Tussen tranen en dankbaarheid: een moment van ademruimte

-

De afgelopen dagen voelde ik me alsof ik in een achtbaan zat — een emotionele, welteverstaan. Trots. Liefde. Verbondenheid. Zoveel lieve woorden en complimenten. Het blijft me verwonderen hoe het ouderschap ons uitnodigt om mee te groeien met onze kinderen. Om getuige te zijn van hun groei, hun eigenheid die beetje bij beetje zichtbaar wordt. Wat een voorrecht. Wat een dankbaarheid.

Maar eerlijk is eerlijk: het was ook intens. Mijn hart liep over, mijn hoofd zat vol. Dus vandaag kozen we bewust voor pauze. Een dag van rust. Gewoon samen met mijn man.

Ik haakte wat aan een patroon – het ritme van de steken bracht me tot rust. Maar spinnen liet ik even voor wat het was. We aten samen. We praatten bij. Dachten na over de zomervakantie die voor ons ligt — acht weken die we willen vullen met herinneringen, niet met haast.

En toen de regen even pauze nam, stapten we op de fiets. De wind in mijn haren, de vrijheid van de trappers onder mijn voeten, de wereld die langzaamaan weer openklapt. We fietsten, keken, praatten. Stiltes mochten er ook zijn.

Het was precies wat ik nodig had. Een dag om op adem te komen. Om mijn hoofd op te ruimen en mijn hart weer te voelen.

Ouderschap vraagt veel, maar geeft ook zoveel terug. Zeker als je af en toe even stilstaat.

Liefs,
Sofie

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Heksenhoedje

-
Afbeelding
Gisteren maakte ik pompoen oorbellen, vandaag dit leuke heksenhoedje. Om op te hangen aan een slinger of om op te zetten bij Georgette.  Kwestie van beetje bij beetje Halloween in huis te halen.  Ik hoor je denken, Georgette? Dat is onze huismuis! Geen echte (ik ben een beetje bang van muizen) maar eentje die ik breidde, want tijdens de lockdowns knutselden we een huis van karton en die had een bewoner nodig. Van een restje eigen gesponnen wol breidde ik een muis. Corneel en Mare bedachten de naam. Ondertussen maakte Dieter nog meubeltjes (zeteltje, bedje, tafeltje en stoeltjes) en van papier maakten we een kledingskast en een keuken. Ondertussen heeft ze allerlei dekentjes gekregen, sjaals, omslagdoekjes, kleine boekjes en nu dus ook een heksenhoed! Zo leuk om allemaal samen te doen. Ze heeft een plekje gekregen in mijn atelier. En daar woont ze graag. Liefs, Sofie
Meer lezen

Zomerse zaterdag vol muziek

-
Afbeelding
Wat een warme dag was het vandaag. De deuren van mijn wolatelier bleven toe — vandaag vertragen we. Zaterdag is hier meestal muziekschooldag. En vandaag was het extra bijzonder: opendeurdag. Corneel schitterde samen met zijn groep in een verkorte versie van Matilda . Wat een plezier om hun enthousiasme te zien! Mare nam deel aan een demo-les met haar notenleerklas. Daarna bezochten we de muziekmeesters. Corneel speelde een stukje uit Interstellar , en Mare bracht een prachtig muziekstukje op cello — samen met haar meester. Muziekschool voelt hier niet als leren, maar als samen genieten, spelen, ontdekken. Een plek waar creativiteit en vriendschap bloeien. Een thuismoment met cake In de namiddag bleef het rustig. De warmte, het huis, de muziek die nog wat na-echoot in je hoofd. En toen dacht ik: we hebben weer eieren genoeg. Onze kippen zijn op dreef — tijd voor cake! Dit is mijn basiscake-recept , eenvoudig en snel, perfect voor een luie namiddag. En altijd lekker. De geur alleen al ma...
Meer lezen

Maandag: een dag om te vertragen

-
Afbeelding
Maandag... Is het jouw favoriete dag van de week? Voor mij wel – of toch op dagen zoals vandaag. De zon scheen zacht, de lucht was helder, en ik mocht een nieuwe cursist ontvangen. Iemand die, net als ik, verlangt naar vertraging. Naar het zelf maken. Naar leven met aandacht. Samen zaten we aan het spinnewiel, terwijl de wol langzaam transformeerde tot draad. Het is zo bijzonder om mijn passie te mogen delen. Spinnen is voor mij meer dan een ambacht – het is een ritueel van rust, een vorm van verbondenheid. Met de natuur. Met het materiaal. En met elkaar. Terwijl onze handen werkten, voerden we gesprekken over het leven. Over de schoonheid van het eenvoudige. Over hoe vol en rijk het leven kan zijn, maar ook hoe lastig het soms is om je plek te vinden in een wereld die voortdurend haast heeft. We lachten ook veel – want ook dát hoort bij het leven. De Wolkjeswol groeit onder mijn handen. De trui vordert stilaan. Elke draad vertelt een verhaal van tijd, zorg en vakmanschap. Ik ben do...
Meer lezen