De geur van wol en zomer

Een atelier vol ambacht en ochtendlicht

Al vroeg zwaaiden de deuren van mijn wolatelier open. Nog vóór de hitte echt zijn intrede deed — want jeetje, wat was het warm — wilde ik alles rustig klaarzetten voor een les in het spinnen van wol. Wat een geluk dat het met dit zomerse weer buiten kon: onder de bomen, tussen het zachte ritselen van bladeren, ontstond er een oase van rust en aandacht.

Vakmanschap dat de tand des tijds doorstaat

De vrouw die kwam spinnen had het ambacht jaren geleden al eens geleerd, maar het leven — zoals dat gaat — schoof het spinnewiel langzaam naar de achtergrond. Nu, met haar pensioen net begonnen, had ze het oude wiel opnieuw tevoorschijn gehaald. En hoewel het wiel al decennia oud was, bleek maar weer: échte vakmanschap gaat generaties mee. Even de snaar nakijken, een druppeltje olie, het leren riempje weer soepel maken — en daar ging ze. Alsof ze nooit gestopt was.

Vertragen met wol en woorden

Wat een vreugde om haar opnieuw op weg te helpen. Samen spraken we over wol, deelden we weetjes, verhalen, plannen. Over wat je allemaal kunt doen met wol — dat warme, veelzijdige materiaal dat ons op zoveel manieren verbindt met de natuur én met elkaar. De tijd vloog voorbij. Zomerse vertraging op zijn best.

Een picknick tussen de velden

’s Middags trokken we met onze dochter naar haar school voor de jaarlijkse eindejaarspicknick.
Iedereen bracht iets lekkers mee, tafels vulden zich met huisgemaakte gerechtjes, dekentjes werden uitgespreid onder de bomen. Tussen velden en schaduwrijke bosranden genoten we van elkaars gezelschap, simpel en echt. Even stilstaan, even samenzijn. Momenten om te koesteren.

Een bijzonder verzoek: spinnen met mensenhaar

Tussendoor kreeg ik ook nog een bijzonder telefoontje. Een kunstenares — met wie ik eerder al samenwerkte — vroeg of ik mensenhaar kan spinnen. En ja, dat kan. Qua structuur lijkt het verrassend veel op alpaca. Volgende week haal ik het haar op, en dan kan ik beginnen. Een spannend project vol betekenis. Wordt vervolgd...

Met wolwitte groeten,
Sofie