Slow living met wol, boeken en een quiche

De vachten van Bep en Pien

Vandaag kwamen er mensen langs die hun schapen Bep en Pien een bijzonder geschenk wilden geven: een tweede leven voor hun wol. Ik vind dat altijd zo mooi om te zien—de trots in hun ogen wanneer ze over hun dieren vertellen. De namen alleen al, Bep en Pien, roepen een glimlach op. Terwijl ik aan de spinnewiel zat, voelde ik bijna de verbinding tussen dier, mens en draad. Ik werkte ook nog wat verder aan een andere vacht die al op de spoel zat. Rustig, met aandacht, zoals het spinnen bedoeld is.

Een bezoek aan de bib

Later op de dag gingen we naar de bib. Voor mij blijft dat altijd een klein uitje, alsof er een schatkamer voor je open gaat. Dit keer nam ik een boek mee over Slow living—precies wat zo goed aansluit bij mijn eigen ritme en manier van leven. Alleen al het bladeren door de pagina’s voelt alsof je even mag ademhalen en vertragen.

Smaken van thuis

’s Avonds stond er een nieuwe variatie op tafel: een quiche, maar dan gemaakt met tortilla’s als bodem. Gevuld met gerookte ham, spinazie en romige ricotta. Het mooiste ingrediënt? Een vers eitje van onze kippen. Het geeft zoveel voldoening om met eigen producten te koken. Zo proef je écht het geluk van dichtbij.

---

🌸 Reflectie

Soms zijn het geen grootse gebeurtenissen, maar juist de kleine dingen die een dag bijzonder maken. Een draad wol die spint tot iets moois, een boek dat je uitnodigt tot vertragen, of een quiche waarin de smaken van thuis samenkomen. Dat is voor mij Hofgeluk: de rust vinden in eenvoud.