Een dag vol wol, natuur en verwondering

 Vanochtend zwaaide de deur van mijn wolatelier al vroeg open. De dag beloofde vol te zitten met werk – maar ook met verwondering. Ondanks het volle programma, trok de zon me al snel naar buiten. Want als het weer zó zacht en uitnodigend is, dan werk ik het liefst onder de open hemel.

Wol kaarden bij het poeltje – met gezelschap

Ik verhuisde mijn spullen naar het poeltje in de tuin, waar het leven bruist. Terwijl ik de schapenwol kaarde, werd ik omringd door kwakende kikkers, fladderende vogels die een slokje water kwamen halen, en zoemende bijen en hommels die tussen de bloemen dartelden. Het is zulk werk waarin je het ritme van de natuur voelt – langzaam, geduldig, precies goed. Hier buiten kom ik tot rust, en tegelijk voel ik me verbonden met het vakmanschap van het wolbewerken.

Fermenteren van wol: ambacht en duurzaamheid hand in hand

Vandaag stond er ook een minder fris, maar wel heel waardevol klusje op het programma: de gefermenteerde wol moest uit het water. Wat er uit de bak kwam, was prachtig – stralend witte wol. Maar eerlijk is eerlijk: het water ruikt als een oude beerput. Toch is het precies dát water dat mijn planten geweldig vinden. En de wol? Die is na dit proces heerlijk schoon en klaar om verder te verwerken.

Fermenteren is eigenlijk eenvoudig. Je hebt een bak nodig, regenwater, een afdekking van plastic én vooral: geduld. De zon doet het meeste werk. Na een paar weken haal ik de wol eruit (met handschoenen aan, dat zeker), laat haar uitlekken op een pallet met gaasdoek en spoel haar nog eens goed na. Daarna laat ik haar drogen in de wind. De geur verdwijnt en wat overblijft is pure, natuurlijke schoonheid – klaar om te kaarden en te spinnen.

Breien met een dierbare draad

Tussen al het werk door bewonderde ik ook het eindresultaat van een bijzonder project: breigaren
gesponnen van hondenvacht. Het blijft een wonder om de vacht van een geliefd huisdier te transformeren tot iets tastbaars en blijvends. De geur blijft een beetje hangen, dat is waar. Maar voor de baasjes is die geur juist een herinnering – een stukje van hun dierbare metgezel in draadvorm. Want ook een hond (of kat, of welk huisdier dan ook) hoort bij het gezin.

Vakmanschap vraagt tijd – en geeft geluk

Aan het eind van deze dag – vol handwerk, wol, spinnen, natuur en heel even stilstaan – voelde ik me moe, maar voldaan. Dit is het ritme waarin ik wil leven. Een ritme van vertragen, van genieten van kleine wonderen, van werken met je handen en eerbied voor de natuur.

Dankbaar voor de stilte, de geur van wol, het gezang van vogels en het diepe geluk dat je vindt in het ambacht.

Veel liefs,
Sofie