Hofgeluk

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn . Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet. Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels. Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden. Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, k...

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

Zaterdagen lijken zich de laatste tijd stilletjes aan elkaar te rijgen. De dagen glippen haast ongemerkt voorbij, maar niet zonder vulling — want achter de schermen groeit mijn collectie kerstsokjes gestaag. Elk stukje wordt met de hand gemaakt, met oog voor detail en een hoofd vol plannen. In september mogen ze hun plekje vinden in mijn webshop, klaar voor mensen die houden van handgemaakt en hartverwarmend. Vandaag kwam Mare terug van haar allereerste slaapfeestje. Vrolijk, maar met kleine oogjes en een grote behoefte aan rust. Na een eenvoudige lunch — verse sla uit eigen tuin en een zachtgekookt eitje — vond ze haar energie terug. Samen met Corneel spetterde ze in het zwembad, omringd door zon en zomerse geluiden. Terwijl zij speelden, installeerde ik mezelf met mijn zitkaarder in de schaduw. Dat is een grof, stevig werktuig, uniek in zijn soort. Zo’n zitkaarder is ideaal om de wol voor de eerste keer te bewerken: het haalt er het meeste vuil uit en maakt de vacht luchtiger. Daar...

De nacht bracht weinig slaap. De indrukken van de dag ervoor bleven nazinderen – je leest er meer over in mijn vorige blogbericht. Gelukkig heerste er rust in het kippenhok, en ook de konijntjes waagden zich weer buiten. Gisteren bleven ze in hun hok – ik vermoed dat ook zij de vos gezien hebben. Gelukkig bracht een bezoek aan de bibliotheek wat lichtheid. Tussen de rekken ontdekte ik het boek ‘Emily Wildes Encyclopedie der Feeën’ van Heather Fawcett. Al langer op mijn leeslijst, en nu ineens daar, alsof het op me lag te wachten. Wat een heerlijk boek om in te verdwalen. Het leest vlot, en hoewel het even wennen is aan het idee van een Cambridge-professor die serieus feeën bestudeert, vind ik het een briljant uitgangspunt. Zodra ik verder gelezen heb, laat ik je weten wat ik ervan vind. Op het filmpje zie je ook mijn zelfgemaakte boekenlegger, geweven op een smal weefgetouw – hetzelfde waarmee je ook armbandjes kan maken. Ik gebruikte mijn eigen gesponnen wol. Simpel, maar zo fijn o...

Soms zijn het niet de omstandigheden, maar de mensen met wie je bent, die van een gewone dag iets magisch maken. Ondanks de grijze lucht en aanhoudende regen trokken we er met ons gezin op uit — naar het hart van verwondering: de Efteling. Met een stevige regenjas en een vrolijke paraplu trotseerden we de buien, en eerlijk? Het had z'n charme. Want door het slechte weer liepen we bijna alleen door het sprookjesbos… op de sprookjesbewoners na natuurlijk. De stilte maakte het extra betoverend. Alsof we heel even de enige bezoekers waren in een wereld waar fantasie tot leven komt. Onze kinderen genoten met volle teugen — en wij met hen. Het is zo’n bijzonder gevoel om te zien hoe ze opgaan in elk detail, elke attractie, elk verhaal. Achtbanen sla ik meestal over, maar het wachten deert me niet. Want in dat wachten schuilen vaak de mooiste momentjes. Ik koester nog steeds het gevoel van Corneel, inmiddels elf, die spontaan mijn hand pakt terwijl we samen door het park wandelen. Of h...