Hofgeluk

Zaterdag… normaal klinkt er ’s ochtends muziek uit de muziekschool, maar vandaag bleef het stil. Even wennen – ook voor de kinderen. In plaats daarvan vulden we de ochtend met knutselen, lezen, muziek maken op het orgel en de cello, en spelletjes spelen aan de keukentafel. Zo simpel, zo waardevol. Vroeg in de ochtend, stapte ik op mijn fiets, terwijl de wereld nog sliep. En daar, midden op de stille weg, stond ineens een haas. Een bijzonder moment van onverwachte verbinding met de natuur. Die kleine ontmoetingen herinneren me eraan hoe mooi het is om het tempo te vertragen. In de namiddag breide ik verder aan mijn kerstsokjes – een langzaam werkje vol aandacht en intentie. Eind november sta ik op een kerstmarkt, en ik hoop tegen die tijd een mooie voorraad klaar te hebben. ’s Avonds begon het eindelijk te regenen. Misschien niet ideaal voor festivals, maar ik was er zó blij mee. Voor mijn tuin, voor de natuur, voor alles wat snakt naar verkoeling en herstel. De droogte was voelbaar:...

Ken je dat, van die dagen die zachtjes glinsteren, alsof ze een gouden randje hebben? Vandaag was precies zo'n dag. De ochtend begon stil en vredig. Terwijl de zon langzaam opkwam, rolde ik mijn yogamat uit in de tuin. Hommels zoemden loom om me heen, het gras nog vochtig van de dauw. Een moment van verbinding – met mezelf, met de natuur. De kinderen sliepen uit, alsof ook zij voelden dat er geen haast was vandaag. We ontbeten rustig, zonder klok, zonder planning. Daarna verzorgden we de kippen, gaven de konijnen eten, en liepen samen een rondje door de moestuin. Alles in een langzaam, ontspannen ritme. Later gingen we met z’n allen boodschappen doen. Mare ging spelen bij een vriendinnetje, en Corneel en ik genoten van een paar fijne uurtjes samen. Even echt contact, in alle eenvoud. ’s Middags breide ik verder aan een kerstsok – hij is bijna klaar. Morgen laat ik je het resultaat zien. Maar wat deze dag écht bijzonder maakte, was het bezoek. Juna kwam langs, samen met haar ke...

Breien in de zomerhitte: de gilet is af! Ik had het er al weken over: de gilet van hondenbreiwol. Vandaag, op misschien wel de warmste dag van het jaar, breide ik hem af. Stukje bij beetje. Draadjes weggewerkt, alles netjes in elkaar gezet. En het resultaat? Prachtig. Op de foto zie je al hoe bijzonder hij is – maar in het echt… nog mooier. De gilet is gemaakt voor de eigenaresse van Bruce, haar trouwe viervoeter. Ze vertrekken binnenkort op vakantie en laten hem achter in goede handen. Maar afscheid nemen blijft moeilijk. Met dit kledingstuk reist Bruce toch een beetje mee. Wat een liefdevolle gedachte, niet? Vroeg uit de veren: leven met het ritme van de natuur De dag begon vroeg. Nog voor de zon te hoog stond, stonden we in de tuin. Gieten, oogsten, voelen hoe de ochtendlucht langzaam warm wordt. De moestuin doet het goed in deze zomerse warmte, maar vraagt veel aandacht. De eerste erwtjes zijn geoogst – vers, kort gekookt en koud in de salade geserveerd. Een klein bloemkooltje...

De magie van het kleine: van oranje stipjes tot grote mijlpalen Heb jij ooit al eens een meeldauwlieveheersbeestje gezien? Eerlijk? Ik tot vanochtend ook niet. Samen met onze dochter Mare ging ik – zoals bijna elke ochtend – naar de kippen. Terwijl we de hennen begroetten, viel haar oog op iets bijzonders: een feloranje lieveheersbeestje met witte stippen. Geen klassiek rood exemplaar, geen exotisch zwart met gele vlekken, maar een echt juweeltje uit de natuur dat zich zomaar liet zien. En dat is zó typisch Mare. Ze ziet wat anderen vaak voorbijlopen. In het ritme van de dag herkent zij het wonder van het moment. En ik mag meekijken. Meegenieten. Delen in haar verwondering. Dat zijn de momenten die het leven diep en rijk maken. Vandaag was er nog zo’n moment: een grote mijlpaal voor onze zoon Corneel. De laatste keer lagere school. De deur ging dicht – letterlijk en symbolisch. We fietsten samen naar school. Hij op zijn eigen fiets, ik op de bakfiets. Mijn hart werd warm én week t...

Het was zo'n zondag waarop alles zacht glanst. Een zomerzondag in haar volle, gouden glorie. De ochtend kroop langzaam op gang. We ontbeten rustig, met de zon die stilletjes de keuken binnenviel. Buiten scharrelden onze dames – de kippen – gemoedelijk rond. Hun dagelijkse geschenk lag alweer in het nest: warme, verse eitjes. Wat een rijkdom, elke keer opnieuw. Corneel maakte er eiersalade van. Zelfgemaakt, met liefde en een snufje tijd. En dat proef je – alsof elke hap een beetje zachter smaakte. In de tuin stond de vlinderstruik volop in bloei. Het was een komen en gaan van fladderende vleugels, zoemende bijen, trage hommels. Een levendige stilte, als een kleine wereld die bruist van leven en tegelijk tot rust lijkt te komen. We zaten erbij, keken, ademden. ’s Namiddags viel het leven verder stil. We lieten het gewoon gebeuren. Wat soezen in de schaduw van de bomen, een paar bladzijden lezen, en ik breide rustig verder aan het voorpand van de gilet – zachtgrijze wol, gesponnen uit...

De afgelopen dagen voelde ik me alsof ik in een achtbaan zat — een emotionele, welteverstaan. Trots. Liefde. Verbondenheid. Zoveel lieve woorden en complimenten. Het blijft me verwonderen hoe het ouderschap ons uitnodigt om mee te groeien met onze kinderen. Om getuige te zijn van hun groei, hun eigenheid die beetje bij beetje zichtbaar wordt. Wat een voorrecht. Wat een dankbaarheid. Maar eerlijk is eerlijk: het was ook intens. Mijn hart liep over, mijn hoofd zat vol. Dus vandaag kozen we bewust voor pauze. Een dag van rust. Gewoon samen met mijn man. Ik haakte wat aan een patroon – het ritme van de steken bracht me tot rust. Maar spinnen liet ik even voor wat het was. We aten samen. We praatten bij. Dachten na over de zomervakantie die voor ons ligt — acht weken die we willen vullen met herinneringen, niet met haast. En toen de regen even pauze nam, stapten we op de fiets. De wind in mijn haren, de vrijheid van de trappers onder mijn voeten, de wereld die langzaamaan weer openklapt. We...