Gezelligheid, kopje koffie en kaarden

-

Een fleurig bezoekje

Wat een mooie dag was het vandaag. Deze ochtend kwam Marianne langs. Om bij te praten en ze had zo een aardig kaartje bij. Veel Beterschaaaap! Stond erop. Hoe lief is dat?! En toepasselijk. Ook een boek als cadeautje. Zen in 10 minuten. Een handboek over mindfulness. Toeval (als dat al bestaat) wil dat ik daar mee bezig ben. Met bewuster in het leven staan. Met het in het hier en nu zijn. Met ademen. Een hele uitdaging. Het is ook erg moeilijk, merk ik. Wat mij helpt is het focussen op de natuur. Welke kleuren zie ik? Welke vogels hoor ik? Voel ik de zonnestralen? Tuurlijk dwalen mijn gedachten af. Maar ik ben me er wel bewuster van dat ze afdwalen. Ook adem ik niet altijd goed door. Ook dat merkte ik op. Tijdens de dag doe ik dan wel eens zo een oefening alsof ik een kaars zachtjes uitblaas. Soms brengt dat soelaas, soms... ook helemaal niet. Er mee bezig zijn, is ook al iets, hè. 

Dus Marianne kwam op bezoek. Toen we onze koffie opgedronken hadden, is ze gaan kaarden met de zitkaarder. Ze had een mooie vacht bij, maar wel eentje die een goede kaardbeurt kan gebruiken. Met de zitkaarder gaat dat nu eenmaal vlotter, dan alles met een handkaarder of een drumkaarder te doen. Ik zat er heerlijk bij met nog spoelen waarvan ik draad haalde. 

Ze had ook kaasjeskruid bij. De bloemetjes heb ik apart van de stelen en bladeren afgekookt. Strengen wol gebeitst om morgen in alle vroegte te kleuren. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat...

In de ochtend was het dus nog droog, maar in de namiddag gingen alle sluizen weer open. Jeetje, van een lekker warm lentegevoel is er nu echt wel geen sprake. Eerder kachelweer. Wel weer om heerlijk te breien onder een dekentje met mijn knie omhoog, want die speelt me erg parten. Volgende week zou het droger worden, ik kijk er nu al naar uit. 

Veel liefs,

Sofie

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Heksenhoedje

-
Afbeelding
Gisteren maakte ik pompoen oorbellen, vandaag dit leuke heksenhoedje. Om op te hangen aan een slinger of om op te zetten bij Georgette.  Kwestie van beetje bij beetje Halloween in huis te halen.  Ik hoor je denken, Georgette? Dat is onze huismuis! Geen echte (ik ben een beetje bang van muizen) maar eentje die ik breidde, want tijdens de lockdowns knutselden we een huis van karton en die had een bewoner nodig. Van een restje eigen gesponnen wol breidde ik een muis. Corneel en Mare bedachten de naam. Ondertussen maakte Dieter nog meubeltjes (zeteltje, bedje, tafeltje en stoeltjes) en van papier maakten we een kledingskast en een keuken. Ondertussen heeft ze allerlei dekentjes gekregen, sjaals, omslagdoekjes, kleine boekjes en nu dus ook een heksenhoed! Zo leuk om allemaal samen te doen. Ze heeft een plekje gekregen in mijn atelier. En daar woont ze graag. Liefs, Sofie
Meer lezen

Zomerse zaterdag vol muziek

-
Afbeelding
Wat een warme dag was het vandaag. De deuren van mijn wolatelier bleven toe — vandaag vertragen we. Zaterdag is hier meestal muziekschooldag. En vandaag was het extra bijzonder: opendeurdag. Corneel schitterde samen met zijn groep in een verkorte versie van Matilda . Wat een plezier om hun enthousiasme te zien! Mare nam deel aan een demo-les met haar notenleerklas. Daarna bezochten we de muziekmeesters. Corneel speelde een stukje uit Interstellar , en Mare bracht een prachtig muziekstukje op cello — samen met haar meester. Muziekschool voelt hier niet als leren, maar als samen genieten, spelen, ontdekken. Een plek waar creativiteit en vriendschap bloeien. Een thuismoment met cake In de namiddag bleef het rustig. De warmte, het huis, de muziek die nog wat na-echoot in je hoofd. En toen dacht ik: we hebben weer eieren genoeg. Onze kippen zijn op dreef — tijd voor cake! Dit is mijn basiscake-recept , eenvoudig en snel, perfect voor een luie namiddag. En altijd lekker. De geur alleen al ma...
Meer lezen

Maandag: een dag om te vertragen

-
Afbeelding
Maandag... Is het jouw favoriete dag van de week? Voor mij wel – of toch op dagen zoals vandaag. De zon scheen zacht, de lucht was helder, en ik mocht een nieuwe cursist ontvangen. Iemand die, net als ik, verlangt naar vertraging. Naar het zelf maken. Naar leven met aandacht. Samen zaten we aan het spinnewiel, terwijl de wol langzaam transformeerde tot draad. Het is zo bijzonder om mijn passie te mogen delen. Spinnen is voor mij meer dan een ambacht – het is een ritueel van rust, een vorm van verbondenheid. Met de natuur. Met het materiaal. En met elkaar. Terwijl onze handen werkten, voerden we gesprekken over het leven. Over de schoonheid van het eenvoudige. Over hoe vol en rijk het leven kan zijn, maar ook hoe lastig het soms is om je plek te vinden in een wereld die voortdurend haast heeft. We lachten ook veel – want ook dát hoort bij het leven. De Wolkjeswol groeit onder mijn handen. De trui vordert stilaan. Elke draad vertelt een verhaal van tijd, zorg en vakmanschap. Ik ben do...
Meer lezen