Hofgeluk

Na een zalige zomerpauze zwaaide ik vandaag opnieuw de deur open van mijn wolatelier. Wat een thuiskomen! De geur van wol, de boeken op de planken, de ruwe vachten die wachten op verwerking, de spinnenwielen in ruststand, en de kruidenbossen die aan het plafond hangen te drogen—ik stapte weer binnen in mijn eigen magische universum. Hier voel ik me verbonden, geaard, thuis. Van ruwe vacht tot fijne draad Mijn eerste werk vandaag? De zwarte Ouessant-vacht die al even lag te wachten. Eerst grof kaarden met de zitkaarder, daarna fijner met de handkaarders. Het is arbeidsintensief, ja, maar ik hou van dit ambacht. Laagje per laagje, beweging na beweging, verandert die ruwe vacht in een zachte, fijne draad. Het is een werk van liefde. En dat voel je in het eindresultaat. Bezoek aan de poort: wol in overvloed Rond de middag stonden Marc en Marleen voor de deur. Hun zoon laat een veertigtal schapen grazen, en elk jaar brengen ze mij een selectie van hun prachtigste vachten. Wat een rijkdo...

Vandaag stond eigenlijk een bezoek aan het openluchtmuseum Jamtli op de planning. Maar soms loopt een reis anders dan verwacht. Corneel voelde zich tijdens het ontbijt niet helemaal lekker, en dus besloten we om onze dag anders in te vullen. Dat is het mooie aan een zelfgeplande reis: je kunt je plannen aanpassen aan het moment, aan wat goed voelt. En zo werd deze dag er eentje van onverwacht Hofgeluk. Tijd voor rust, ruimte en natuur Na een paar uurtjes rusten voelde Corneel zich gelukkig beter, en besloten we een frisse neus te halen. We maakten eerst een kort uitstapje naar de lokale supermarkt voor een drankje en iets lekkers. Daarna reden we opnieuw naar Vålådalen, waar we gisteren ook al een mooie tijd hadden beleefd. Deze keer kozen we ervoor om het pad rond het meer te volgen. Wat een prachtige plek. De natuur straalt hier een rust uit die je bijna niet kan beschrijven. Onderweg zagen we twee vissers aan het water. Net toen we passeerden, haalde één van hen een forel boven. Een...

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn . Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet. Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels. Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden. Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, k...

Vandaag begon ik in alle vroegte. Terwijl het huis nog stil was en de ochtend zacht binnenviel, stond ik in de keuken. Een pot op het vuur, verse groenten uit de tuin op het aanrecht. Spaghetti maken is hier thuis bijna een ritueel. En nu de tuin op volle toeren draait, mag dat ook wel iets zijn om van te genieten. Deze keer roerde ik fijngeraspte courgette door de saus, samen met ui, wortel, selder en sappige tomaten. Alles uit eigen tuin, stuk voor stuk met liefde geoogst. Een beetje gehakt erbij, wat spek voor wie dat graag heeft – maar het hoeft niet. Het mag ook helemaal plantaardig blijven. De smaak zit sowieso in de traagheid: lang laten sudderen, en daarna een nachtje laten rusten. De volgende dag is alles nóg lekkerder. Tussen het snijden en roeren door lag mijn wol op tafel. Ik kon verder breien terwijl de saus rustig pruttelde. Zulke momenten zijn mijn favoriete momenten. Alles mag, niets moet. Later op de dag trokken we nog even naar Antwerpen, maar het gevoel van die rus...

Maandag, maar eentje met een gouden randje. Door de Nationale Feestdag voelde het als een zondag. Een feestdag met regen voor de tuin, zon voor het hart en zoveel groei tussen de druppels door. Onze moestuin was dolblij met het zachte hemelwater. Alles leek ineens frisser, groener, voller. De oogst van vandaag was dan ook rijk en vrolijk: paarse bloemkool (al kleurt die jammer genoeg groen bij het koken), tomaten die barsten van smaak, een handvol ajuin… en een flinke courgette. Die laatste verwerkte ik tot iets wat ik je écht wil aanraden: courgettekoekjes. Heb je ze al eens gemaakt? Zo niet: dit is je teken. Want ze zijn eenvoudig, smaakvol en perfect als lunch of bijgerecht. Ideaal voor wie houdt van koken met wat de tuin op dat moment schenkt. Maar voor ik het recept met je deel: vandaag was ook een dag van draadjes en spelletjes. Ik kaarde een zachte Ouessantvacht, spon een stukje draad, breide verder aan mijn gilet, en tussendoor speelden we een spel aan tafel. Zo'n dag waar ...

Zomer. Dat is overvloed. Een tuin die barst van het leven, van groenten en fruit in alle kleuren en geuren. Zoals ik gisteren nog schreef: verser dan vers. Elke dag kook ik met wat de tuin me geeft. De lange zomerdagen vullen zich vanzelf: wol spinnen, breien in de schaduw, op stap gaan met de kinderen, lezen, spelletjes spelen, fietsen in de vroege ochtend als de dauw nog op het gras ligt. En pas laat op de avond eten, als de hitte wat gaan liggen is. En dan zijn er de bramen. Zwart en glanzend hangen ze aan de grote struik achter in onze tuin. Je hoeft er de deur niet voor uit. Maar je moet wel de doorntjes trotseren. Soms zucht ik een beetje, want de waslijn staat vlakbij. En als ik niet oplet, haken de lange ranken zich vast in de lakens. Dan moet de snoeischaar eraan te pas komen, en steek ik weer die verloren draadjes terug in de was – littekens van de zomer. Ach, ik neem het erbij. Want wat een rijkdom, zo’n bramenstruik vlak bij huis. Bramen plukken, dat doe ik al sinds ik...

Wat een dag vandaag. Zon op mijn gezicht, een zacht briesje door het open raam, en het ritmische getik van mijn spinnenwiel op het terras. Terwijl ik wol spin voor mijn najaarscursus Kleuren met natuurlijke materialen , droom ik al van strengen die straks zacht tintelen in aardse tinten. Intussen groeit onze tuin weelderig verder. Alles lijkt tegelijk oogstklaar. De tomaten kleuren vuurrood, de venkel staat stevig in het bed en de ajuintjes bollen vrolijk op. Twee keer per dag wandel ik met een mandje en een mesje door ons stukje grond. Alsof ik op schattenjacht ben. Vandaag vond ik venkel, knoflook, ajuin en tomaten – perfect voor een eenvoudige maar smaakvolle lunch. 's Avonds kwamen daar ook nog komkommers, paprika en pijpajuintjes bij. Allemaal vers, knapperig, eerlijk. En wat ik deed met die venkel? Ik maakte er een warme pastaschotel van – licht en geurig, precies wat je wil op een zomerse dag. 🍝 Recept: Pasta met venkel en tomaten uit eigen tuin Een makkelijk recept v...

De zomer laat zich volop zien in de tuin. Courgettes, groot en klein, glanzen tussen het groen en lijken bijna dagelijks te groeien. Het is courgettetijd – en dat betekent: oogsten, creatief koken én genieten. Courgette is zo’n veelzijdige groente. Je maakt er soep van, je draait er fijne slierten van als pastavervanger, bakt er krokante koekjes van of verwerkt ze in een frisse salade. Maar vandaag deel ik één van mijn favoriete recepten: gevulde courgette uit de oven . Eenvoudig, smaakvol en ideaal voor wie houdt van huisgemaakte gerechten met verse ingrediënten. Wat heb je nodig? 1 courgette (liefst uit eigen tuin!) 500 g gehakt (of aangepast aan de grootte van je courgette) 1 ui 1 blikje tomatenpuree 1 bol mozzarella (of kleine bolletjes) Olijfolie Kruiden: peper, zout, tijm, rozemarijn, basilicum, peterselie – vers of gedroogd Zo maak je het: Voorbereiding van de vulling Snipper de ui fijn. Bak het gehakt rul in een scheutje olijfolie. Voeg de ui toe e...

Wat een warme dag was het vandaag. De deuren van mijn wolatelier bleven toe — vandaag vertragen we. Zaterdag is hier meestal muziekschooldag. En vandaag was het extra bijzonder: opendeurdag. Corneel schitterde samen met zijn groep in een verkorte versie van Matilda . Wat een plezier om hun enthousiasme te zien! Mare nam deel aan een demo-les met haar notenleerklas. Daarna bezochten we de muziekmeesters. Corneel speelde een stukje uit Interstellar , en Mare bracht een prachtig muziekstukje op cello — samen met haar meester. Muziekschool voelt hier niet als leren, maar als samen genieten, spelen, ontdekken. Een plek waar creativiteit en vriendschap bloeien. Een thuismoment met cake In de namiddag bleef het rustig. De warmte, het huis, de muziek die nog wat na-echoot in je hoofd. En toen dacht ik: we hebben weer eieren genoeg. Onze kippen zijn op dreef — tijd voor cake! Dit is mijn basiscake-recept , eenvoudig en snel, perfect voor een luie namiddag. En altijd lekker. De geur alleen al ma...

Op zonnige dagen lijkt het ambachtelijke werk haast vanzelf te gaan. Vandaag was zo'n dag waarop ik me helemaal kon onderdompelen in wol, zon en huiselijke rust. Het ritme van de natuur, het seizoensleven en het plezier van zelf maken kwamen weer helemaal samen. Wol kaarden in de zon – rustgevend en functioneel De wol die ik vorige week fermenteerde, was helemaal klaar om gekaard te worden. Voor de kenners: niet de wol van gisteren, maar echt goed gefermenteerde, schone wol . Ik zette mijn drumkaarder buiten in de schaduw. Niet alleen om zelf wat koelte te houden, maar ook omdat de wind zo mooi de laatste vuiltjes uit de wol meevoert. Het kaarden duurde een paar uur, maar het resultaat is prachtig: zachte, luchtige wol die heerlijk spint. Er zit iets meditatiefs in dat ritmische werk – en het besef dat je met je handen iets echts aan het maken bent. Ambachtelijk werken met natuurlijke materialen geeft zoveel voldoening. Van spinnen naar twijnen – de draad groeit Na het spinne...

De dag begon met een vertrouwd ritme. De kindjes weer naar school, maar dit keer met een glimlach in plaats van ochtendmopperij. Misschien lag het aan de rust van gisteren — een dag zonder haast, vol kleine gelukjes. Zuurdesemliefde als bedankje Een paar weken geleden gaf ik een stukje van mijn zuurdesemstarter – liefdevol 'prut' genoemd – mee met een collega van mijn man. Tot mijn verrassing stond er vanochtend een versgebakken brood op tafel. Hij had de nachtshift gedaan en had het meegebracht als bedankje. Zo lief. En zo smaakvol. Brood met een verhaal smaakt toch altijd net iets beter. Vachten, geuren en geduld In het wolatelier is het volle bak. De geschoren vachten stromen binnen – van Voskop tot Ouessant, van diepbruin tot spierwit. Dit is het seizoen van scheren, verzamelen, plannen. Wol verwerken vraagt tijd. En net daarin schuilt de magie. De rust om na te denken over wat het worden mag. Welke kleuren passen? Welke planten gebruik ik straks om die witte wol zachtgroen...

Ik heb dus een prutjesfamilie en vandaag stel ik je Helga voor! Zij zorgt dat ons brood lekker zacht, lichtbruin én vooral gezond is. Zij bestaat uit zuurdesem. Een prutje dat je heel gemakkelijk zelf kan maken met meel, water, roeren en een beetje geduld. Je kan haar gebruiken om een zuurdesem brood mee te bakken, maar ik gebruik haar ook als ik een 'gewoon' brood bak. Zij zorgt ervoor dat het extra luchtig is en erg lekker van smaak. Ons kindjes zijn er gek op! Zuurdesem brood smaakt dan weer zuur en dat is niet hun ding. Dus wil je zelf ook een starter maken, dan volg je onderstaand recept! Je hebt nodig: roggenmeel water een weckbokaal met deksel (zonder ring) lepel Zo maak je het: Dag 1 Zet je weckpot op de weegschaal en weeg 30g roggenmeel af en 100ml lauwwarm water. Goed roeren, deksel erop en zet weg. (uit de zon! Bij mij staat Helga in de kast van de microgolf, daar is plek, donker en constant van temperatuur. Maar je kan het even goed op een ander plekje zetten, maar ...

Ik ben er gek op... op chocolade!!! Jij ook? Ik heb de liefde ervoor duidelijk doorgegeven aan Mare, want als ze kan kiezen tussen een snoepje of een stukje chocolade, dan is de keuze snel gemaakt. En niet alleen stukjes chocolade of pralines gaan er vlotjes in, ook bijvoorbeeld een chocoladetaart of koekjes met chocolade.... het wordt erg gesmaakt! Vandaag maakte ik chocolademousse als tussenlaag voor de chocoladetaart van Mare, want morgen wordt ze vijf jaar! Ik kijk nu al uit naar haar gezicht als ze de taart ziet.... Mijn recept is heel erg gemakkelijk en lekker! Ook eens maken? Hieronder lees je hoe: Je hebt nodig: 200 g chocolade (ik gebruik puur met een hoog gehalte aan chocolade want dan wordt mooi donker) 4 eieren 4 eetlepels suiker een pot die in een andere kookpot past (au bain-maire) 2 gardes Zo maak je het: Smelt de chocolade au bain-marie. (Je kan dat ook in de microgolf doen, maar na een accidentje met verbrande chocolade doe ik dit niet meer...) Splits de eieren. Klop d...

Ciabatta is 1 van mijn lievelingsbroodsoorten.  Eerlijk, ik kocht zo van die voorgebakken dingen om ze dan in de oven af te bakken. Maar das natuurlijk niet hetzelfde als het zelf bakken. Maar, ik zag er een beetje tegenop om er aan te beginnen, want het is nogal een kleverige bedoeling en het goede recept, had ik nog niet gevonden. Tot ik het recept van Alfredo Sironi tegenkwam. Een voormalige Italiaanse geschiedenisstudent die nu een bakkerij heeft in Berlijn. Hij bakt het met.... zuurdesem! En ja, hallo Helga, want die staat natuurlijk te blinken als lid van de prutjesfamilie. Ik dus aan de slag. Gisteravond met een voordeeg. De andere ingrediënten zijn meel, water en zout naast zuurdesemstarter. Het vraagt tijd, veel kneedwerk, rijswerk (doe ik altijd iets anders... spinnen bijvoorbeeld, of een spelletje spelen met de kindjes, vandaag hebben we ook gekleurd), een zeer warme oven met een kom water erin voor stoom. In het originele recept wordt een vuurvaste stenen plaat of pizza...

Het is gelukt! Mijn eigen bier en dan nog wel van gember! Met de Francois (ja daar heb je weer een lid van de prutjesfamilie) Al is misschien de naam 'bier' niet echt goed gekozen, want het heeft niks te doen met graan en hop, maar wel alles met suiker, gember en gisting natuurlijk. Wat het vooral vraagt, is geduld... Verder niet veel. Een weckpot met beugelsluiting, ruwe rietsuiker en gember om te starten. Wil je het ook maken? Doe het dan zo: Je begint met het maken van een basis, bij mij dus Francois. Daarvoor snij je 200g gember die je gewassen hebt, in stukken en  mix je samen met 100g ruwe rietsuiker en 200ml water. Tot je een prutje krijgt. Dat doe je in je weckpot met beugelsluiting (maar zonder ring) en dat zet je weg op een warme plaats. Drie dagen lang roer je elke dag in je prutje en voeg je een soeplepel rietsuiker toe. Eerlijk, het ziet er niet uit, maar dat is de bedoeling. Als er bezinksel ligt op de bodem van je pot met water er bovenop is dat niet erg. Roeren,...

Vandaag bak ik zuurdesem brood. Eigenlijk ben ik daar gisteravond al aan begonnen om een voordeegje te maken van zuurdesemprut (hallo, Helga), water, zout en volkorenbloem. Dat heeft dan heel staan rijzen naast de kachel, die brandt toch nu dag en nacht met de koude. Zo een heerlijke warmte is dat! Want zuurdesembrood vraagt best wel warmte. Je kan dat ook in de oven doen rijzen op een hele lage temperatuur, maar eigenlijk is de kachel of op de verwarming ook prima. En dan vandaag kneed ik het op en doe er telkens een beetje volkorenbloem bij. In het begin is dat echt wel een kleverig goedje, maar naarmate er meer en meer bloem bijkomt, wordt het gemakkelijker. Tot het een elastisch deeg is en dan weer rijzen. En dat herhaalt zich nog een keer en dan in vorm. En dan ook weer rijzen. Om dan in de oven op hoge temperatuur te bakken. Ik weet het als je het zo leest, het is een hele euh boterham, maar de smaak maakt al dat werk en tijd zo de moeite waard! En de geur van versgebakken brood ...