Hofgeluk

Na een zalige zomerpauze zwaaide ik vandaag opnieuw de deur open van mijn wolatelier. Wat een thuiskomen! De geur van wol, de boeken op de planken, de ruwe vachten die wachten op verwerking, de spinnenwielen in ruststand, en de kruidenbossen die aan het plafond hangen te drogen—ik stapte weer binnen in mijn eigen magische universum. Hier voel ik me verbonden, geaard, thuis. Van ruwe vacht tot fijne draad Mijn eerste werk vandaag? De zwarte Ouessant-vacht die al even lag te wachten. Eerst grof kaarden met de zitkaarder, daarna fijner met de handkaarders. Het is arbeidsintensief, ja, maar ik hou van dit ambacht. Laagje per laagje, beweging na beweging, verandert die ruwe vacht in een zachte, fijne draad. Het is een werk van liefde. En dat voel je in het eindresultaat. Bezoek aan de poort: wol in overvloed Rond de middag stonden Marc en Marleen voor de deur. Hun zoon laat een veertigtal schapen grazen, en elk jaar brengen ze mij een selectie van hun prachtigste vachten. Wat een rijkdo...

Weet je nog dat we gisteren plannen hadden om het Jämtli-museum te bezoeken, maar uiteindelijk kozen voor een rustdag aan het meer? Vandaag doken we dan écht het verleden in. En hoe! In het openluchtmuseum van Jämtli wandelden we letterlijk door de tijd. We stapten binnen in oude boerderijen, houthakkershutten en charmante houten huizen — elk uit een andere periode van de Zweedse geschiedenis. Zelfs een retro villa uit 1975 stond er te pronken. Wat een contrasten. Het roept de klassieke vraag op: Was het vroeger beter? Misschien niet beter... maar zeker anders. Toen draaide het leven om overleven: jong en oud werkten samen hard, in weer en wind, met soms een mislukte oogst of zelfs burgeroorlogen als tegenslag. Vandaag leven we comfortabeler: stromend water, elektriciteit, goede gezondheidszorg, antibiotica. Maar tegelijkertijd zijn we verder verwijderd van de natuur. We leven in een tijd van overconsumptie, plasticvervuiling en klimaatverandering. Alles heeft zijn keerzijde. Het zet m...