Iets met pittig wandelen en de zon
De dag begon met een fikse wandeling. Hetzelfde rondje als altijd, tegen een ander tempo. Om te voelen, nou ja, hoe dat voelt. Het was pittig. En dat kwam niet door de temperatuur. De warmte van de zon viel nog goed mee. Eerlijk is eerlijk. Ik kon ook niet genieten van de wandeling, want ik was enkel bezig met het tempo. Dat kwam door een artikel over de Dodentocht die dit weekend doorgaat. Over welk tempo je moet hebben om hem te kunnen volbrengen. De 100 kilometer in 24 uur. Conclusie... mijn lijf protesteerde enorm na de wandeling. Mijn rug deed veel meer pijn (mijn onderste wervels staan vast met bouten en staven en vormen zo 1 blok). Het ontspannende effect, het ik maak mijn hoofd leeg moment was er niet. Dus... niet mijn ding. En dat ik geen Dodentocht wandel, ach, dat staan niet op mijn wensenlijstje. Wel van een wandeling genieten met zo min mogelijk rugpijn. Want de dag houdt niet op na een wandeling.
Die liep verder met wol kaarden en spinnen. Ja, nog altijd alpacavacht. Dat zal ook nog de komende periode zo zijn. Dat zorgt voor veel werk.
Ik haalde alvast bloempotjes voor mijn workshopje tijdens de speelateliers van Tatteljee. Ik kijk er erg naar uit. Een bruisende creativiteit sfeer hangt er dan. Heerlijk.
En toen... toen was er de (gedeeltelijke) zonsverduistering. De brilletjes lagen al maandenlang klaar. Die hadden we van Nerdland. Wat een bijzonder moment. Daar met 4. Wetende dat in de ruimte de maan voor de zon schuift. Ver, ver weg. Dat maakt me nederig.
Het gaat een korte nacht worden. De Perseïden komen over.
Veel liefs,
Sofie
Reacties
Een reactie posten