Leven maken we samen

"Leven is wat we ervan maken", zei Henry Miller ooit. En gelijk had hij. Vandaag was zo'n dag waarop we het leven echt maakten – met kleine momenten die groots aanvoelen.

Samen aan tafel: meer dan huiswerk

Terwijl de kinderen aan hun huiswerk zaten, nestelde ik me met mijn breiwerk aan de keukentafel. Zo’n gewoon moment dat toch altijd iets bijzonders heeft. Samen zitten, hen helpen als het even stroef gaat – of gewoon samen zijn in stilte.
Bij Corneel oefende ik luidop de Franse woordjes, terwijl hij de vertalingen opschreef. Mare las een moeilijk woord voor, en we puzzelden samen op de betekenis. Zo weet ik wat er leeft in de klas, en ontstaat er ruimte voor fijne gesprekjes. Kleine gezinsmomenten die het hart vullen.

Op ontdekking met de fiets en picknickmand

’s Middags besloten we een fietstochtje te maken, mét picknick. Voor het eerst gebruikten we de app Komoot – een aanrader trouwens. Je vindt er wandel- en fietsroutes met info over afstand, tijd en mooie plekjes onderweg.
We kozen een eenvoudige route, want Mare fietst nog niet zo lang. Maar wát een tocht werd het! We zagen ganzen, meerkoeten, schapen, geiten en zelfs een buizerd. De kinderen hadden hun eigen picknickboxen gevuld met lekkers. Alles smaakte dubbel zo goed in de buitenlucht, met het perfecte voorjaarsweer als kers op de taart. Leven met de seizoenen voelt dan zo natuurlijk.

Samen huishouden – ook dat is verbinden

Na de tocht trokken we samen het huis in voor een opfrisbeurt. Geen grote schoonmaak, wel samen stofzuigen, afstoffen, planten water geven. Natuurlijk wordt er dan gemopperd – we zijn mensen. Maar we dóén het samen. En dat telt.

Oogst op het bord: doorleefde kool

’s Avonds stond er doorleefde kool met puree op tafel – vers uit onze moestuin. Deze plant blijft maar geven, zonder overheersende smaak. Iedereen eet het met smaak. Tuingeluk in de keuken – daar word je dankbaar van.

Samen leven, samen groeien

We sloten de dag af in de tuin. Voetballen, kikkers spotten bij het poeltje, de kippen achterna hollen. Geen groots vertoon, geen schermen – gewoon samen zijn. En dat is het mooiste geluk dat je kunt kweken.

Veel liefs,
Sofie