Hofgeluk

Denof Wisselend, zo zou ik de dag wel omschrijven. Ook het weer. De ene moment genoot ik van de warmte van de zon, de volgende moment viel de regen en ja, ook hagel, met bakken uit de lucht. Van een zomer is er de afgelopen dagen nog geen sprake. De plantjes overleven de hagelbuien wonderwel goed. Gelukkig maar. Ook het vlas blijft mooi staan.  Toen ik deze ochtend de kippen ging buiten laten, zat er een jonge kauw in de ren. We hebben die verhoogd zodat er zeker niets in de ren kan springen, lees een vos. Dat hebben we al eens gehad. Nou ja, eigenlijk weten we niet zeker of het wel een vos was, want we hebben het niet zien gebeuren. Wel de kippenlijkjes gevonden. Dat was heel erg verdrietig en erg om te zien. Dus sindsdien is onze ren uit voorzorg verhoogd. De jonge vogel wist de weg nog niet goed terug naar buiten. Ik hoorde de moeder roepen naar haar jong. Eigenlijk wel bijzonder om te horen. Ook een beetje eng.  Toch nog maar rustig aan doen De dag was ook wisselend. Mijn ...

Regen die de wereld verfrist Vandaag viel er eindelijk weer eens regen. Het was even wennen, want het was al een tijdje droog geweest. Toch deed het deugd – niet alleen voor mij, maar vooral voor de natuur en ons poeltje. Alles leek opgelucht adem te halen en werd zichtbaar opgefrist. Een avocado op eigen kracht Binnen kreeg mijn avocadoplant een nieuw plekje: ik heb hem verpot. Het is een plant die ik zelf opkweekte uit een pit van een vrucht die ik at. Zo fascinerend om te zien hoe uit zo’n klein zaadje een ranke plant groeit. Op mijn vensterbank staat al een volgende, met worteltjes, een stammetje en de eerste kleine blaadjes. Elk nieuw sprietje voelt als een klein wonder. Wol en kabels, spinnen en kaarden Creatief was ik vandaag druk bezig. Mijn kabeltrui van handgesponnen wol groeit verder; de minderingen voor de mouwen zijn klaar. Daarnaast werkte ik met een bruine Ouessantvacht – een prachtige, zachte wolsoort. Eerst ging ik aan de slag met de zitkaarder voor het groffe wer...

Regen, zon en een kikker bij de vijver De natuur kreeg vandaag een wisselbad: het ene moment een stevige regenbui, het andere moment volop zonneschijn. Ideaal weer voor de planten en ook mijn vijvertje, dat al erg droog stond, kreeg zo een welkome slok water. Aan de kant zat de groene kikker weer trouw op zijn vaste plekje – alsof hij rustig toekeek hoe de hemel het werk deed. Gouden tomaatjes en een Mexicaans tintje In de moestuin plukte ik nog een handvol gele kerstomaatjes. Perfect om bij de lunch zo weg te snacken, klein en zonnig van smaak. ’s Avonds sneed ik de overschot fijn om in de saus voor de enchilada’s te verwerken. Een vleugje zomerse oogst in een warm gerecht. Wol wassen en een trui die groeit Ook mijn wolprojecten kregen aandacht. De bonte vacht die ik was, wordt met elke spoelbeurt witter en mooier. Daarnaast vordert mijn kabeltrui gestaag: ik ben nu aan het minderen voor de mouwen. Het voelt bijzonder om te zien hoe de trui steeds meer vorm krijgt. Mini-tip bij w...

De geur van herfst in de lucht Het valt steeds meer op: de dagen worden korter. De kippen gaan al vroeger op stok en ’s morgens blijft het langer donker. Terwijl de zomer langzaam plaatsmaakt voor de herfst, merk je het niet alleen in de lucht, maar ook in de kleine dagelijkse dingen in de tuin en op het erf. Een schapenvacht die oplicht Vandaag waste ik een vacht van een bont schaap. Het bijzondere is dat het donkere bont al mooi wit begint te worden naarmate het schoonspoelt. Er zit iets magisch in dat proces – alsof je stukje bij beetje een verborgen schat tevoorschijn haalt. Oogsten in de groententuin We trokken ook naar onze moestuin bij het Karrenmuseum. Tussen het wieden door genoten we vooral van het oogsten: lange, slanke bonen die bijna op spaghettislierten lijken, frisse courgettes en al flink gegroeide pompoenen. Die laatste laten we nog even staan tot ze helemaal rijp zijn. Met de courgettes weet ik al raad, maar ik ben altijd op zoek naar nieuwe inspiratie. Heb jij ...

Schoolvoorbereidingen in de lucht Het nieuwe schooljaar kruipt stilletjes dichterbij. Vandaag kwam er een mailtje binnen: donderdag mogen we de boeken ophalen en in de namiddag is er een kijkmoment in de klas van Mare. Spannend! Ook bestelde ik alvast nieuwe brooddozen en drinkbussen. Het voelt altijd een beetje als een nieuw begin, zo vlak voor september. Genieten van de zon en het buitenleven Wat een heerlijke dag was het! De zon straalde, mijn was wapperde buiten in de wind en mijn pas gebreide sokken kregen een handwasje. Daarna mochten ze in het zonnetje drogen. De vrolijke kleurtjes maken me elke keer blij als ik ze zie. Wol, vezels en een nieuwe vacht Naast het buitenwerk begon ik vandaag aan een nieuw wolproject: de voorlaatste vacht om te spinnen. Deze keer een prachtige bruine wol. Ze kaardt heerlijk en spint zo fijn door de vingers – puur zenwerk. Aardappeltwisters op het menu ’s Avonds doken we de keuken in voor iets lekkers: aardappeltwisters. Ik kocht er onlangs ee...

Creativiteit in de buitenlucht Vandaag mocht ik een hele dag workshops geven voor Tatteljee , en wat was het een feestje! De zon scheen, we zaten midden in het groen en de sfeer was allesbehalve schools: rustig, ontspannen en vol inspiratie. Precies de omgeving waarin kinderen en jongeren helemaal hun creatieve energie kwijt kunnen. Wist je trouwens dat Tatteljee een heel creatief, uitgebreid aanbod heeft van cursussen? Neem zeker eens een kijkje op de website van Tatteljee . Kumihimo in de ochtend ’s Ochtends doken we in de techniek van Kumihimo – een Japanse vlechttechniek waarmee je de mooiste armbandjes maakt. Het is altijd zo fijn om te zien hoe deelnemers stap voor stap hun eigen unieke sieraden creëren. En nog mooier: het enthousiasme waarmee ze hun eigen draai geven aan een eeuwenoude techniek. Naaldvilten in de namiddag In de namiddag pakten we de lontwol erbij en gingen we aan de slag met naaldvilten . Er ontstonden hartjes, sterretjes, een lief varkentje en eendje, en...

Vandaag stond helemaal in het teken van wol. Ik heb getwijnd – een van mijn favoriete stappen in het spinproces. Het blijft bijzonder om losse draden samen te brengen tot een stevige, gelijkmatige streng. Er liggen inmiddels al een paar strengen klaar, al moeten ze nog gewassen worden voordat ik het resultaat écht kan bewonderen. Het is altijd zo’n fijn moment als de wol na het wassen nog zachter en levendiger oogt. Wat is twijnen eigenlijk? Twijnen is het proces waarbij je twee of meer enkelvoudige gesponnen draden met elkaar verdraait. Door die draai in tegengestelde richting te geven van hoe de draad gesponnen is, ontstaat een sterke, evenwichtige draad die minder snel gaat krullen of breken. Het maakt het garen niet alleen steviger, maar geeft het ook meer karakter. Een getwijnde draad is vaak net iets ronder en gladder, waardoor steken in brei- of haakwerk mooier uitkomen. Het is dus een belangrijke stap om van losse, kwetsbare draadjes een volwaardig handgesponnen garen te mak...

Drukke zomerdagen vol creativiteit en eenvoud Soms zijn er van die dagen die voelen als een rijk gevulde mand: een beetje feest, een beetje werk en een vleugje dagelijkse eenvoud. Zo’n dag had ik gisteren en vandaag. Gisteren stond helemaal in het teken van liefde. Mijn nicht stapte in het huwelijksbootje en wat een feest was dat! Een dag vol stralende gezichten, warme omhelzingen en een overvloed aan geluk. Geen blog dus – maar wél een hart vol herinneringen. Voorbereiden op creatieve workshops Na een rustige start van deze ochtend – het werd gisteren immers laat – ben ik in mijn atelier gedoken. Morgen geef ik namelijk twee workshops. In de voormiddag maken we samen een klein weefgetouw en weven we met natuurlijke materialen. Het blijft bijzonder om te zien hoe uit eenvoudige takken en wol een miniatuurkunstwerk ontstaat. ’s Middags staat er iets heel anders op het programma: Hapa Zome. Deze Japanse druktechniek is zo speels en verrassend. Met een steen of hamertje kneus je blad...

Ochtendstilte en een vleugje regen De dag begon vroeg, op dat magische moment wanneer de wereld nog koel en fris aanvoelt. Er vielen zelfs een paar regendruppels — al was het meer een symbolisch gebaar van de lucht dan echte verfrissing. Slapen is lastig met deze zwoele zomernachten, dus besloot ik mijn energie te steken in mijn sokkenproject. Het eerste paar is bijna af… nu nog de tweede, want één sok is maar een halve belofte. Ontbijt met een vleugje Scandinavië Vanmorgen bakte ik pannenkoekjes van banaan en havermout. Simpel, voedzaam en heerlijk. Het recept deel ik binnenkort op mijn receptenpagina. Misschien heb je het al gemerkt: eten speelt een grote rol in mijn leven. Ik ben niet tenger, eerder rond, maar ik vind het belangrijk dat wat ik eet gezond én lekker is. Tijdens onze reizen naar Zweden raakten Dieter en ik steeds opnieuw onder de indruk van de pure, smaakvolle keuken. Dat inspireerde me om thuis meer met havermout, noten, yoghurt, verse groenten uit onze eigen moes...

Een ochtend vol ritme en rust Na een kop koffie, een paar toeren aan mijn zelfgebreide sok en een rustige yogasessie, stap ik mijn wolatelier binnen. Het zachte licht valt door het raam, de geur van wol en zon hangt in de lucht — het belooft een fijne werkdag te worden. Van vacht tot streng wol Vandaag twijn ik de zwarte wol, waarbij de losse draden zich soepel in elkaar draaien tot een stevige draad. Met behulp van mijn trouwe niddy noddy wikkel ik de draad om tot keurige strengen. Daarna volgt het wassen — een moment waarop de geur van schone wol zich verspreidt — en nu hangen de strengen aan de waslijn te drogen. Het zonnige weer met een zacht briesje helpt mee: perfecte droogomstandigheden. Zo is deze zwarte vacht omgetoverd tot wol die straks in warme truien, sjaals of sokken een nieuw leven krijgt. Het ambachtelijke proces herhaalt zich De volgende vacht ligt al klaar. Ik spreid haar zorgvuldig uit, verwijder het meeste vuil en knip de minder mooie stukken weg (zoals de vieze ra...

Toen we 's ochtends het raam van onze hotelkamer openden, werden we verwelkomd door een stralende zon en een helderblauwe lucht. Het beloofde een prachtige dag te worden — en dat werd het ook. Een gouden tip van een bergwandelaar Een paar dagen eerder, aan de oever van het meer, raakten we aan de praat met een ervaren bergwandelaar. Hij vertelde ons over Jämtlandsfjällen, een hooggelegen parel binnen het natuurpark Vålådalen. Daar zouden we niet alleen kunnen genieten van indrukwekkende vergezichten, maar ook kans maken om rendieren te zien — hun zomerverblijf, vertelde hij met een glimlach. Onderweg naar het rendierengebied Na een uitgebreid, heerlijk ontbijt (dat we zéker gaan missen...) vertrokken we vol verwachting. Een uurtje rijden bracht ons naar de ingang van het gebied. Het was er druk: parkeerplaatsen vol met wandelaars, klaar voor flinke dagtochten. Wij kozen voor een rustigere route — geen hoge toppen, maar op zoek naar iets anders: de rendieren. Bloemen, bergen en beto...

Na een verkwikkende nacht in het hart van de Zweedse natuur, stonden we te popelen voor wat het ontbijt ons zou brengen. En oh, wat een ontbijt! Het buffet was een feest voor de zintuigen, boordevol lokale lekkernijen. Denk aan versgebakken wafels die je zelf kunt bereiden, omhuld met de zoetste zelfgemaakte confituren en een wolk van romige slagroom. Het was onmogelijk om niet helemaal vol te raken. En dus, met volle buiken en een glimlach op ons gezicht, waren we klaar om de reis naar Åre te maken. Eenmaal aangekomen, maakten we een wandeling door het pittoreske stadje, dat doordrenkt is van eeuwenoude geschiedenis. De sfeer is er bijna magisch, alsof de tijd er even stil heeft gestaan. En daar, aan de voet van de bergen, stond de legendarische Bergbana, een kabeltrein die al sinds 1900 de toppen van Åre bereikt. Een rit naar boven met een verhaal in elke meter die we omhoog stegen. Bovenaan gingen we op zoek naar het pad Trollstigen, dat zich slingert langs een betoverende rivier....

In mijn atelier hangt de geur van zomer. Vandaag plukte ik nog een bosje boerenwormkruid , dat ik voorzichtig op z’n kop heb gehangen om te drogen. De eerste bundels zijn intussen mooi droog – klaar om te bewaren in bruine papieren zakken. Dat is mijn beproefde methode: geen plastiek, want daarin zouden de bloemen kunnen gaan schimmelen. En dat zou zonde zijn van al dat moois. Maar wat doe je nu eigenlijk met boerenwormkruid? Je kunt er mee verven. Op de foto zie je het resultaat: die prachtige heldergele streng wol kreeg haar kleur van de gele bloemetjes van deze plant. Alleen de bloemhoofdjes gebruik ik, voor dat zonnige, zuivere geel. Voeg je ook de stelen toe, dan verandert de tint: iets grijzer, met een groene ondertoon. Ook mooi, net wat aardser. Het is maar net wat je zoekt voor je project. Ik hou van dat proces: plukken, drogen, koken, kleuren. Elke stap is traag, met aandacht. En elk resultaat is uniek – een samenwerking tussen plant en mens. 🌿 Boerenwormkruid gebruiken om w...

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn . Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet. Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels. Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden. Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, k...

Vandaag begon ik in alle vroegte. Terwijl het huis nog stil was en de ochtend zacht binnenviel, stond ik in de keuken. Een pot op het vuur, verse groenten uit de tuin op het aanrecht. Spaghetti maken is hier thuis bijna een ritueel. En nu de tuin op volle toeren draait, mag dat ook wel iets zijn om van te genieten. Deze keer roerde ik fijngeraspte courgette door de saus, samen met ui, wortel, selder en sappige tomaten. Alles uit eigen tuin, stuk voor stuk met liefde geoogst. Een beetje gehakt erbij, wat spek voor wie dat graag heeft – maar het hoeft niet. Het mag ook helemaal plantaardig blijven. De smaak zit sowieso in de traagheid: lang laten sudderen, en daarna een nachtje laten rusten. De volgende dag is alles nóg lekkerder. Tussen het snijden en roeren door lag mijn wol op tafel. Ik kon verder breien terwijl de saus rustig pruttelde. Zulke momenten zijn mijn favoriete momenten. Alles mag, niets moet. Later op de dag trokken we nog even naar Antwerpen, maar het gevoel van die rus...

Maandag, maar eentje met een gouden randje. Door de Nationale Feestdag voelde het als een zondag. Een feestdag met regen voor de tuin, zon voor het hart en zoveel groei tussen de druppels door. Onze moestuin was dolblij met het zachte hemelwater. Alles leek ineens frisser, groener, voller. De oogst van vandaag was dan ook rijk en vrolijk: paarse bloemkool (al kleurt die jammer genoeg groen bij het koken), tomaten die barsten van smaak, een handvol ajuin… en een flinke courgette. Die laatste verwerkte ik tot iets wat ik je écht wil aanraden: courgettekoekjes. Heb je ze al eens gemaakt? Zo niet: dit is je teken. Want ze zijn eenvoudig, smaakvol en perfect als lunch of bijgerecht. Ideaal voor wie houdt van koken met wat de tuin op dat moment schenkt. Maar voor ik het recept met je deel: vandaag was ook een dag van draadjes en spelletjes. Ik kaarde een zachte Ouessantvacht, spon een stukje draad, breide verder aan mijn gilet, en tussendoor speelden we een spel aan tafel. Zo'n dag waar ...

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Zomer. Dat is overvloed. Een tuin die barst van het leven, van groenten en fruit in alle kleuren en geuren. Zoals ik gisteren nog schreef: verser dan vers. Elke dag kook ik met wat de tuin me geeft. De lange zomerdagen vullen zich vanzelf: wol spinnen, breien in de schaduw, op stap gaan met de kinderen, lezen, spelletjes spelen, fietsen in de vroege ochtend als de dauw nog op het gras ligt. En pas laat op de avond eten, als de hitte wat gaan liggen is. En dan zijn er de bramen. Zwart en glanzend hangen ze aan de grote struik achter in onze tuin. Je hoeft er de deur niet voor uit. Maar je moet wel de doorntjes trotseren. Soms zucht ik een beetje, want de waslijn staat vlakbij. En als ik niet oplet, haken de lange ranken zich vast in de lakens. Dan moet de snoeischaar eraan te pas komen, en steek ik weer die verloren draadjes terug in de was – littekens van de zomer. Ach, ik neem het erbij. Want wat een rijkdom, zo’n bramenstruik vlak bij huis. Bramen plukken, dat doe ik al sinds ik...

Wat een dag vandaag. Zon op mijn gezicht, een zacht briesje door het open raam, en het ritmische getik van mijn spinnenwiel op het terras. Terwijl ik wol spin voor mijn najaarscursus Kleuren met natuurlijke materialen , droom ik al van strengen die straks zacht tintelen in aardse tinten. Intussen groeit onze tuin weelderig verder. Alles lijkt tegelijk oogstklaar. De tomaten kleuren vuurrood, de venkel staat stevig in het bed en de ajuintjes bollen vrolijk op. Twee keer per dag wandel ik met een mandje en een mesje door ons stukje grond. Alsof ik op schattenjacht ben. Vandaag vond ik venkel, knoflook, ajuin en tomaten – perfect voor een eenvoudige maar smaakvolle lunch. 's Avonds kwamen daar ook nog komkommers, paprika en pijpajuintjes bij. Allemaal vers, knapperig, eerlijk. En wat ik deed met die venkel? Ik maakte er een warme pastaschotel van – licht en geurig, precies wat je wil op een zomerse dag. 🍝 Recept: Pasta met venkel en tomaten uit eigen tuin Een makkelijk recept v...

Wat een dag! Vanochtend twijfelde ik nog: zou ik mijn spinnenwiel buiten durven zetten? De lucht dreigde met regen, en eigenlijk keek ik daar stiekem naar uit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze tuin. Alles is gortdroog – de groentetuin snakt naar water en onze regenvoorraad slinkt met de dag. Gelukkig kunnen we nog teren op twee regentonnen die we strategisch hebben geplaatst. Elke druppel telt in tijden van droogte. Maar goed, geen regen dus. En dat gaf me de kans om mijn spinnenwiel tóch buiten te zetten. Vandaag werkte ik aan de zwarte wol van een tweede vacht. De eerste is al gesponnen – en wat een genot was dat. Deze wol is zacht, soepel, en glijdt na het kaarden als zijde door mijn handen. Zo'n moment, alleen met je materiaal, dat is pure ambacht. Draad voor draad geef je vorm aan iets tijdloos. En dan was er nog een cadeautje van de natuur: Dieter kwam onderweg van het werk thuis met een bos boerenwormkruid. Een plant waar ik elke keer weer blij van word. Terwij...