Een dag vol wol, muziek en mijlpalen

Vandaag spon ik verder aan de hondenvacht, terwijl de regen gestaag en onophoudelijk tegen de ramen sloeg. Het was er het weer wel naar: binnen blijven, handen laten glijden over de wol, gedachten die meewaaien met het ritme van het spinnenwiel. Het werk vordert goed – zo goed zelfs dat ik vandaag al strengen kon twijnen. Het spint soepel, bijna als vanzelf. En de geur? Die valt reuze mee, echt waar.

Vanavond stond er iets heel anders op het programma: een voordracht met mijn cello. Ik speelde de Allemande van Johann Hermann Schein, een Duitse barokcomponist en dichter. Telkens als ik dat stuk speel, zie ik in gedachten een paar dat over de vloer glijdt – ingetogen, met overgave, dansend op de grens van traditie en gevoel. Ook La vie en Rose van Edith Piaf stond op de lessenaar. Wat een lijflied. Het leven is heus niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar soms... soms wel. Het hangt er maar van af hoe je kijkt.

En dan was er nog een belangrijke mijlpaal vandaag. We zijn onze zoon gaan inschrijven voor de middelbare school. Elf jaar geleden zat hij nog veilig in mijn buik. En nu – nu is hij een nieuwsgierige, soms dwarse, maar bovenal heerlijke jongen. Oké, hij heeft zijn kuren. Gelukkig maar. Dat betekent dat hij zijn eigen stem zoekt. Maar hij komt ook nog altijd knuffelen. Hij vertelt, deelt, vraagt. En ja, ook de oogrol heeft zijn intrede gedaan. Zo’n veelzeggende "mama...", begeleid door die typische blik. Ik moet er stiekem om lachen, al laat ik dat natuurlijk niet merken. Want zoiets doe je niet als ouder van een beginnende puber.

Vanavond sluit ik de dag af met een hart vol dankbaarheid. Voor wol die zich spint, voor muziek die raakt, voor kinderen die groeien. Voor het leven, zoals het komt – soms in grijstinten, soms in zachte pastels, soms in een uitbundig boeket van kleuren.

Liefs,
Sofie