Grijze dag met een vleugje roze en blauw

Een grijze dag, dat was het wel buiten. Hoewel toen ik vanmorgen naar school reed met Mare waren er toch ook roze tinten te zien en blauwe plekjes tussen de wolken door. Het regende ook een beetje. Van die miezerregen. Al is dat goed voor de natuur, want het is nog steeds erg droog. Thuisgekomen startte ik de dag met een kop koffie en een bijpraatmoment met Dieter. Doorspreken wat we de komende dagen gaan doen, planningen maken, onze zorgen en trotsheid delen over onze kinderen. We doen dat bewust. Samen rond de tafel gaan. Elkaar letterlijk in de ogen kijken. 

Vervolgens ging ik gewapend met emmer en snoeischaar aan het eikels rapen helemaal vanachter in de tuin. Volgende week geef ik namelijk les in het kleuren van wol met eikels. Dat is zo bijzonder. Want eerst krijg je bruin, maar doe je er roestwater bij, dan krijg je zwart! Kleuren met eikels vraagt wel voorbereiding want ze moeten geplet, vandaar dus de snoeischaar, een paar dagen weken in water. Zo worden ze 'week' genoeg om te koken en geven ze het kleurpigment vrij dat ik wil gebruiken voor mijn wol. Ik was in goed gezelschap. De dames (onze kippen) die kwamen kijken, want ik zat naast hun ren. Ongetwijfeld dachten ze dat ik kwam met iets lekkers. Ze kennen dat al goed. Als ik een potje bij heb, zit er vaak een lekkertje (overschotjes van eten) in voor ze. Dan staan ze al te drummen aan het poortje. En ik hoorde ook geknabbel. Toegegeven, eerst dacht ik dat het een rat was. Al snel bleek dat de eekhoorn in de notenboom zat en aan het knabbelen was aan de pel van de noten. Hij of zij is druk in de weer om een wintervoorraad aan te leggen. Grote opluchting dat het de eekhoorn was. 

Ik maakte nog moes van onze appels en peren met een vleugje kaneel voor bij het avondeten en om bakjes in te vriezen. Het is een favoriet kostje hier in huis. Helemaal omdat het gemaakt is van de vruchten van onze eigen bomen. Dan smaakt het altijd net even iets beter. Heb jij een favoriet moes recept? 

In de namiddag, zette ik me aan mijn spinnenwiel om nog wol te maken. Ondertussen luisterde ik naar het boek 'Wilde zwanen' van Jung Chang. Het boek vertelt de levensverhalen van drie generaties vrouwen uit haar familie - haar grootmoeder, moeder en zichzelf - verweven met de ingrijpende politieke en maatschappelijke ontwikkelingen in het China van de twintigste eeuw. Chang beschrijft de invloed van oorlog, communisme en de Culturele Revolutie. Er zijn passages geweest, waar ik echt slecht van was omdat ze zo een indruk maakten. Het is tot op de dag van vandaag verboden in China. Ik raad het je ten zeerste aan. Het is fantastisch geschreven en geeft een hele persoonlijke, rauwe inkijk in het leven onder deze omstandigheden. 

Welk boek heeft op jouw een indruk nagelaten?

Liefs,

Sofie