja, de alpacawol. De grijze vacht begint al aardig te slinken en de strengen wol zijn mooi.  Mijn vest die ik waste en blokte was ook droog. Dat heeft toch wel een aantal dagen geduurd. Maar het resultaat is prachtig. De steken komen nu mooi uit en de randen krollen niet meer om. Ik ben heel...

Hallo, Wat heb ik een mooie nacht beleefd! We lagen namelijk op onze rug midden in de nacht om te kijken naar de Perseïden. We werden beloond met veel vallende sterren. Wat een mooi schouwspel. Ondertussen riepen zowel de bosuil als het steenuiltje. De bosuil kwam zelfs rakelings over gescheerd. Op een bepaald moment hoorden we gefritsel. Nogal luid en dat bleef ook duren... spannend. Eerst dacht, verdorie, een rat. Maar nee, wie was het?! De egel. Die was aan het rondscharrelen tussen de verdroogde bladeren. Hoe mooi om mee te maken. Ik denk dan altijd aan Vrouwtje Plooi, een figuur uit de verhalen van Beatrix Potter. Vele keren voorgelezen voor onze kinderen. Al kan je jezelf afvragen wie ik er het meeste plezier mee deed. Corneel merkte nog 'kijk, vrouwtje plooi' Toch fijn hoe iets van jaren geleden toch is blijven hangen. Onze kinderen kropen in bed en ik zette me alvast aan het breien, vergezeld van een kopje koffie... Toen het licht genoeg was, gingen we wandelen. Helaas ...

Hallo, De dag begon met een fikse wandeling. Hetzelfde rondje als altijd, tegen een ander tempo. Om te voelen, nou ja, hoe dat voelt. Het was pittig. En dat kwam niet door de temperatuur. De warmte van de zon viel nog goed mee. Eerlijk is eerlijk. Ik kon ook niet genieten van de wandeling, want ik was enkel bezig met het tempo. Dat kwam door een artikel over de Dodentocht die dit weekend doorgaat. Over welk tempo je moet hebben om hem te kunnen volbrengen. De 100 kilometer in 24 uur. Conclusie... mijn lijf protesteerde enorm na de wandeling. Mijn rug deed veel meer pijn (mijn onderste wervels staan vast met bouten en staven en vormen zo 1 blok). Het ontspannende effect, het ik maak mijn hoofd leeg moment was er niet. Dus... niet mijn ding. En dat ik geen Dodentocht wandel, ach, dat staan niet op mijn wensenlijstje. Wel van een wandeling genieten met zo min mogelijk rugpijn. Want de dag houdt niet op na een wandeling.  Die liep verder met wol kaarden en spinnen. Ja, nog altijd alpac...

Hallo, Veel beter geslapen. De ochtend rustig begonnen. Koffietje. Een paar toertjes breien aan mijn nieuwe vest.  Yogamatje uitgerold voor de nodige strekoefeningen. Al kijkend naar de lucht, zag ik vogels vliegen, vliegtuigen overvliegen, sommige met een witte pluimstaart, sommige niet.  We aten een laat ontbijt, vroege lunch. De kindjes sliepen lang. Ik bakte wafeltjes. Het recept vind je op mijn pagina's met recepten uit denof. Of klik op deze link. Naar recepten.  We hebben zo gelachen en herinneringen opgehaald. Heerlijk moment.  Mijn spinnenwiel draaide weer op volle toeren. Alpacavacht spinnen, vraagt wel wat werk. Een paar uurtjes later had ik weer een 200 gram verwerkt. Gestaag groeit de draad verder.  Nog even winkelen, samen genoten van een bbq en hup de schoenen aan voor een wandeling. We genoten van een mooie zonsondergang en de muizenissen konden vertrekken naar de open velden. Want dat is wat zo een wandeling is voor me. Even mijn hoofd leegmaken...

Hallo, Geen gesnurk, wel geblaf, maar een goede nachtrust.  Ik rolde mijn yogamatje buiten uit en na de oefeningen, lag ik op mijn rug te ontspannen. Kijkend naar de lucht. Bewonderend naar de zwaluws met indrukwekkend vliegwerk. Fladderende vlinders. Overdrijvende wolken. Het bracht me terug naar mijn kindertijd. Toen lag ik ook zo. In de wei. Het warme gras prikkend. Bedenken wat voor figuren ik zag voorbij drijven in de wolken.  Na de boodschappen en het huishouden (huiskabouters zouden handig zijn) zette ik me aan het twijnen van de alpacawol. Zo verschenen er weer mooie strengen wol. Nog zwart van het zand dat er in zit. Vezeltje voor vezeltje verandert een hoop vacht in een draad.  Mijn vest lag buiten te drogen. Nog steeds vochtig. Wol heeft de eigenschap lang vocht vast te houden. Doe het daarom als een dekentje rond je planten. Het houdt vocht vast, slakken houden niet van de wol op hun velletje en het onkruid blijft er door weg. Een absolute aanrader. Of doe het...

Hallo, Soms kan je last hebben van straatlawaai, een hond die blaft. Dan lijkt de nacht lang. Het verlangen naar slaap groot. Bij mij was er snurkgeluid overlast. Met dus erg weinig slaap. Een vermoeid gevoel. De dag lonkte echter ook.  Onze hof kreeg het nodige water. Ik ben erg blij met onze regenputten, al zit er aan de opslag ook een einde. Dat begint in zicht te komen. Regen is er nog niet voorspelt. Ik wil er over nadenken om nog meer regenopslag te voorzien. Dat gaat nodig zijn.   Deze ochtend vierden we samen. Rond Liefde, Hoop, zorg dragen voor mekaar. Moeilijke thema's. Nodige thema's om bij stil te staan. Stilte. Om ruimte te maken. Ik heb dat nodig, stilte. Net om verbinding te maken met mensen. Met onze kinderen. Met mijn man. De natuur. Loskomen en focussen op wat er echt toe doet. Vandaag kwam het nieuws dat iemand die ik graag had, er niet meer was. Een stille mens. Geen grootprater. Iemand waarover gemakkelijk heen gekeken werd. Iemand die wel altijd klaa...