Hofgeluk

  Hallo, deze ochtend namen we de trein, altijd een beetje reizen, naar Antwerpen. We werden verwacht voor het, weeral, laatste KID concert in de Koningin Elizabeth zaal. We genoten van de intense emoties van 'De fantastische symfonie' geschreven op de muziek van Berlioz. Gespeeld door het fantastische Symfonisch orkest van Antwerpen. Gijs de Corte, Emma Vanthielen en Hans Peter Janssens namen de rollen voor hun rekening.  Na de voorstelling maakten we een wandeling door Antwerpen. Het was er heerlijk weer voor. Genieten van het zonnetje. Het leuke aan onze kinderen is dat zij details zien waar anderen vaak aan voorbij gaan. Een bijzonder beeld in de gevel. Een gek raam. Dat maakt het extra leuk om dit met hen te doen. De drukte viel goed mee. We maakten een eetstop bij Da Giovanni's. We zijn daar al eerder geweest en de pizza's en lasagne kunnen ons zeker bekoren. Buiken goed gevuld. Ken je The other Bookshop? Nee, dan breng je die maar eens een bezoekje als je houdt v...

Hallo, zondag, zondag,... wekelijks zingt Rob de Nijs wel het liedje in mijn hoofd. Vanmorgen vroeg vertrok mijn man weer met de fiets naar het werk, dus dicht bij elkaar blijven, was er vandaag niet bij.  Ik reed met mijn fiets naar Heide. Onderweg riepen de wulpen in de velden, maar zien deed ik ze niet door de dikke mist die er hing. Jeetje, wat een dikke soep! Gelukkig klaarde het op toen ik rond de middag weer terug reed. Het trappen ging moeizaam. Mijn bakfiets liet het afweten. De laatste meters waren er teveel aan en die heb ik te voet afgelegd. Mijn tong hing spreekwoordelijk tussen mijn tenen. Ondertussen is ie weer gemaakt door de handige man die enkele uren later thuiskwam van zijn werk.  WOL Vandaag kleurde ik wol met de meekrap die sinds vrijdag staat te weken. O, wat is de streng mooi gekleurd. Ik laat hem nog een nachtje trekken. Morgen spoelen en dan deel ik een foto ervan met je. Het is nu dieprood, maar door het spoelen zal het nog wel verlichten. Meekrap is...

Toen ik deze ochtend in alle vroegte naar buiten keek... zag ik een fijn winters wit laagje. De eerste sneeuw van de najaar was gevallen. Een mooi zicht, al was het nog wat donker. Onze dochter maakte haar eerste sneeuwman. Heel toepasselijk want ze speelt dit jaar mee in het verhaal over de Sneeuwman. Ken je dat? Het is gebaseerd op het boek van Raymond Briggs uit 1978. Er werd in 1982 een kinderfilm gemaakt. Het lied 'Walking in the Air' is zo een mooi gecomponeerd stuk. En ja, ook een echte oorworm. Heel warm, liefdevol.  Ik ging vandaag voor tijdens de dienst voor Christus Koning die verzorgd werd door de jongens, meisjes en leiding van de Chiro van Heide. Er werd gezongen, gebeden en mooi gespeeld door de muziekkapel. Over samen, vriendschappen, over plezier maken. Iedereen ging met een warm gevoel naar huis.  Vanmiddag was het een rustig aan middag. Samen een film gekeken. Mijn brei ter hand genomen om een sjaaltje te maken met een bol wol die ik meebracht uit Zweden. Ei...

Met de fiets op pad, een atelier vol zomergeel De ochtend was nog koel toen ik met mijn fiets de stilte in reed. Een tochtje naar de winkel, maar vooral een rit om mijn hoofd leeg te maken. Zo vroeg op de dag lijkt de wereld trager te draaien — precies zoals ik het graag heb. Langs de weg wiegde het boerenwormkruid zacht in de wind, met zijn zonnige, gele knoopjes. Ik plukte een bosje. Niet voor een vaas, maar om wol mee te verven. Ze hangt nu te drogen in mijn atelier, in afwachting van een volgende regenachtige dag waarop ik haar kleur mag vangen in een ketel warm water. Boerenwormkruid geeft een prachtig diep geel, bijna goud. Zo’n kleur die een trui of sjaal een verhaal meegeeft — van zomerwandelingen en het ritme van het seizoen. Terug thuis breide ik verder aan mijn gilet. Een eigen ontwerp. Steek na steek groeit het onder mijn handen, op het ritme van de dag. Dat is het fijne aan zelf breien: je maakt niet alleen iets om te dragen, je maakt herinneringen vast in de draden. M...

Heb je hem gezien? Die groene kikker, gewoon daar – op de rand van ons poeltje, badend in het zonlicht. Helemaal op zijn gemak. En eigenlijk... zo voelde deze zondag ook voor mij: warm, ontspannen en vol kleine geluksmomenten. Het was een dag van samen zijn. We lazen een boek, speelden een spelletje, en keken naar de bloedstollende finales op Wimbledon – wat een kracht en focus. Tussendoor werkte ik verder aan een kerstkous in een nieuwe kleur (ja, ik weet het, kerst in juli!) én aan het gilet dat ik voor mezelf aan het breien ben. Ritme, draad en stilte. Heerlijk. In de tuin was het alsof alles op zijn plek viel. De hommels zoemden van bloem naar bloem, vlinders dwarrelden door de lucht, vogels zongen hun zomerlied. De geur van onze bloeiende appelsienboom hing zachtjes in de lucht. Dat soort momenten – de zon op je huid, natuur om je heen, het zachte ruisen van het leven – dát zijn de dingen die voor mij écht tellen. En ik voelde me intens dankbaar. Met onze kinderen gaat het bete...

Het was zo'n zondag waarop alles zacht glanst. Een zomerzondag in haar volle, gouden glorie. De ochtend kroop langzaam op gang. We ontbeten rustig, met de zon die stilletjes de keuken binnenviel. Buiten scharrelden onze dames – de kippen – gemoedelijk rond. Hun dagelijkse geschenk lag alweer in het nest: warme, verse eitjes. Wat een rijkdom, elke keer opnieuw. Corneel maakte er eiersalade van. Zelfgemaakt, met liefde en een snufje tijd. En dat proef je – alsof elke hap een beetje zachter smaakte. In de tuin stond de vlinderstruik volop in bloei. Het was een komen en gaan van fladderende vleugels, zoemende bijen, trage hommels. Een levendige stilte, als een kleine wereld die bruist van leven en tegelijk tot rust lijkt te komen. We zaten erbij, keken, ademden. ’s Namiddags viel het leven verder stil. We lieten het gewoon gebeuren. Wat soezen in de schaduw van de bomen, een paar bladzijden lezen, en ik breide rustig verder aan het voorpand van de gilet – zachtgrijze wol, gesponnen uit...