Hofgeluk

Wat een dag. Zo’n dag die je bijblijft. We vertrokken vanmorgen vroeg, met een rugzak vol goesting en een hoofd vol plannen. De auto parkeerden we aan het station van Mechelen, en van daaruit namen we de trein naar Brussel – onze bruisende hoofdstad. Op het programma: een dag vol boeken en verwondering. Mijn nicht en haar dochter wachtten ons op in het hart van de stad, klaar om samen op verkenning te gaan. De eerste halte? Waterstones Brussel – een indrukwekkende Engelstalige boekenwinkel, verstopt tussen de drukte van de stad. Een plek waar het plots stil wordt in je hoofd. Zoveel boeken. Zoveel verhalen. En zoveel inspiratie. Boeken, verwondering en natuurlijke kleuren We kwamen eigenlijk vooral voor onze zoon. Een klein boekenfeestje, speciaal voor hem. Maar stiekem... hadden we het allemaal nodig. De geur van boeken, het ritselen van bladzijden, het gevoel van verdwalen in een verhaal. Iedereen vond er zijn ding. Van spannende leesboeken tot illustraties vol fantasie. En ik?...

Vandaag begon ik in alle vroegte. Terwijl het huis nog stil was en de ochtend zacht binnenviel, stond ik in de keuken. Een pot op het vuur, verse groenten uit de tuin op het aanrecht. Spaghetti maken is hier thuis bijna een ritueel. En nu de tuin op volle toeren draait, mag dat ook wel iets zijn om van te genieten. Deze keer roerde ik fijngeraspte courgette door de saus, samen met ui, wortel, selder en sappige tomaten. Alles uit eigen tuin, stuk voor stuk met liefde geoogst. Een beetje gehakt erbij, wat spek voor wie dat graag heeft – maar het hoeft niet. Het mag ook helemaal plantaardig blijven. De smaak zit sowieso in de traagheid: lang laten sudderen, en daarna een nachtje laten rusten. De volgende dag is alles nóg lekkerder. Tussen het snijden en roeren door lag mijn wol op tafel. Ik kon verder breien terwijl de saus rustig pruttelde. Zulke momenten zijn mijn favoriete momenten. Alles mag, niets moet. Later op de dag trokken we nog even naar Antwerpen, maar het gevoel van die rus...

Wat een dag vandaag. Zon op mijn gezicht, een zacht briesje door het open raam, en het ritmische getik van mijn spinnenwiel op het terras. Terwijl ik wol spin voor mijn najaarscursus Kleuren met natuurlijke materialen , droom ik al van strengen die straks zacht tintelen in aardse tinten. Intussen groeit onze tuin weelderig verder. Alles lijkt tegelijk oogstklaar. De tomaten kleuren vuurrood, de venkel staat stevig in het bed en de ajuintjes bollen vrolijk op. Twee keer per dag wandel ik met een mandje en een mesje door ons stukje grond. Alsof ik op schattenjacht ben. Vandaag vond ik venkel, knoflook, ajuin en tomaten – perfect voor een eenvoudige maar smaakvolle lunch. 's Avonds kwamen daar ook nog komkommers, paprika en pijpajuintjes bij. Allemaal vers, knapperig, eerlijk. En wat ik deed met die venkel? Ik maakte er een warme pastaschotel van – licht en geurig, precies wat je wil op een zomerse dag. 🍝 Recept: Pasta met venkel en tomaten uit eigen tuin Een makkelijk recept v...

Wat een dag! Vanochtend twijfelde ik nog: zou ik mijn spinnenwiel buiten durven zetten? De lucht dreigde met regen, en eigenlijk keek ik daar stiekem naar uit. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor onze tuin. Alles is gortdroog – de groentetuin snakt naar water en onze regenvoorraad slinkt met de dag. Gelukkig kunnen we nog teren op twee regentonnen die we strategisch hebben geplaatst. Elke druppel telt in tijden van droogte. Maar goed, geen regen dus. En dat gaf me de kans om mijn spinnenwiel tóch buiten te zetten. Vandaag werkte ik aan de zwarte wol van een tweede vacht. De eerste is al gesponnen – en wat een genot was dat. Deze wol is zacht, soepel, en glijdt na het kaarden als zijde door mijn handen. Zo'n moment, alleen met je materiaal, dat is pure ambacht. Draad voor draad geef je vorm aan iets tijdloos. En dan was er nog een cadeautje van de natuur: Dieter kwam onderweg van het werk thuis met een bos boerenwormkruid. Een plant waar ik elke keer weer blij van word. Terwij...