Zo’n dag die glanst van begin tot eind...

Zonovergoten en stil — zo begon deze prachtige dag. Vroeg opstaan voelde als een cadeautje. Eerst een kopje koffie, dan naar buiten, waar de ochtend nog koel en fris aanvoelt. Vogels fluiten hun eigen ochtendlied en ik luister, zittend op mijn favoriete plekje in de tuin. Even simpelweg zijn.

Daarna: de fiets op. De kinderen naar school brengen is zo’n momentje dat ik echt koester. Terwijl zij vrolijk babbelen, laat ik de wind mijn hoofd leegmaken. Wat een luxe dat onze route dwars door de velden loopt. Groen zover je kijkt — dat is pas rijkdom.

Vandaag mocht ik naar het Karrenmuseum, waar ik de workshop Stokpaardjes maken gaf. Wat een feest om met niets meer dan een sok, wat wol, een paar knopen en een stok iets te creëren dat tot leven komt. Tegen het einde van de dag draafden de vrolijke paardjes over het terrein, vergezeld van giechelende kinderen. We brachten ook een bezoek aan de touwslagerij, waar we zelf touw sloegen voor de teugels. Zo mooi om vakmanschap en eenvoud te combineren.

Dagen zoals deze… ze nodigen uit tot vertragen, verbinden, verwonderen.
Even op adem komen in de kleine dingen.

Liefs,
Sofie