Hofgeluk

Vandaag bracht ik veel tijd door achter mijn spinnewiel. De wol van mijn Ouessant-schaap gleed langzaam door mijn vingers en ik merkte dat ik al bijna klaar ben om te beginnen met twijnen. Dat vooruitzicht geeft altijd een beetje spanning: straks zie ik hoe de draad echt tot leven komt. Het bijzondere Ouessant-schaap De Ouessant is een klein, zeldzaam schapenras dat oorspronkelijk afkomstig is van het eiland Ouessant, voor de kust van Bretagne. Het staat bekend als één van de kleinste schapen ter wereld. Hun compacte formaat en sterke karakter maken ze ideaal voor begrazing in kleine weides of tuinen. De wol van de Ouessant is vaak donkerbruin tot zwart, soms grijs of wit. Ze is stevig, met een korte vezel, en daardoor heel geschikt voor het spinnen van een wat robuustere draad. Perfect voor warme truien, sokken of stevige accessoires. Het voelt extra bijzonder om met wol van je eigen schaap te werken: van dier tot draad. Wat is twijnen? Als je wol spint, maak je eerst een enkele ...

In mijn atelier hangt de geur van zomer. Vandaag plukte ik nog een bosje boerenwormkruid , dat ik voorzichtig op z’n kop heb gehangen om te drogen. De eerste bundels zijn intussen mooi droog – klaar om te bewaren in bruine papieren zakken. Dat is mijn beproefde methode: geen plastiek, want daarin zouden de bloemen kunnen gaan schimmelen. En dat zou zonde zijn van al dat moois. Maar wat doe je nu eigenlijk met boerenwormkruid? Je kunt er mee verven. Op de foto zie je het resultaat: die prachtige heldergele streng wol kreeg haar kleur van de gele bloemetjes van deze plant. Alleen de bloemhoofdjes gebruik ik, voor dat zonnige, zuivere geel. Voeg je ook de stelen toe, dan verandert de tint: iets grijzer, met een groene ondertoon. Ook mooi, net wat aardser. Het is maar net wat je zoekt voor je project. Ik hou van dat proces: plukken, drogen, koken, kleuren. Elke stap is traag, met aandacht. En elk resultaat is uniek – een samenwerking tussen plant en mens. 🌿 Boerenwormkruid gebruiken om w...

Wat een dag. Zo’n dag die je bijblijft. We vertrokken vanmorgen vroeg, met een rugzak vol goesting en een hoofd vol plannen. De auto parkeerden we aan het station van Mechelen, en van daaruit namen we de trein naar Brussel – onze bruisende hoofdstad. Op het programma: een dag vol boeken en verwondering. Mijn nicht en haar dochter wachtten ons op in het hart van de stad, klaar om samen op verkenning te gaan. De eerste halte? Waterstones Brussel – een indrukwekkende Engelstalige boekenwinkel, verstopt tussen de drukte van de stad. Een plek waar het plots stil wordt in je hoofd. Zoveel boeken. Zoveel verhalen. En zoveel inspiratie. Boeken, verwondering en natuurlijke kleuren We kwamen eigenlijk vooral voor onze zoon. Een klein boekenfeestje, speciaal voor hem. Maar stiekem... hadden we het allemaal nodig. De geur van boeken, het ritselen van bladzijden, het gevoel van verdwalen in een verhaal. Iedereen vond er zijn ding. Van spannende leesboeken tot illustraties vol fantasie. En ik?...

Met de fiets op pad, een atelier vol zomergeel De ochtend was nog koel toen ik met mijn fiets de stilte in reed. Een tochtje naar de winkel, maar vooral een rit om mijn hoofd leeg te maken. Zo vroeg op de dag lijkt de wereld trager te draaien — precies zoals ik het graag heb. Langs de weg wiegde het boerenwormkruid zacht in de wind, met zijn zonnige, gele knoopjes. Ik plukte een bosje. Niet voor een vaas, maar om wol mee te verven. Ze hangt nu te drogen in mijn atelier, in afwachting van een volgende regenachtige dag waarop ik haar kleur mag vangen in een ketel warm water. Boerenwormkruid geeft een prachtig diep geel, bijna goud. Zo’n kleur die een trui of sjaal een verhaal meegeeft — van zomerwandelingen en het ritme van het seizoen. Terug thuis breide ik verder aan mijn gilet. Een eigen ontwerp. Steek na steek groeit het onder mijn handen, op het ritme van de dag. Dat is het fijne aan zelf breien: je maakt niet alleen iets om te dragen, je maakt herinneringen vast in de draden. M...

Wat een dag! Vanochtend twijfelde ik nog: zou ik mijn spinnenwiel buiten durven zetten? De lucht dreigde met regen, en eigenlijk keek ik daar stiekem naar uit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze tuin. Alles is gortdroog – de groentetuin snakt naar water en onze regenvoorraad slinkt met de dag. Gelukkig kunnen we nog teren op twee regentonnen die we strategisch hebben geplaatst. Elke druppel telt in tijden van droogte. Maar goed, geen regen dus. En dat gaf me de kans om mijn spinnenwiel tóch buiten te zetten. Vandaag werkte ik aan de zwarte wol van een tweede vacht. De eerste is al gesponnen – en wat een genot was dat. Deze wol is zacht, soepel, en glijdt na het kaarden als zijde door mijn handen. Zo'n moment, alleen met je materiaal, dat is pure ambacht. Draad voor draad geef je vorm aan iets tijdloos. En dan was er nog een cadeautje van de natuur: Dieter kwam onderweg van het werk thuis met een bos boerenwormkruid. Een plant waar ik elke keer weer blij van word. Terwij...

Er is iets betoverends aan het kleuren van wol met wat de natuur ons schenkt. Het is een eeuwenoude ambacht die elke keer weer verrast. Zelf werk ik uitsluitend met natuurlijke kleurstoffen: planten, bladeren, bloemen en schors die ik in de loop van het jaar verzamel. Denk aan vrouwenmantel uit de tuin, boerenwormkruid langs de berm of eikels en klimop uit het bos. Elk plantje vertelt zijn eigen kleurverhaal. Wat me telkens opnieuw verwondert, is hoe harmonieus de kleuren samenkomen. Geen schreeuwerige tinten, maar zachte, aardse nuances — van warmgeel tot mosgroen, met af en toe een verrassend accent zoals het diepe rood van meekrap of het bijna fluorescerende groen van jonge klimop. Natuurlijke wol neemt deze plantaardige kleuren op met een subtiele pracht die je met synthetische verf nooit bereikt. Maar kleuren is slechts één deel van het proces. Voor mij begint het ambacht al bij het spinnen. Vandaag zat ik achter mijn spinnewiel om verse strengen wol te maken — puur, onbewerkt e...

Vandaag zwaaiden de deuren van het wolatelier opnieuw open. Alsof de ruimte zelf wist dat er werk op haar lag te wachten. In een grote juten zak lagen de zwarte vachten van de Ouessantschapen, vorige week geleverd. Ruw, ongetemd, doordrenkt van stro — puur natuur in al haar grilligheid. Ik wist het al bij het openschudden: dit wordt een vacht waar ik in mag duiken. Letterlijk en figuurlijk. Er zit veel stro in, en dat vraagt geduld. Tijd. Aandacht. Maar gelukkig staat mijn trouwe drumkaarder al klaar — je ziet ‘m in het filmpje aan het werk, hij en ik zijn intussen goed op elkaar afgestemd. De eerste handeling is altijd met de handen. Pluk voor pluk, stro voor stro, haal ik uit de vacht wat niet bij de wol hoort. Mijn vingers voelen al wat mijn ogen nog niet zien. Dan volgt het kaarden: een vacht gaat bij mij meerdere keren door de drumkaarder. Niet uit haast, maar uit zorg. Elke doorgang haalt iets weg — een klit, een sprietje hooi — en maakt de wol soepeler, zachter, spingeschikt. ...

Zomergeluk & Kerstsokken – Een creatieve dag in het wolatelier Woensdagen voelen in de zomervakantie vaak als zwevende dagen. Ze glippen stilletjes voorbij, alsof ze parels zijn aan een losse draad – moeilijk te tellen, maar stuk voor stuk kostbaar. Vandaag was zo’n dag. Terwijl de zon gul over het land gleed, zwaaiden de deuren van mijn wolatelier wijd open. Tijd om te breien. En geloof het of niet: kerstsokken stonden op het programma! Breien in de zomer? Aan kerstdecoratie? Jazeker! Voor breiliefhebbers begint kerst vaak al in juli. 🎄 Want wie zelf sokken breit – en dan bedoel ik écht handgebreide kerstsokjes in traditionele kleuren als rood en wit – weet: je kunt er niet vroeg genoeg aan beginnen. Intussen dwarrelen ook andere kleuren uit mijn wolmand: zachtgroen, zilvergrijs, poederroze… en natuurlijk paars, mijn ultieme lievelingskleur. ✨ Creatief met wol: spinnen, breien en genieten Vandaag had nog meer wolgeluk in petto: vijf nieuwe zakken met heerlijk zachte wol arriv...

Na heel wat zonnige uurtjes haken is het zover: mijn zomerse hoedje is helemaal klaar! 💛 Gemaakt in mijn favoriete kleur, met liefde en een flinke dosis zomergeluk. En omdat ik het zo leuk vind om mijn creaties te delen, vind je onderaan dit bericht het gratis haakpatroon zodat jij ook aan de slag kunt! 🔗 Klik hier om het patroon te downloaden (Een eenvoudig, aanpasbaar patroon voor elk hoofd en elke stijl.) Pas het patroon eenvoudig aan jouw maat aan Wil je het gehaakte hoedje perfect laten aansluiten op jouw hoofdomtrek? Geen probleem! Je kunt het patroon heel makkelijk aanpassen: Groter hoofd? Haak een extra ronde met meerderingen tot ongeveer 50 steken . Kleiner hoofd? Minder dan 40 steken is vaak genoeg. Een bredere rand? Haak gewoon één of meerdere toeren vaste extra voor een sierlijk effect. Zo maak je een zomers hoedje dat helemaal bij jou past – qua maat én uitstraling. 🌼 Hulp nodig? Ik denk graag met je mee Kom je er niet helemaal uit, of wil je je...

Vandaag voelde het al een beetje als vakantie. De dag begon met zachte regen – een zegen voor de groentetuin én onze bloemenpracht. Ik kon het alleen maar toejuichen. Maar nog voor de middag brak de zon door, precies op tijd voor Corneels klaspicknick. Zelf nestelde ik me buiten, haakwerk in de hand. Rondom mij gonste het van het leven bij de lavendel. Sluit je je ogen, dan waan je je zo in de Provence. De geur, de kleur, het zachte zomerlicht – alles klopte. Mijn bol wol? Paars, natuurlijk. Mijn lievelingskleur, én een perfecte match met de bloeiende lavendel. Ik haak momenteel aan een zomers hoedje. Voor het eerst. En dat betekent: proberen, uithalen, opnieuw beginnen. Vertraging als vanzelf. Maar net dat maakt het zo fijn. Als het straks goed zit, heb ik meteen een patroon om verder op te bouwen. Én een hoofd vol nieuwe ideeën. Toch liep ik vandaag ook al even een schoolwinkel binnen. Schoolspullen voor volgend jaar — vroeg? Misschien. Maar het staat nu mooi afgevinkt van m’n lij...

Wat een dag. Warm van de zon, maar ook van trots. Liefde. Blijdschap. Vandaag nam Corneel, onze zoon, afscheid van de tweede graad van Muzarto. Zijn klas zong uit volle borst klassiekers als The Lion Sleeps Tonight — met stralende gezichten, op een zonnig podium, voor een publiek dat zichtbaar genoot. Dat zijn van die kleine dingen die je niet snel vergeet. Mijlpalen die het leven kleur geven. Vlaggetjesmomenten. En het welverdiende ijsje achteraf? Dat smaakte dubbel zo lekker. Later op de dag dook ik mijn atelier in. Zaterdag leerde ik een nieuwe haaktechniek, en vandaag werkte ik aan het patroon van een zomers hoedje. Zo'n patroon ontwikkelen is een proces op zich. Het vraagt creativiteit , geduld en flink wat denkwerk. Uittrekken, opnieuw beginnen, bijschaven — een vorm van modern vakmanschap . Vaak vergeten we hoeveel liefde, tijd en aandacht er in zoiets schuilt. Toch is het ook dat wat het zo mooi maakt: zelf iets maken, stap voor stap. Zelf doen geeft voldoening, en he...

Zoals beloofd geef ik je vandaag een update over mijn gilet van hondenbreidraad – de naam ontbreekt nog, maar die komt vast vanzelf! Het achterpand is inmiddels af en ik ben er echt blij mee. De structuur is prachtig geworden en tot mijn verbazing heb ik er minder garen voor nodig gehad dan gedacht. Op dit moment werk ik aan het eerste voorpand. Ik ben al bijna toe aan de mouwmindering, dus het vordert lekker. De komende dagen ga ik er met veel plezier verder aan breien. Ondertussen begint er al een nieuw idee te borrelen – herken je dat? Dit keer denk ik aan een gehaakte hoed, met een techniek die ik afgelopen zaterdag heb geleerd. Maar sokken breien trekt me ook. Er zijn zóveel prachtige sokkenpatronen. Brei jij je eigen sokken? Het is best een uitdaging, maar zelfgebreide sokken zijn écht iets bijzonders – een staaltje puur vakmanschap. Maar eerst... de gilet. Wordt vervolgd! Liefs, Sofie

Soms komt er een project op je pad dat zó uniek is, dat je meteen voelt: dit móet ik doen. Vandaag was zo’n dag. Op verzoek van de Antwerpse visual artist Sanne De Wolf – een internationaal exposerende kunstenares – ben ik aan de slag gegaan met iets wat bijna niemand doet: het spinnen van mensenhaar . Sanne was al langere tijd op zoek naar een manier om mensenhaar te verwerken in haar kunstinstallaties. Ze had overal gezocht, maar niemand bleek haar te kunnen helpen… tot ze bij mij uitkwam. En ja, ook voor mij was het een primeur: mensenhaar had ik nog nooit gesponnen. Maar vanuit mijn ervaring met onder andere alpacawol zag ik direct overeenkomsten in structuur. Ik besloot te experimenteren – met mijn eigen haar, dat ik ’s ochtends uit m’n borstel haalde (lang haar heeft zo z’n voordelen 😉). Na een aantal tests vond ik een manier waarop het haar zich goed liet spinnen. En eerlijk? Het ging bijna vanzelf. Vakmanschap in combinatie met nieuwsgierigheid en durf — daar begint alles m...

Zomerzonnewende. Het keerpunt van het jaar. Vanochtend zat ik in alle vroegte buiten, met een kopje koffie in mijn handen. De zon kwam op, warm en goud. De eerste vogelgeluiden vulden de tuin. En daar waren ze ook weer: onze huishommels, die hun nest hebben onder de dorpel van het terrasraam. Ze vlogen af en aan alsof ook zij wisten dat het vandaag bijzonder was. Ik voelde me dankbaar. Terwijl ik terugkeek op de voorbije maanden. Wat een eerste halfjaar is het geweest. Niet alles was licht of gemakkelijk—er was verdriet, ziekte, vermoeidheid, tegenslag. Maar er was ook zoveel moois. En vooral: we hadden elkaar. Goudrandjes Mama zijn van kindjes met een gouden randje – want zo noem ik ze liever – is soms een intens avontuur. Vol uitdagingen, maar ook vol verwondering. Ze verrassen me elke dag. Door hun kracht. Hun doorzettingsvermogen. Hun puurheid. Ze hebben me al zoveel geleerd. Over liefde. Over geduld. Over de schoonheid van wachten, van ruimte geven. We zijn gegroeid, als gezi...

Sommige dagen voelen gewoon goud waard. Vandaag was zo’n dag. Traag beginnen, samen genieten We begonnen traag, zoals ik het graag heb. Samen aan tafel, een rustig ontbijtje met versgebakken spiegeleitjes – recht van onze dames, de kippen. Kleine gelukjes uit eigen hof. Fietsen, tuinieren en het ritme van de natuur Daarna sprongen we op de fiets voor het ritje naar school. We namen een omweg langs onze groentetuin, op dat stukje gemeentelijke grond dat we huren. De bonen lieten het afweten, dus die zaaien we binnenkort opnieuw. Maar de rest doet het prima – de eerste minicourgettes laten zich al zien! Ik ben nog op zoek naar een lekker receptje om ze te verwerken. Heb jij een favoriete manier om courgette klaar te maken? Laat het gerust weten in een reactie – ik lees ze met plezier. Breien met aandacht en zachtheid Later die ochtend kroop ik met een kop koffie achter mijn breiwerk. De gilet van hondenwol vordert gestaag. Al zoek ik nog steeds naar een leuke, zachte naam voor de ...

  Als je al vaker op mijn blog bent geweest, weet je intussen dat ik graag werk met bijzondere materialen. Misschien herinner je je nog dat ik ooit wol spon van een hondenvacht. En als dit je eerste bezoek is – welkom en hallo! – laat me je dan meteen meenemen in een verhaal vol zachtheid, bezieling en ambachtelijk handwerk. Ik spin wol. Niet alleen van schapen of alpaca’s, maar ook van meer onverwachte bronnen, zoals de muskusos… en ja, zelfs van hondenvachten. Het klinkt misschien ongewoon, maar er zit zoveel liefde in. Denk eens aan de diepe band die mensen met hun huisdier hebben. Wanneer het moment komt om afscheid te nemen, zoeken sommigen naar een manier om die verbondenheid tastbaar te maken. Voor sommige honden – met een voldoende dikke, zachte vacht – is het mogelijk om van hun haar garen te spinnen. Niet elke vacht is geschikt: een kortharige labrador, bijvoorbeeld, levert geen spinbare vezels op. Maar een prachtige Chowchow, zoals Bruce? Absoluut wel. Van zijn vacht ...

Maandag... Is het jouw favoriete dag van de week? Voor mij wel – of toch op dagen zoals vandaag. De zon scheen zacht, de lucht was helder, en ik mocht een nieuwe cursist ontvangen. Iemand die, net als ik, verlangt naar vertraging. Naar het zelf maken. Naar leven met aandacht. Samen zaten we aan het spinnewiel, terwijl de wol langzaam transformeerde tot draad. Het is zo bijzonder om mijn passie te mogen delen. Spinnen is voor mij meer dan een ambacht – het is een ritueel van rust, een vorm van verbondenheid. Met de natuur. Met het materiaal. En met elkaar. Terwijl onze handen werkten, voerden we gesprekken over het leven. Over de schoonheid van het eenvoudige. Over hoe vol en rijk het leven kan zijn, maar ook hoe lastig het soms is om je plek te vinden in een wereld die voortdurend haast heeft. We lachten ook veel – want ook dát hoort bij het leven. De Wolkjeswol groeit onder mijn handen. De trui vordert stilaan. Elke draad vertelt een verhaal van tijd, zorg en vakmanschap. Ik ben do...

Soms is het gewoon genoeg: een zonrijke zondag vol kleine momenten die je hart vullen. We begonnen de dag traag en fijn – met versgebakken croissants, dampende koffie en muziek die zachtjes op de achtergrond speelde. Geen haast. Alleen maar zijn . Samen. Na het ontbijt was er nog even wat huiswerk, maar al snel keerde de rust terug. Buiten rommelden we wat in de tuin, tussen de kippen en bloeiende planten. Binnen vulde muziek opnieuw het huis – op het orgel, op de cello. Klanken die alles lichter maakten. In die rustige ochtend vond ook mijn creativiteit haar plek. Ik haakte een nieuwe haarversiering, gewoon met wat katoendraad en een elastiekje. Losse steken, een paar blaadjes, een metalen hangertje, houten kraaltjes. Zo eenvoudig, en toch zo leuk om te maken. En het resultaat? Prachtig in mijn haar. Maak jij er ook eentje? Ik ben benieuwd hoe jouw versie eruitziet. In de namiddag sprongen we op de fiets voor een klein rondje. Even het hoofd leegmaken, samen de wind voelen. Genieten v...

De dag begon met een vertrouwd ritme. De kindjes weer naar school, maar dit keer met een glimlach in plaats van ochtendmopperij. Misschien lag het aan de rust van gisteren — een dag zonder haast, vol kleine gelukjes. Zuurdesemliefde als bedankje Een paar weken geleden gaf ik een stukje van mijn zuurdesemstarter – liefdevol 'prut' genoemd – mee met een collega van mijn man. Tot mijn verrassing stond er vanochtend een versgebakken brood op tafel. Hij had de nachtshift gedaan en had het meegebracht als bedankje. Zo lief. En zo smaakvol. Brood met een verhaal smaakt toch altijd net iets beter. Vachten, geuren en geduld In het wolatelier is het volle bak. De geschoren vachten stromen binnen – van Voskop tot Ouessant, van diepbruin tot spierwit. Dit is het seizoen van scheren, verzamelen, plannen. Wol verwerken vraagt tijd. En net daarin schuilt de magie. De rust om na te denken over wat het worden mag. Welke kleuren passen? Welke planten gebruik ik straks om die witte wol zachtgroen...

Vandaag ben ik begonnen aan een nieuwe alpaca vacht om te spinnen. Deze heeft een caramel kleur en ooo zo zacht. Het spint heerlijk weg! Ik ben nog maar aan de eerste draad begonnen, maar ik kijk er naar uit om te twijnen en het eindresultaat te zien. Verder heb ik nog wasmiddel gemaakt (ja, dat maak ikzelf, zo gemakkelijk en veel goedkoper én veel beter voor het milieu!), weer kledij gewassen (want anders wordt dat al snel een berg waar ik niet kan overkijken) brood gebakken, de prutjes eten gegeten, gespeeld met de kindjes, telefoontjes en mailtjes beantwoord en een verhaal ingesproken op computer voor 12-jarige en eten klaar gemaakt... Als ik dat zo op een rijtje zet, dan was de dag goedgevuld! Veel liefs, Sofie