Dankbaarheid, wol en breien

Hallo,

Terwijl Dieter van morgen vroeg vertrok, nam ik mijn breinaalden om onder het genot van een kopje koffie en een luisterboek, verder te werken aan mijn vest. En toen veranderde de vest in een trui. Ik heb namelijk de voorpanden en het achterpand aan mekaar gezet op 1 naald. Eigenlijk was dat niet de bedoeling. Maar ik wil al zo lang nog eens een trui voor mezelf breien. Met dit parroon is dat ook mogelijk. Dus voila, een trui dus. Het is al mooi gelukt. Nu ben ik er over aan het denken om er nog een patroon in te breien. Daar kan ik nog wel even over nadenken. Het zou dan om.het onderste stuk gaan, vlak boven de boord. Dat lijkt me het mooiste.

Een paar uur later werd ik verwacht voor een begrafenis. Een dame, op hoge leeftijd, had afscheid genomen. Het werd een eerbetoon. Warm. Heel liefdevol. Vol dankbaarheid. 

In de namiddag zette ik me aan het vilten. Heerlijk is dat. Wrijven. Zeep. Warm water. Wol. Zo een mooie dingen dat je er mee kan maken. Deze keer heb ik er bloempotjes mee gemaakt. 

Na een lekkere wok, speelden we samen een spelletje, trokken we onze wandelschoenen aan. Het was een paar dagen geleden dat we ons rondje deden. Wat was er ondertussen al veel veranderd. De mais was afgereden, zo konden we weer verder kijken. De aardappelen waren gerooid. En voor de eerste keer sinds een lange tijd had ik weer een jas aan en geen sandalen, maar wandelschoenen. Ook de zon gaat opvallend vroeger onder. En jawel, de hertjes waren er. Zo blij om ze weer te zien.

Ik zag de eekhoorn nog. Ik hoorde haar of hem ook knabbelen aan noten. Stilletjes aan komt de herfst weer in de lucht. 

Veel liefs,

Sofie