Tijd om te lezen

Elke schooldag krijgt Mare de opdracht: tien minuten lezen. En weet je? Ik lees met haar mee. Niet omdat het moet, maar omdat het mag. Die tien minuten zijn ons kleine dagelijks ritueel geworden — een eilandje van rust in een vaak drukke dag.

Zitten. Lezen. Ademhalen. Alles vertraagt.

En terwijl zij zich verliest in haar boek, laat ik me ook meenemen. Tien minuten per dag — het lijkt weinig. Maar wonderlijk genoeg, groeit ook zo een boek bladzijde na bladzijde. Zonder haast. Zonder druk. En voor je het weet, ben je halverwege.

Momenteel lees ik De heks van Near van V.E. Schwab. Een verhaal dat onder je huid kruipt. Ik zit er middenin — tussen de fluisteringen van de wind, een jonge vrouw met vragen, een vreemdeling die geheimen meebrengt, en een dorp waarin oude verhalen over heksen nog altijd leven.
Het is meeslepend, mysterieus, bijna betoverend. Ik wil het je nu al aanraden, al ben ik nog niet op de laatste bladzijde beland.

Naast het lezen werk ik verder aan mijn sjaal, gebreid met zachte Alice-wol. Ze groeit, rij na rij, steek na steek. Het patroon ontvouwt zich langzaam — bijna alsof de wol zelf zijn weg vindt.

Vandaag laat ik het spinnewiel even rusten. Mijn lichaam vroeg om pauze, en ik luister. Ook stilstand hoort erbij.

Veel liefs,
Sofie