Hofgeluk

Na een zalige zomerpauze zwaaide ik vandaag opnieuw de deur open van mijn wolatelier. Wat een thuiskomen! De geur van wol, de boeken op de planken, de ruwe vachten die wachten op verwerking, de spinnenwielen in ruststand, en de kruidenbossen die aan het plafond hangen te drogen—ik stapte weer binnen in mijn eigen magische universum. Hier voel ik me verbonden, geaard, thuis. Van ruwe vacht tot fijne draad Mijn eerste werk vandaag? De zwarte Ouessant-vacht die al even lag te wachten. Eerst grof kaarden met de zitkaarder, daarna fijner met de handkaarders. Het is arbeidsintensief, ja, maar ik hou van dit ambacht. Laagje per laagje, beweging na beweging, verandert die ruwe vacht in een zachte, fijne draad. Het is een werk van liefde. En dat voel je in het eindresultaat. Bezoek aan de poort: wol in overvloed Rond de middag stonden Marc en Marleen voor de deur. Hun zoon laat een veertigtal schapen grazen, en elk jaar brengen ze mij een selectie van hun prachtigste vachten. Wat een rijkdo...

In mijn atelier hangt de geur van zomer. Vandaag plukte ik nog een bosje boerenwormkruid , dat ik voorzichtig op z’n kop heb gehangen om te drogen. De eerste bundels zijn intussen mooi droog – klaar om te bewaren in bruine papieren zakken. Dat is mijn beproefde methode: geen plastiek, want daarin zouden de bloemen kunnen gaan schimmelen. En dat zou zonde zijn van al dat moois. Maar wat doe je nu eigenlijk met boerenwormkruid? Je kunt er mee verven. Op de foto zie je het resultaat: die prachtige heldergele streng wol kreeg haar kleur van de gele bloemetjes van deze plant. Alleen de bloemhoofdjes gebruik ik, voor dat zonnige, zuivere geel. Voeg je ook de stelen toe, dan verandert de tint: iets grijzer, met een groene ondertoon. Ook mooi, net wat aardser. Het is maar net wat je zoekt voor je project. Ik hou van dat proces: plukken, drogen, koken, kleuren. Elke stap is traag, met aandacht. En elk resultaat is uniek – een samenwerking tussen plant en mens. 🌿 Boerenwormkruid gebruiken om w...

Wat een dag. Zo’n dag die je bijblijft. We vertrokken vanmorgen vroeg, met een rugzak vol goesting en een hoofd vol plannen. De auto parkeerden we aan het station van Mechelen, en van daaruit namen we de trein naar Brussel – onze bruisende hoofdstad. Op het programma: een dag vol boeken en verwondering. Mijn nicht en haar dochter wachtten ons op in het hart van de stad, klaar om samen op verkenning te gaan. De eerste halte? Waterstones Brussel – een indrukwekkende Engelstalige boekenwinkel, verstopt tussen de drukte van de stad. Een plek waar het plots stil wordt in je hoofd. Zoveel boeken. Zoveel verhalen. En zoveel inspiratie. Boeken, verwondering en natuurlijke kleuren We kwamen eigenlijk vooral voor onze zoon. Een klein boekenfeestje, speciaal voor hem. Maar stiekem... hadden we het allemaal nodig. De geur van boeken, het ritselen van bladzijden, het gevoel van verdwalen in een verhaal. Iedereen vond er zijn ding. Van spannende leesboeken tot illustraties vol fantasie. En ik?...

Met de fiets op pad, een atelier vol zomergeel De ochtend was nog koel toen ik met mijn fiets de stilte in reed. Een tochtje naar de winkel, maar vooral een rit om mijn hoofd leeg te maken. Zo vroeg op de dag lijkt de wereld trager te draaien — precies zoals ik het graag heb. Langs de weg wiegde het boerenwormkruid zacht in de wind, met zijn zonnige, gele knoopjes. Ik plukte een bosje. Niet voor een vaas, maar om wol mee te verven. Ze hangt nu te drogen in mijn atelier, in afwachting van een volgende regenachtige dag waarop ik haar kleur mag vangen in een ketel warm water. Boerenwormkruid geeft een prachtig diep geel, bijna goud. Zo’n kleur die een trui of sjaal een verhaal meegeeft — van zomerwandelingen en het ritme van het seizoen. Terug thuis breide ik verder aan mijn gilet. Een eigen ontwerp. Steek na steek groeit het onder mijn handen, op het ritme van de dag. Dat is het fijne aan zelf breien: je maakt niet alleen iets om te dragen, je maakt herinneringen vast in de draden. M...

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Wat een dag! Vanochtend twijfelde ik nog: zou ik mijn spinnenwiel buiten durven zetten? De lucht dreigde met regen, en eigenlijk keek ik daar stiekem naar uit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze tuin. Alles is gortdroog – de groentetuin snakt naar water en onze regenvoorraad slinkt met de dag. Gelukkig kunnen we nog teren op twee regentonnen die we strategisch hebben geplaatst. Elke druppel telt in tijden van droogte. Maar goed, geen regen dus. En dat gaf me de kans om mijn spinnenwiel tóch buiten te zetten. Vandaag werkte ik aan de zwarte wol van een tweede vacht. De eerste is al gesponnen – en wat een genot was dat. Deze wol is zacht, soepel, en glijdt na het kaarden als zijde door mijn handen. Zo'n moment, alleen met je materiaal, dat is pure ambacht. Draad voor draad geef je vorm aan iets tijdloos. En dan was er nog een cadeautje van de natuur: Dieter kwam onderweg van het werk thuis met een bos boerenwormkruid. Een plant waar ik elke keer weer blij van word. Terwij...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

  Welkom op mijn stukje internet! Misschien volg je mijn blog al even, misschien ben je net binnengerold — in beide gevallen: fijn dat je er bent. Tijd om me even voor te stellen. Ik ben Sofie. Mama, partner, boekenliefhebber, natuurmens, bak- en kookfanaat, breister, haakster én gepassioneerd wolspinner. Geef mij een spinnenwiel, een bos verse wol, en wat natuurlijke plantenverf, en ik ben in mijn element. Ambacht en creativiteit zitten diep verweven in mijn dagelijks leven. Mijn hart klopt voor het ritme van de natuur. Ik hou van de eenvoud van kleine dingen: een vogel die fluit, het ruisen van de zee, de geur van versgebakken brood. Je zal me zelden vinden in een drukke massa – tenzij er een concert is waar ik rustig kan zitten en nadien snel weer de buitenlucht kan opzoeken. Ik leef graag bewust en traag, een tikkeltje eigenzinnig. Slow living, maar dan met veel kinderen, wol, en creativiteit. Samen met onze kinderen lees ik, maak ik muziek (ik speel piano, orgel, harp en c...

Er is iets betoverends aan het kleuren van wol met wat de natuur ons schenkt. Het is een eeuwenoude ambacht die elke keer weer verrast. Zelf werk ik uitsluitend met natuurlijke kleurstoffen: planten, bladeren, bloemen en schors die ik in de loop van het jaar verzamel. Denk aan vrouwenmantel uit de tuin, boerenwormkruid langs de berm of eikels en klimop uit het bos. Elk plantje vertelt zijn eigen kleurverhaal. Wat me telkens opnieuw verwondert, is hoe harmonieus de kleuren samenkomen. Geen schreeuwerige tinten, maar zachte, aardse nuances — van warmgeel tot mosgroen, met af en toe een verrassend accent zoals het diepe rood van meekrap of het bijna fluorescerende groen van jonge klimop. Natuurlijke wol neemt deze plantaardige kleuren op met een subtiele pracht die je met synthetische verf nooit bereikt. Maar kleuren is slechts één deel van het proces. Voor mij begint het ambacht al bij het spinnen. Vandaag zat ik achter mijn spinnewiel om verse strengen wol te maken — puur, onbewerkt e...

Zaterdag… normaal klinkt er ’s ochtends muziek uit de muziekschool, maar vandaag bleef het stil. Even wennen – ook voor de kinderen. In plaats daarvan vulden we de ochtend met knutselen, lezen, muziek maken op het orgel en de cello, en spelletjes spelen aan de keukentafel. Zo simpel, zo waardevol. Vroeg in de ochtend, stapte ik op mijn fiets, terwijl de wereld nog sliep. En daar, midden op de stille weg, stond ineens een haas. Een bijzonder moment van onverwachte verbinding met de natuur. Die kleine ontmoetingen herinneren me eraan hoe mooi het is om het tempo te vertragen. In de namiddag breide ik verder aan mijn kerstsokjes – een langzaam werkje vol aandacht en intentie. Eind november sta ik op een kerstmarkt, en ik hoop tegen die tijd een mooie voorraad klaar te hebben. ’s Avonds begon het eindelijk te regenen. Misschien niet ideaal voor festivals, maar ik was er zó blij mee. Voor mijn tuin, voor de natuur, voor alles wat snakt naar verkoeling en herstel. De droogte was voelbaar:...

Een doorkijkje naar het leven in onze ecologische tuin Soms zegt een foto meer dan woorden. Zoals deze, waarop je net een glimp opvangt van het achterste deel van onze tuin. Een stille uitnodiging om mee te wandelen, te vertragen en te ontdekken wat er allemaal leeft. Want net zoals ons leven gelaagd is, hebben we ook onze tuin in verschillende stukjes verdeeld. Elk met een eigen sfeer, ritme en bewoners. Onder het bladerdak van bolesdoorns Vlak bij het huis begint het verhaal. Op het terras drinken we koffie, lezen we een boek of kijken we gewoon wat rond. Een trapje lager ligt het gazon, met als wachters twee grote bolesdoorns. Ze zijn in de loop der jaren uitgegroeid tot trotse schaduwgevers. Onder hun groene koepel vinden we verkoeling op warme dagen. En niet alleen wij — ook vogels vinden er hun rustplek. Niet om te broeden, maar om te slapen. Een veilige tussenstop in hun dag. Vlekje en Fluffy, onze konijnen, delen dit stukje paradijs. Ze hebben er een hok en een zandbak waar...