Hofgeluk

De wind maakte het fris op de fiets vandaag, maar binnen was het des te gezelliger. Met de kachel aan zette ik een klein pannetje op met water, stukjes appelsien van onze boom op het terras en een vleugje kaneel. Het verspreidt zo’n heerlijke geur door het huis – wel even in de gaten houden natuurlijk, dat het niet droog kookt. In de tuin plukte ik appels en bakte er appelstrudel mee voor een lekker vieruurtje. Gisteren kleurden we tijdens de cursus strengen wol met boerenwormkruid en vandaag kregen ze nog een badje met azijn om de kleur goed te fixeren. Wat zijn ze prachtig geworden! Ook mijn spinnewiel draaide weer: de eerste spoel zit vol, morgen werk ik de tweede af en na het twijnen heb ik opnieuw een voorraadje om te kleuren. Misschien met brandnetels waar ik elke dag voorbijfiets, of toch met de vele eikels die er dit jaar te vinden zijn. De kippen kregen vandaag vers stro. Grappig hoe ze daar altijd even aan moeten wennen, waarschijnlijk omdat hun zorgvuldig gemaakte nestjes ...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

De nacht bracht weinig slaap. De indrukken van de dag ervoor bleven nazinderen – je leest er meer over in mijn vorige blogbericht. Gelukkig heerste er rust in het kippenhok, en ook de konijntjes waagden zich weer buiten. Gisteren bleven ze in hun hok – ik vermoed dat ook zij de vos gezien hebben. Gelukkig bracht een bezoek aan de bibliotheek wat lichtheid. Tussen de rekken ontdekte ik het boek ‘Emily Wildes Encyclopedie der Feeën’ van Heather Fawcett. Al langer op mijn leeslijst, en nu ineens daar, alsof het op me lag te wachten. Wat een heerlijk boek om in te verdwalen. Het leest vlot, en hoewel het even wennen is aan het idee van een Cambridge-professor die serieus feeën bestudeert, vind ik het een briljant uitgangspunt. Zodra ik verder gelezen heb, laat ik je weten wat ik ervan vind. Op het filmpje zie je ook mijn zelfgemaakte boekenlegger, geweven op een smal weefgetouw – hetzelfde waarmee je ook armbandjes kan maken. Ik gebruikte mijn eigen gesponnen wol. Simpel, maar zo fijn o...

Sommige dagen beginnen met een stilte die je meteen iets doet voelen. Vanochtend werden we wakker in een huis waar iets niet klopte. In de kippenren vonden we overal pluimen. Flopsie, de kip van Mare, was verdwenen. Freya, het lieve kippetje van Corneel, lag dood in de ren. Een vos was in de nacht langs geweest. We wonen hier al meer dan tien jaar en hebben altijd kippen gehad. Maar zoiets is ons nog nooit overkomen. Voor velen zijn het misschien “maar kippen”. Maar voor onze kinderen waren het échte vriendjes. Ze gaven ze eten, praatten tegen ze, zorgden ervoor — en bouwden zo een band op die voor hen heel bijzonder was. Het verdriet was (en is) groot. De hele dag zijn we bezig geweest met het versterken van de kippenren. Ook hebben we een diervriendelijk apparaat geplaatst dat vossen op afstand houdt, zonder schade aan andere dieren of vogels toe te brengen. Soms lijkt verdriet klein van buitenaf, maar is het groot in het hart van een kind. Vandaag was zo’n dag.  Een dag met e...