Hofgeluk

Creativiteit in de buitenlucht Vandaag mocht ik een hele dag workshops geven voor Tatteljee , en wat was het een feestje! De zon scheen, we zaten midden in het groen en de sfeer was allesbehalve schools: rustig, ontspannen en vol inspiratie. Precies de omgeving waarin kinderen en jongeren helemaal hun creatieve energie kwijt kunnen. Wist je trouwens dat Tatteljee een heel creatief, uitgebreid aanbod heeft van cursussen? Neem zeker eens een kijkje op de website van Tatteljee . Kumihimo in de ochtend ’s Ochtends doken we in de techniek van Kumihimo – een Japanse vlechttechniek waarmee je de mooiste armbandjes maakt. Het is altijd zo fijn om te zien hoe deelnemers stap voor stap hun eigen unieke sieraden creëren. En nog mooier: het enthousiasme waarmee ze hun eigen draai geven aan een eeuwenoude techniek. Naaldvilten in de namiddag In de namiddag pakten we de lontwol erbij en gingen we aan de slag met naaldvilten . Er ontstonden hartjes, sterretjes, een lief varkentje en eendje, en...

Wat een dag. Zo’n dag die je bijblijft. We vertrokken vanmorgen vroeg, met een rugzak vol goesting en een hoofd vol plannen. De auto parkeerden we aan het station van Mechelen, en van daaruit namen we de trein naar Brussel – onze bruisende hoofdstad. Op het programma: een dag vol boeken en verwondering. Mijn nicht en haar dochter wachtten ons op in het hart van de stad, klaar om samen op verkenning te gaan. De eerste halte? Waterstones Brussel – een indrukwekkende Engelstalige boekenwinkel, verstopt tussen de drukte van de stad. Een plek waar het plots stil wordt in je hoofd. Zoveel boeken. Zoveel verhalen. En zoveel inspiratie. Boeken, verwondering en natuurlijke kleuren We kwamen eigenlijk vooral voor onze zoon. Een klein boekenfeestje, speciaal voor hem. Maar stiekem... hadden we het allemaal nodig. De geur van boeken, het ritselen van bladzijden, het gevoel van verdwalen in een verhaal. Iedereen vond er zijn ding. Van spannende leesboeken tot illustraties vol fantasie. En ik?...

Met de fiets op pad, een atelier vol zomergeel De ochtend was nog koel toen ik met mijn fiets de stilte in reed. Een tochtje naar de winkel, maar vooral een rit om mijn hoofd leeg te maken. Zo vroeg op de dag lijkt de wereld trager te draaien — precies zoals ik het graag heb. Langs de weg wiegde het boerenwormkruid zacht in de wind, met zijn zonnige, gele knoopjes. Ik plukte een bosje. Niet voor een vaas, maar om wol mee te verven. Ze hangt nu te drogen in mijn atelier, in afwachting van een volgende regenachtige dag waarop ik haar kleur mag vangen in een ketel warm water. Boerenwormkruid geeft een prachtig diep geel, bijna goud. Zo’n kleur die een trui of sjaal een verhaal meegeeft — van zomerwandelingen en het ritme van het seizoen. Terug thuis breide ik verder aan mijn gilet. Een eigen ontwerp. Steek na steek groeit het onder mijn handen, op het ritme van de dag. Dat is het fijne aan zelf breien: je maakt niet alleen iets om te dragen, je maakt herinneringen vast in de draden. M...

Wat een dag! Vanochtend twijfelde ik nog: zou ik mijn spinnenwiel buiten durven zetten? De lucht dreigde met regen, en eigenlijk keek ik daar stiekem naar uit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze tuin. Alles is gortdroog – de groentetuin snakt naar water en onze regenvoorraad slinkt met de dag. Gelukkig kunnen we nog teren op twee regentonnen die we strategisch hebben geplaatst. Elke druppel telt in tijden van droogte. Maar goed, geen regen dus. En dat gaf me de kans om mijn spinnenwiel tóch buiten te zetten. Vandaag werkte ik aan de zwarte wol van een tweede vacht. De eerste is al gesponnen – en wat een genot was dat. Deze wol is zacht, soepel, en glijdt na het kaarden als zijde door mijn handen. Zo'n moment, alleen met je materiaal, dat is pure ambacht. Draad voor draad geef je vorm aan iets tijdloos. En dan was er nog een cadeautje van de natuur: Dieter kwam onderweg van het werk thuis met een bos boerenwormkruid. Een plant waar ik elke keer weer blij van word. Terwij...

  Welkom op mijn stukje internet! Misschien volg je mijn blog al even, misschien ben je net binnengerold — in beide gevallen: fijn dat je er bent. Tijd om me even voor te stellen. Ik ben Sofie. Mama, partner, boekenliefhebber, natuurmens, bak- en kookfanaat, breister, haakster én gepassioneerd wolspinner. Geef mij een spinnenwiel, een bos verse wol, en wat natuurlijke plantenverf, en ik ben in mijn element. Ambacht en creativiteit zitten diep verweven in mijn dagelijks leven. Mijn hart klopt voor het ritme van de natuur. Ik hou van de eenvoud van kleine dingen: een vogel die fluit, het ruisen van de zee, de geur van versgebakken brood. Je zal me zelden vinden in een drukke massa – tenzij er een concert is waar ik rustig kan zitten en nadien snel weer de buitenlucht kan opzoeken. Ik leef graag bewust en traag, een tikkeltje eigenzinnig. Slow living, maar dan met veel kinderen, wol, en creativiteit. Samen met onze kinderen lees ik, maak ik muziek (ik speel piano, orgel, harp en c...

Er is iets betoverends aan het kleuren van wol met wat de natuur ons schenkt. Het is een eeuwenoude ambacht die elke keer weer verrast. Zelf werk ik uitsluitend met natuurlijke kleurstoffen: planten, bladeren, bloemen en schors die ik in de loop van het jaar verzamel. Denk aan vrouwenmantel uit de tuin, boerenwormkruid langs de berm of eikels en klimop uit het bos. Elk plantje vertelt zijn eigen kleurverhaal. Wat me telkens opnieuw verwondert, is hoe harmonieus de kleuren samenkomen. Geen schreeuwerige tinten, maar zachte, aardse nuances — van warmgeel tot mosgroen, met af en toe een verrassend accent zoals het diepe rood van meekrap of het bijna fluorescerende groen van jonge klimop. Natuurlijke wol neemt deze plantaardige kleuren op met een subtiele pracht die je met synthetische verf nooit bereikt. Maar kleuren is slechts één deel van het proces. Voor mij begint het ambacht al bij het spinnen. Vandaag zat ik achter mijn spinnewiel om verse strengen wol te maken — puur, onbewerkt e...

Vandaag voelde het al een beetje als vakantie. De dag begon met zachte regen – een zegen voor de groentetuin én onze bloemenpracht. Ik kon het alleen maar toejuichen. Maar nog voor de middag brak de zon door, precies op tijd voor Corneels klaspicknick. Zelf nestelde ik me buiten, haakwerk in de hand. Rondom mij gonste het van het leven bij de lavendel. Sluit je je ogen, dan waan je je zo in de Provence. De geur, de kleur, het zachte zomerlicht – alles klopte. Mijn bol wol? Paars, natuurlijk. Mijn lievelingskleur, én een perfecte match met de bloeiende lavendel. Ik haak momenteel aan een zomers hoedje. Voor het eerst. En dat betekent: proberen, uithalen, opnieuw beginnen. Vertraging als vanzelf. Maar net dat maakt het zo fijn. Als het straks goed zit, heb ik meteen een patroon om verder op te bouwen. Én een hoofd vol nieuwe ideeën. Toch liep ik vandaag ook al even een schoolwinkel binnen. Schoolspullen voor volgend jaar — vroeg? Misschien. Maar het staat nu mooi afgevinkt van m’n lij...

Wat een dag. Warm van de zon, maar ook van trots. Liefde. Blijdschap. Vandaag nam Corneel, onze zoon, afscheid van de tweede graad van Muzarto. Zijn klas zong uit volle borst klassiekers als The Lion Sleeps Tonight — met stralende gezichten, op een zonnig podium, voor een publiek dat zichtbaar genoot. Dat zijn van die kleine dingen die je niet snel vergeet. Mijlpalen die het leven kleur geven. Vlaggetjesmomenten. En het welverdiende ijsje achteraf? Dat smaakte dubbel zo lekker. Later op de dag dook ik mijn atelier in. Zaterdag leerde ik een nieuwe haaktechniek, en vandaag werkte ik aan het patroon van een zomers hoedje. Zo'n patroon ontwikkelen is een proces op zich. Het vraagt creativiteit , geduld en flink wat denkwerk. Uittrekken, opnieuw beginnen, bijschaven — een vorm van modern vakmanschap . Vaak vergeten we hoeveel liefde, tijd en aandacht er in zoiets schuilt. Toch is het ook dat wat het zo mooi maakt: zelf iets maken, stap voor stap. Zelf doen geeft voldoening, en he...

Zonovergoten en stil — zo begon deze prachtige dag. Vroeg opstaan voelde als een cadeautje. Eerst een kopje koffie, dan naar buiten, waar de ochtend nog koel en fris aanvoelt. Vogels fluiten hun eigen ochtendlied en ik luister, zittend op mijn favoriete plekje in de tuin. Even simpelweg zijn . Daarna: de fiets op. De kinderen naar school brengen is zo’n momentje dat ik echt koester. Terwijl zij vrolijk babbelen, laat ik de wind mijn hoofd leegmaken. Wat een luxe dat onze route dwars door de velden loopt. Groen zover je kijkt — dat is pas rijkdom. Vandaag mocht ik naar het Karrenmuseum , waar ik de workshop Stokpaardjes maken gaf. Wat een feest om met niets meer dan een sok, wat wol, een paar knopen en een stok iets te creëren dat tot leven komt. Tegen het einde van de dag draafden de vrolijke paardjes over het terrein, vergezeld van giechelende kinderen. We brachten ook een bezoek aan de touwslagerij, waar we zelf touw sloegen voor de teugels. Zo mooi om vakmanschap en eenvoud te co...

Het zoemt van leven in onze tuin. Bijen dansen van lavendelbloem naar lavendelbloem, hun vleugels trillen op het ritme van de zon. Hommels zoemen zwoegend heen en weer, onder de raam­dorpel verstoppen ze hun nest – een klein wonder van duurzaamheid en instinct. Vlinders dwarrelen als losse gedachten door de lucht, licht als verlangen. En vandaag, tussen de schaduw en het licht, zag ik haar weer: de eerste kolibrievlinder van het jaar. Wat een betoverend wezen – met haar lange snuit en fladderende vleugels die haast onzichtbaar bewegen, alsof de tijd even stil blijft staan. En ook mijn spinnenwiel zong vandaag mee, in het ritme van de natuur. Meter na meter Wolkjeswol gleed door mijn handen, gesponnen onder de bomen waar de wind zachtjes verhalen fluistert. Een ode aan vakmanschap , aan vertragen , aan werken met je handen in het tempo van het leven zelf. Wat een mooie dinsdag. En jij – waar vond jij vandaag een moment van rust? Liefs, Sofie

Een atelier vol ambacht en ochtendlicht Al vroeg zwaaiden de deuren van mijn wolatelier open. Nog vóór de hitte echt zijn intrede deed — want jeetje, wat was het warm — wilde ik alles rustig klaarzetten voor een les in het spinnen van wol. Wat een geluk dat het met dit zomerse weer buiten kon: onder de bomen, tussen het zachte ritselen van bladeren, ontstond er een oase van rust en aandacht. Vakmanschap dat de tand des tijds doorstaat De vrouw die kwam spinnen had het ambacht jaren geleden al eens geleerd, maar het leven — zoals dat gaat — schoof het spinnewiel langzaam naar de achtergrond. Nu, met haar pensioen net begonnen, had ze het oude wiel opnieuw tevoorschijn gehaald. En hoewel het wiel al decennia oud was, bleek maar weer: échte vakmanschap gaat generaties mee. Even de snaar nakijken, een druppeltje olie, het leren riempje weer soepel maken — en daar ging ze. Alsof ze nooit gestopt was. Vertragen met wol en woorden Wat een vreugde om haar opnieuw op weg te helpen. Samen spr...