Hofgeluk

Hallo, maandag, dan is mijn ochtendhumeur net even een beetje intenser. Maar dat verdwijnt meestal wel na een aantal kopjes koffie. Ik heb vandaag een hele leuke dag gehad. Een intens gesprek deze ochtend, dat wel. Al was het wel erg constructief. Ondertussen was de mist die er hing ook op getrokken en werd het een zonovergoten, zelfs warme dag. Onze tuin kreeg bezoek van eekhoorns, spechten, meesjes,... een drukte van jewelste!  WOL De wol die ik kleurde met meekrap heeft een bijzonder intense rode kleur gekregen. Zo mooi! En er kwam eigenlijk weinig verfstof uit met het spoelen. Morgen toon ik je er een foto van. Ze hangt nu nog te drogen. Ik heb nog even wol gesponnen, maar door alle drukte van de dag is dat er verder niet meer van gekomen. WANDELING Ook vandaag trok ik mijn wandelschoenen aan. Het was heerlijk wandelen met de laatste zonnestralen van de dag op mijn gezicht. Het rook ook lekker buiten. Ik bekom daar ook echt van. Mentaal dan. Even echt mijn hoofd leegmaken, lukt...

Hallo, hoe mijn dag was? Bijzonder. Een trotse dag. Want we brachten een bezoekje aan de school van Corneel. Hij hielp mee tijdens de opendeurdag in het technieklokaal. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Naar het materiaal wat er stond en wat leerlingen aangeboden krijgen om mee te werken, én naar onze zoon. Ik weet het 'mijn kind schoon kind'. Wat geeft het?! Ik ben een trotse mama. De manier waarop hij de uitleg gaf aan potentiële leerlingen deed mijn neus krullen. Dertien jaar geleden zat hij nog in mijn buik. Wisten we net dat we zwanger waren. Een bijzondere weg. Eentje waarin ik veel van hem mocht leren. Een echte verrijking. Eentje waarvoor ik zo dankbaar ben dat ik die mee mag gaan. Samen met mijn man en met onze dochter. Voor ik een bezoek bracht aan de school, ging ik eerst nog naar een vergadering van Tatteljee. Mare vergezelde me, gewapend met haar viltstiften, tekenboek en potloden. Zo kon zij zich uitleven in haar schrift, terwijl ik dat kon doen om de workshops of bete...

Wat een heerlijke dag was het vandaag. De zon scheen volop en de warmte hield nog lang aan. Vanavond zat ik buiten met mijn breiwerk, genietend van de avondstilte. Boven mijn hoofd sprong de eekhoorn zijn vaste route door de bomen, van tak naar tak. Misschien op zoek naar noten, of naar een knus slaapplekje. Ook het roodborstje kwam langs, met zijn felgekleurde borst. Hij plukte besjes uit de struiken die we jaren geleden plantten toen we onze tuin vogelvriendelijk wilden maken. Zo mooi om te zien hoe de vogels daar nu de vruchten van plukken. De dag eindigde met een prachtige zonsondergang, al dreven er wel wolken binnen. Jammer, want vannacht is er een maansverduistering en ik hoop die toch nog te kunnen zien. Genieten in de tuin In de tuin deden we niet veel bijzonders vandaag, behalve genieten. Soms mag dat ook. Alleen de serre kreeg nog een gietbeurt – die blijft dorstig, ook na zo’n zonnige dag. Spinnen en breien Creatief was ik wél druk in de weer. Een bruine vacht verander...

Herfst in de lucht Wat een mooie dag was het! 🍂 De herfst hangt al volop in de lucht, maar toch mochten we genieten van een heerlijk zonnetje. Onderweg kwam ik wilde kastanjes tegen die op de grond lagen. Ik blijf me verwonderen over hun glanzende schil en warme kleur. Een lunch vol oogst In de tuin hingen de tomaten plukklaar. Samen met een wrap van zalm en avocadocrème vormden ze een heerlijke lunch. En de pompoenen? Die groeien volop door. Het belooft een mooie oogst te worden, maar daarvoor is nog wat geduld nodig. Zintuigen prikkelen in het Karrenmuseum Vandaag gaf ik een rondleiding in het Karrenmuseum voor bewoners van een woonzorgcentrum. Het was een bijzonder project, afgestemd op mensen met dementie. Tijdens deze zintuiglijke rondleiding lieten we erfgoed echt tot leven komen: samen een ijsje eten bij de ijscowagen, luisteren naar de muziek van Willem Vermandere bij de kar van zijn grootvader, kijken naar oude prenten van de mallejan en de binnenkant bewonderen van ons ...

Een waaibomendag Vandaag waaide het zó hard dat ik meteen moest denken aan Winnie the Pooh en zijn beroemde Waaibomendag . Op de fiets was het stevig trappen, en dan kwam er ook nog een onweer met fikse regenbuien bij. Maar eerlijk: de natuur kon het goed gebruiken. Appels uit de boomgaard De tuin genoot zichtbaar van het water. En ik mocht zelf genieten van de eerste rijpe appels. Ik maakte er appelflappen mee voor ons vieruurtje – heerlijk warm en troostrijk op zo’n winderige dag. Wil je ze ook maken? Het recept vind je op mijn receptenpagina. Klik hier om ze te bekijken. Je kan ze gratis downloaden of afdrukken. Magie met wol Daarnaast spon ik vandaag een flinke voorraad strengen. Die gebruik ik binnenkort tijdens mijn cursus wol kleuren met natuurlijke materialen . Ik blijf het magisch vinden: een witte streng die door planten en bloemen ineens verandert in levendige kleuren. Werken met de natuur geeft altijd weer verwondering. Stilte in de vroege ochtend Mijn dag begon tro...

Kleine gelukjes onderweg Vandaag fietste ik samen met Mare naar school en onderweg zagen we een prachtig spinnenweb. Ik blijf het bijzonder vinden hoe de dauwdruppeltjes eraan blijven hangen, en hoe de opkomende zon dat omtovert tot een klein kunstwerkje. Alsof de natuur even wil laten zien dat ze een sieradenmaker is. En eindelijk: er viel regen! Niet veel, maar toch… alle beetjes helpen voor de tuin en de natuur. Spinazievoorraad  Geen verse oogst vandaag, maar we genoten wel van een gerecht met spinazie die we dit voorjaar uit onze tuin haalden en in de vriezer staken. Een tortillaquiche, heerlijk en voedzaam. Morgen deel ik het recept met jullie, voor wie zin heeft in een stukje zomerse oogst op het bord. Nieuws uit het wolatelier Ik werk volop aan de bruine schapenvachten. Mijn doel is om ze allemaal gesponnen te hebben. De draad groeit langzaam maar zeker en vormt zich tot een mooie voorraad wol. Mijn spincursus bij Tatteljee zit helemaal vol – zo’n fijn gevoel. Ik kijk ...

Regen, zon en een kikker bij de vijver De natuur kreeg vandaag een wisselbad: het ene moment een stevige regenbui, het andere moment volop zonneschijn. Ideaal weer voor de planten en ook mijn vijvertje, dat al erg droog stond, kreeg zo een welkome slok water. Aan de kant zat de groene kikker weer trouw op zijn vaste plekje – alsof hij rustig toekeek hoe de hemel het werk deed. Gouden tomaatjes en een Mexicaans tintje In de moestuin plukte ik nog een handvol gele kerstomaatjes. Perfect om bij de lunch zo weg te snacken, klein en zonnig van smaak. ’s Avonds sneed ik de overschot fijn om in de saus voor de enchilada’s te verwerken. Een vleugje zomerse oogst in een warm gerecht. Wol wassen en een trui die groeit Ook mijn wolprojecten kregen aandacht. De bonte vacht die ik was, wordt met elke spoelbeurt witter en mooier. Daarnaast vordert mijn kabeltrui gestaag: ik ben nu aan het minderen voor de mouwen. Het voelt bijzonder om te zien hoe de trui steeds meer vorm krijgt. Mini-tip bij w...

De vachten van Bep en Pien Vandaag kwamen er mensen langs die hun schapen Bep en Pien een bijzonder geschenk wilden geven: een tweede leven voor hun wol. Ik vind dat altijd zo mooi om te zien—de trots in hun ogen wanneer ze over hun dieren vertellen. De namen alleen al, Bep en Pien, roepen een glimlach op. Terwijl ik aan de spinnewiel zat, voelde ik bijna de verbinding tussen dier, mens en draad. Ik werkte ook nog wat verder aan een andere vacht die al op de spoel zat. Rustig, met aandacht, zoals het spinnen bedoeld is. Een bezoek aan de bib Later op de dag gingen we naar de bib. Voor mij blijft dat altijd een klein uitje, alsof er een schatkamer voor je open gaat. Dit keer nam ik een boek mee over Slow living —precies wat zo goed aansluit bij mijn eigen ritme en manier van leven. Alleen al het bladeren door de pagina’s voelt alsof je even mag ademhalen en vertragen. Smaken van thuis ’s Avonds stond er een nieuwe variatie op tafel: een quiche, maar dan gemaakt met tortilla’s als b...

Vandaag brachten we een dag door in Pairi Daiza. Het was druk, maar dat vergaten we al snel. Zodra je binnenstapt, lijkt het alsof je een andere wereld inwandelt — vol weelderig groen, oude bomen, kabbelend water en indrukwekkende gebouwen uit alle windstreken. Onze kinderen keken vooral uit naar de panda’s en de olifanten – hun grote favorieten. En eerlijk is eerlijk: ook wij raakten onder de indruk. De Chinese tempels en het serene bamboebos rondom de panda’s ademen een bijna heilige rust. En dan die reuzen zelf... zo stil, zo zacht, zo magisch. Tussen het wandelen door vonden we even een rustig moment bij het Farm House. Daar ontmoette ik een schaapje – wollig, vriendelijk en vertrouwd. Ik moest er natuurlijk mee op de foto. Op zulke dagen voel ik weer hoe goed het doet om er even uit te zijn. Te dwalen. Te kijken. Te genieten. En aan het eind van de dag, met vermoeide benen maar een warm hart, weet ik weer: geluk zit vaak in die kleine, onverwachte momenten.

De dag na thuiskomst. Die voelt altijd een beetje vreemd, vind je niet? Alsof je tussen werelden zweeft — het avontuur is voorbij, maar je hoofd zit er nog een beetje in. Na een lange terugreis was het heerlijk om weer in ons eigen bed te kruipen. De stilte van thuis, het vertrouwde dekbed… zalig. Al was het vanmorgen toch even schakelen: geen ontbijtbuffet, maar zelf de koffie zetten. Gelukkig smaakte die eerste kop thuis weer verrukkelijk. Alsof mijn favoriete mok me zachtjes welkom fluisterde. Natuurlijk lag er ook een berg was op ons te wachten. Maar eerlijk? Ik vind dat eigenlijk helemaal niet erg. Zeker niet op zo'n mooie dag als vandaag. Zon, een briesje — perfect weer om alles buiten te laten drogen. Doe jij dat ook, was buiten hangen? Het heeft iets rustgevends, vind ik. En het ruikt zo heerlijk fris. Terwijl de wasmachine zijn werk deed, stond ik soep te maken. Met verse groenten uit onze eigen tuin. Binnenkort deel ik het recept hier, want oh, wat smaakte dat goed. Wij n...

Toen we 's ochtends het raam van onze hotelkamer openden, werden we verwelkomd door een stralende zon en een helderblauwe lucht. Het beloofde een prachtige dag te worden — en dat werd het ook. Een gouden tip van een bergwandelaar Een paar dagen eerder, aan de oever van het meer, raakten we aan de praat met een ervaren bergwandelaar. Hij vertelde ons over Jämtlandsfjällen, een hooggelegen parel binnen het natuurpark Vålådalen. Daar zouden we niet alleen kunnen genieten van indrukwekkende vergezichten, maar ook kans maken om rendieren te zien — hun zomerverblijf, vertelde hij met een glimlach. Onderweg naar het rendierengebied Na een uitgebreid, heerlijk ontbijt (dat we zéker gaan missen...) vertrokken we vol verwachting. Een uurtje rijden bracht ons naar de ingang van het gebied. Het was er druk: parkeerplaatsen vol met wandelaars, klaar voor flinke dagtochten. Wij kozen voor een rustigere route — geen hoge toppen, maar op zoek naar iets anders: de rendieren. Bloemen, bergen en beto...

De regen viel vandaag soms met bakken uit de hemel, alsof de wolken hun hele ziel leeggoten boven het landschap. Maar zelfs dat hield ons niet tegen. Met stevige wandelschoenen en een flinke portie goesting trokken we als gezin de natuur in, richting het prachtige Nulltjärnsgården. De paden lagen glinsterend nat, de bomen ruisten zacht, en de stijgingen deden onze benen voelen dat we echt op weg waren. Maar wát een uitzicht. Elke bocht in het pad gaf ons weer een ander schilderij van stilte en groen – alsof de natuur speciaal voor ons haar mooiste kleuren bovenhaalde. Halverwege hielden we halt in Vandalen Fjällstation. Daar stond iets op ons te wachten dat de regen meteen deed vergeten: een warm, groot kaneelbroodje dat smaakte naar thuiskomen. Zo simpel, zo goed. De regen had ook zijn voordelen: geen dazen, geen muggen, geen drukte. Alleen wij, de bossen, en de rust. Wat een luxe om dit samen te mogen beleven. Echt samen. Geen afleiding, geen haast. Alleen het ritme van de natuur, en...

Na een verkwikkende nacht in het hart van de Zweedse natuur, stonden we te popelen voor wat het ontbijt ons zou brengen. En oh, wat een ontbijt! Het buffet was een feest voor de zintuigen, boordevol lokale lekkernijen. Denk aan versgebakken wafels die je zelf kunt bereiden, omhuld met de zoetste zelfgemaakte confituren en een wolk van romige slagroom. Het was onmogelijk om niet helemaal vol te raken. En dus, met volle buiken en een glimlach op ons gezicht, waren we klaar om de reis naar Åre te maken. Eenmaal aangekomen, maakten we een wandeling door het pittoreske stadje, dat doordrenkt is van eeuwenoude geschiedenis. De sfeer is er bijna magisch, alsof de tijd er even stil heeft gestaan. En daar, aan de voet van de bergen, stond de legendarische Bergbana, een kabeltrein die al sinds 1900 de toppen van Åre bereikt. Een rit naar boven met een verhaal in elke meter die we omhoog stegen. Bovenaan gingen we op zoek naar het pad Trollstigen, dat zich slingert langs een betoverende rivier....

Wat een dag. Zo’n dag die je bijblijft. We vertrokken vanmorgen vroeg, met een rugzak vol goesting en een hoofd vol plannen. De auto parkeerden we aan het station van Mechelen, en van daaruit namen we de trein naar Brussel – onze bruisende hoofdstad. Op het programma: een dag vol boeken en verwondering. Mijn nicht en haar dochter wachtten ons op in het hart van de stad, klaar om samen op verkenning te gaan. De eerste halte? Waterstones Brussel – een indrukwekkende Engelstalige boekenwinkel, verstopt tussen de drukte van de stad. Een plek waar het plots stil wordt in je hoofd. Zoveel boeken. Zoveel verhalen. En zoveel inspiratie. Boeken, verwondering en natuurlijke kleuren We kwamen eigenlijk vooral voor onze zoon. Een klein boekenfeestje, speciaal voor hem. Maar stiekem... hadden we het allemaal nodig. De geur van boeken, het ritselen van bladzijden, het gevoel van verdwalen in een verhaal. Iedereen vond er zijn ding. Van spannende leesboeken tot illustraties vol fantasie. En ik?...

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn . Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet. Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels. Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden. Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, k...

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Zomer. Dat is overvloed. Een tuin die barst van het leven, van groenten en fruit in alle kleuren en geuren. Zoals ik gisteren nog schreef: verser dan vers. Elke dag kook ik met wat de tuin me geeft. De lange zomerdagen vullen zich vanzelf: wol spinnen, breien in de schaduw, op stap gaan met de kinderen, lezen, spelletjes spelen, fietsen in de vroege ochtend als de dauw nog op het gras ligt. En pas laat op de avond eten, als de hitte wat gaan liggen is. En dan zijn er de bramen. Zwart en glanzend hangen ze aan de grote struik achter in onze tuin. Je hoeft er de deur niet voor uit. Maar je moet wel de doorntjes trotseren. Soms zucht ik een beetje, want de waslijn staat vlakbij. En als ik niet oplet, haken de lange ranken zich vast in de lakens. Dan moet de snoeischaar eraan te pas komen, en steek ik weer die verloren draadjes terug in de was – littekens van de zomer. Ach, ik neem het erbij. Want wat een rijkdom, zo’n bramenstruik vlak bij huis. Bramen plukken, dat doe ik al sinds ik...

Vandaag trokken we eropuit, vakantiegewijs. De lucht was grijs en het miezerde zachtjes, maar dat hield ons niet tegen. Een regenjas kan zoveel oplossen. En soms is het net dat druilerige weer dat helpt om te vertragen. Onze bestemming: Ouwehands Dierenpark in Rhenen . Een prachtig, groen park dat niet alleen dieren toont, maar ook zorgzaam vertelt over hun bescherming. Wist je dat dit de enige plek in Nederland is waar je reuzenpanda’s kunt zien? Mare’s favoriete dier — en terecht, wat een wonderlijke wezens. Vroeger had ik het niet zo op dierentuinen. Ik herinner me nog die verplichte schooluitstap naar de zoo van Antwerpen: druk, lawaaierig, weinig ruimte voor de dieren. Maar tijden zijn veranderd. In Ouwehands voel je de nieuwe visie: meer ruimte, meer rust, en een duidelijke inzet voor behoud, educatie en kweekprogramma’s voor bedreigde diersoorten. Je wandelt er niet zomaar door een park, je wordt meegenomen in een verhaal van zorg voor onze planeet. Het was heerlijk rustig, w...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

Zaterdagen lijken zich de laatste tijd stilletjes aan elkaar te rijgen. De dagen glippen haast ongemerkt voorbij, maar niet zonder vulling — want achter de schermen groeit mijn collectie kerstsokjes gestaag. Elk stukje wordt met de hand gemaakt, met oog voor detail en een hoofd vol plannen. In september mogen ze hun plekje vinden in mijn webshop, klaar voor mensen die houden van handgemaakt en hartverwarmend. Vandaag kwam Mare terug van haar allereerste slaapfeestje. Vrolijk, maar met kleine oogjes en een grote behoefte aan rust. Na een eenvoudige lunch — verse sla uit eigen tuin en een zachtgekookt eitje — vond ze haar energie terug. Samen met Corneel spetterde ze in het zwembad, omringd door zon en zomerse geluiden. Terwijl zij speelden, installeerde ik mezelf met mijn zitkaarder in de schaduw. Dat is een grof, stevig werktuig, uniek in zijn soort. Zo’n zitkaarder is ideaal om de wol voor de eerste keer te bewerken: het haalt er het meeste vuil uit en maakt de vacht luchtiger. Daar...