Hofgeluk

Sommige dagen hebben gewoon iets magisch. Geen grootse plannen, geen to-dolijstjes die afgevinkt moeten worden. Gewoon zijn . Vandaag was zo’n dag waarop alles zachtjes kabbelde. De kinderen zijn met vakantie, en wij ook een beetje. Alles mag, niets moet. Ik begon mijn ochtend zoals ik dat het allerliefste doe: in stilte, met wol. Nog voor het huis echt wakker werd, glipte ik mijn wolatelier binnen. De zon piepte aarzelend naar binnen terwijl ik de spinnewiel zachtjes liet zoemen. Traag, ritmisch, rustgevend. Het is een beetje zoals mediteren, maar dan met vezels. Later genoten we samen van een luie brunch. Geen haast, alleen maar hongerige buikjes en veel tijd. Rond de middag kwam het vriendinnetje van Mare langs. Die twee zijn een pracht van een duo. Samen verdwijnen ze in hun eigen wereld vol verhalen, spelletjes en gelach. Je ziet gewoon dat ze elkaar gemist hadden. Als vieruurtje bakte ik miniwafeltjes – mijn kleine wafelijzertje is een favorietje in huis. Het bakt heerlijke, k...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

Sommige dagen beginnen met een stilte die je meteen iets doet voelen. Vanochtend werden we wakker in een huis waar iets niet klopte. In de kippenren vonden we overal pluimen. Flopsie, de kip van Mare, was verdwenen. Freya, het lieve kippetje van Corneel, lag dood in de ren. Een vos was in de nacht langs geweest. We wonen hier al meer dan tien jaar en hebben altijd kippen gehad. Maar zoiets is ons nog nooit overkomen. Voor velen zijn het misschien “maar kippen”. Maar voor onze kinderen waren het échte vriendjes. Ze gaven ze eten, praatten tegen ze, zorgden ervoor — en bouwden zo een band op die voor hen heel bijzonder was. Het verdriet was (en is) groot. De hele dag zijn we bezig geweest met het versterken van de kippenren. Ook hebben we een diervriendelijk apparaat geplaatst dat vossen op afstand houdt, zonder schade aan andere dieren of vogels toe te brengen. Soms lijkt verdriet klein van buitenaf, maar is het groot in het hart van een kind. Vandaag was zo’n dag.  Een dag met e...

Ken je dat, van die dagen die zachtjes glinsteren, alsof ze een gouden randje hebben? Vandaag was precies zo'n dag. De ochtend begon stil en vredig. Terwijl de zon langzaam opkwam, rolde ik mijn yogamat uit in de tuin. Hommels zoemden loom om me heen, het gras nog vochtig van de dauw. Een moment van verbinding – met mezelf, met de natuur. De kinderen sliepen uit, alsof ook zij voelden dat er geen haast was vandaag. We ontbeten rustig, zonder klok, zonder planning. Daarna verzorgden we de kippen, gaven de konijnen eten, en liepen samen een rondje door de moestuin. Alles in een langzaam, ontspannen ritme. Later gingen we met z’n allen boodschappen doen. Mare ging spelen bij een vriendinnetje, en Corneel en ik genoten van een paar fijne uurtjes samen. Even echt contact, in alle eenvoud. ’s Middags breide ik verder aan een kerstsok – hij is bijna klaar. Morgen laat ik je het resultaat zien. Maar wat deze dag écht bijzonder maakte, was het bezoek. Juna kwam langs, samen met haar ke...

Breien in de zomerhitte: de gilet is af! Ik had het er al weken over: de gilet van hondenbreiwol. Vandaag, op misschien wel de warmste dag van het jaar, breide ik hem af. Stukje bij beetje. Draadjes weggewerkt, alles netjes in elkaar gezet. En het resultaat? Prachtig. Op de foto zie je al hoe bijzonder hij is – maar in het echt… nog mooier. De gilet is gemaakt voor de eigenaresse van Bruce, haar trouwe viervoeter. Ze vertrekken binnenkort op vakantie en laten hem achter in goede handen. Maar afscheid nemen blijft moeilijk. Met dit kledingstuk reist Bruce toch een beetje mee. Wat een liefdevolle gedachte, niet? Vroeg uit de veren: leven met het ritme van de natuur De dag begon vroeg. Nog voor de zon te hoog stond, stonden we in de tuin. Gieten, oogsten, voelen hoe de ochtendlucht langzaam warm wordt. De moestuin doet het goed in deze zomerse warmte, maar vraagt veel aandacht. De eerste erwtjes zijn geoogst – vers, kort gekookt en koud in de salade geserveerd. Een klein bloemkooltje...

De magie van het kleine: van oranje stipjes tot grote mijlpalen Heb jij ooit al eens een meeldauwlieveheersbeestje gezien? Eerlijk? Ik tot vanochtend ook niet. Samen met onze dochter Mare ging ik – zoals bijna elke ochtend – naar de kippen. Terwijl we de hennen begroetten, viel haar oog op iets bijzonders: een feloranje lieveheersbeestje met witte stippen. Geen klassiek rood exemplaar, geen exotisch zwart met gele vlekken, maar een echt juweeltje uit de natuur dat zich zomaar liet zien. En dat is zó typisch Mare. Ze ziet wat anderen vaak voorbijlopen. In het ritme van de dag herkent zij het wonder van het moment. En ik mag meekijken. Meegenieten. Delen in haar verwondering. Dat zijn de momenten die het leven diep en rijk maken. Vandaag was er nog zo’n moment: een grote mijlpaal voor onze zoon Corneel. De laatste keer lagere school. De deur ging dicht – letterlijk en symbolisch. We fietsten samen naar school. Hij op zijn eigen fiets, ik op de bakfiets. Mijn hart werd warm én week t...

Vandaag voelde het al een beetje als vakantie. De dag begon met zachte regen – een zegen voor de groentetuin én onze bloemenpracht. Ik kon het alleen maar toejuichen. Maar nog voor de middag brak de zon door, precies op tijd voor Corneels klaspicknick. Zelf nestelde ik me buiten, haakwerk in de hand. Rondom mij gonste het van het leven bij de lavendel. Sluit je je ogen, dan waan je je zo in de Provence. De geur, de kleur, het zachte zomerlicht – alles klopte. Mijn bol wol? Paars, natuurlijk. Mijn lievelingskleur, én een perfecte match met de bloeiende lavendel. Ik haak momenteel aan een zomers hoedje. Voor het eerst. En dat betekent: proberen, uithalen, opnieuw beginnen. Vertraging als vanzelf. Maar net dat maakt het zo fijn. Als het straks goed zit, heb ik meteen een patroon om verder op te bouwen. Én een hoofd vol nieuwe ideeën. Toch liep ik vandaag ook al even een schoolwinkel binnen. Schoolspullen voor volgend jaar — vroeg? Misschien. Maar het staat nu mooi afgevinkt van m’n lij...

De afgelopen dagen voelde ik me alsof ik in een achtbaan zat — een emotionele, welteverstaan. Trots. Liefde. Verbondenheid. Zoveel lieve woorden en complimenten. Het blijft me verwonderen hoe het ouderschap ons uitnodigt om mee te groeien met onze kinderen. Om getuige te zijn van hun groei, hun eigenheid die beetje bij beetje zichtbaar wordt. Wat een voorrecht. Wat een dankbaarheid. Maar eerlijk is eerlijk: het was ook intens. Mijn hart liep over, mijn hoofd zat vol. Dus vandaag kozen we bewust voor pauze. Een dag van rust. Gewoon samen met mijn man. Ik haakte wat aan een patroon – het ritme van de steken bracht me tot rust. Maar spinnen liet ik even voor wat het was. We aten samen. We praatten bij. Dachten na over de zomervakantie die voor ons ligt — acht weken die we willen vullen met herinneringen, niet met haast. En toen de regen even pauze nam, stapten we op de fiets. De wind in mijn haren, de vrijheid van de trappers onder mijn voeten, de wereld die langzaamaan weer openklapt. We...

Soms zijn het de eenvoudigste momenten die het meeste deugd doen. Deze ochtend stapte ik op mijn bakfiets, zonder haast, gewoon om even te genieten van wat de dag te bieden had. Hier in de buurt kronkelen de fietspaden tussen de velden en weilanden – een zalige plek om te vertragen en je hoofd leeg te maken. Onderweg liet ik me meenemen door het gezang van de vogels, het zachte briesje op mijn huid en het vriendelijke knikje van een passant. Ik stopte regelmatig om bloemen, planten en insecten van dichterbij te bekijken. Gewoon even stilstaan bij de schoonheid van de natuur. Met mijn telefoon en de app 'Obsidentify' speur ik dan nieuwsgierig naar namen en weetjes. Ken je die app? Hij herkent bloemen en insecten in een oogwenk. Wat begon als een korte fietstocht werd zo een klein leeravontuur – elke stop een kans om iets nieuws te ontdekken. En ja, er viel zelfs een spatje regen. Echt maar één druppel, alsof de natuur zich herinnerde dat ze dorstig was, maar toch nog even wa...

Zomerzonnewende. Het keerpunt van het jaar. Vanochtend zat ik in alle vroegte buiten, met een kopje koffie in mijn handen. De zon kwam op, warm en goud. De eerste vogelgeluiden vulden de tuin. En daar waren ze ook weer: onze huishommels, die hun nest hebben onder de dorpel van het terrasraam. Ze vlogen af en aan alsof ook zij wisten dat het vandaag bijzonder was. Ik voelde me dankbaar. Terwijl ik terugkeek op de voorbije maanden. Wat een eerste halfjaar is het geweest. Niet alles was licht of gemakkelijk—er was verdriet, ziekte, vermoeidheid, tegenslag. Maar er was ook zoveel moois. En vooral: we hadden elkaar. Goudrandjes Mama zijn van kindjes met een gouden randje – want zo noem ik ze liever – is soms een intens avontuur. Vol uitdagingen, maar ook vol verwondering. Ze verrassen me elke dag. Door hun kracht. Hun doorzettingsvermogen. Hun puurheid. Ze hebben me al zoveel geleerd. Over liefde. Over geduld. Over de schoonheid van wachten, van ruimte geven. We zijn gegroeid, als gezi...

Zonovergoten en stil — zo begon deze prachtige dag. Vroeg opstaan voelde als een cadeautje. Eerst een kopje koffie, dan naar buiten, waar de ochtend nog koel en fris aanvoelt. Vogels fluiten hun eigen ochtendlied en ik luister, zittend op mijn favoriete plekje in de tuin. Even simpelweg zijn . Daarna: de fiets op. De kinderen naar school brengen is zo’n momentje dat ik echt koester. Terwijl zij vrolijk babbelen, laat ik de wind mijn hoofd leegmaken. Wat een luxe dat onze route dwars door de velden loopt. Groen zover je kijkt — dat is pas rijkdom. Vandaag mocht ik naar het Karrenmuseum , waar ik de workshop Stokpaardjes maken gaf. Wat een feest om met niets meer dan een sok, wat wol, een paar knopen en een stok iets te creëren dat tot leven komt. Tegen het einde van de dag draafden de vrolijke paardjes over het terrein, vergezeld van giechelende kinderen. We brachten ook een bezoek aan de touwslagerij, waar we zelf touw sloegen voor de teugels. Zo mooi om vakmanschap en eenvoud te co...

"Leven is wat we ervan maken", zei Henry Miller ooit. En gelijk had hij. Vandaag was zo'n dag waarop we het leven echt maakten – met kleine momenten die groots aanvoelen. Samen aan tafel: meer dan huiswerk Terwijl de kinderen aan hun huiswerk zaten, nestelde ik me met mijn breiwerk aan de keukentafel. Zo’n gewoon moment dat toch altijd iets bijzonders heeft. Samen zitten, hen helpen als het even stroef gaat – of gewoon samen zijn in stilte. Bij Corneel oefende ik luidop de Franse woordjes, terwijl hij de vertalingen opschreef. Mare las een moeilijk woord voor, en we puzzelden samen op de betekenis. Zo weet ik wat er leeft in de klas, en ontstaat er ruimte voor fijne gesprekjes. Kleine gezinsmomenten die het hart vullen. Op ontdekking met de fiets en picknickmand ’s Middags besloten we een fietstochtje te maken, mét picknick. Voor het eerst gebruikten we de app Komoot – een aanrader trouwens. Je vindt er wandel- en fietsroutes met info over afstand, tijd en mooie pl...

  Hallo, gisteren brachten mijn man, onze 2 kindjes en ik een bezoekje aan het Karrenmuseum . Elke donderdag van de vakantie kan je deelnemen aan een gratis mini workshop. Gisteren stond figuurzagen op het programma. Figuurzagen en kinderen, geeft dat geen problemen, hoor ik je denken. Nee, hoor! Alles werd deskundig begeleid. En binnen geen tijd hadden we een dromenvanger gemaakt. Corneel ging nog naar de smid om een medallion te maken. We deden ook nog de zoektocht van Schatten van de Vlieg . Je vindt dit over heel Vlaanderen en het is een laagdrempelige manier om kinderen te laten kennis maken met musea. In het Karrenmuseum doe je een leuke zoektocht met allerlei activiteiten doorheen het museum. En, als je de code van de schatkist kan kraken, krijg je een leuk cadeautje. Het was een leuke middag die we afsloten met een lekker ijsje bij de Kiekenhoeve . Een restaurant met een fijn terras en een leuk speeltoestel voor de kinderen om op te spelen. Het bevindt zich naast het Karren...