Hofgeluk

Soms zit geluk gewoon in een wolletje. In een hand vol draadjes, in een spelletje aan tafel, in een tuinpad dat leidt naar waar het leven zacht stroomt. Vandaag begon zoals zovele gewone dagen: met een boodschappentas in de ene hand, een lijstje in de andere. Maar tussen het zoeken naar rijpe perziken en de geur van versgebakken brood voelde ik het al – vandaag zou het een dag zijn van verbinding. Deze namiddag was ik gastvrouw voor het brei- en haakcafé tijdens Z!T . Een tafel vol vrouwen, garens in alle tinten, verhalen tussen de steken geweven. De sfeer was warm, open. Creativiteit als universele taal. Er werd gelachen, gezwegen, gedeeld. Het deed me deugd – hoe klein en huiselijk het ook lijkt, samen haken en breien brengt zoveel teweeg. Thuisgekomen trokken de kinderen en ik de Rummikubdoos open. De stenen klikten gezellig over tafel, handen vlogen, koppies dachten na. Ik betrapte mezelf op een glimlach – dit zijn de avonden die ik wil bewaren. En toen, tussen roos en avondl...

Zomer. Dat is overvloed. Een tuin die barst van het leven, van groenten en fruit in alle kleuren en geuren. Zoals ik gisteren nog schreef: verser dan vers. Elke dag kook ik met wat de tuin me geeft. De lange zomerdagen vullen zich vanzelf: wol spinnen, breien in de schaduw, op stap gaan met de kinderen, lezen, spelletjes spelen, fietsen in de vroege ochtend als de dauw nog op het gras ligt. En pas laat op de avond eten, als de hitte wat gaan liggen is. En dan zijn er de bramen. Zwart en glanzend hangen ze aan de grote struik achter in onze tuin. Je hoeft er de deur niet voor uit. Maar je moet wel de doorntjes trotseren. Soms zucht ik een beetje, want de waslijn staat vlakbij. En als ik niet oplet, haken de lange ranken zich vast in de lakens. Dan moet de snoeischaar eraan te pas komen, en steek ik weer die verloren draadjes terug in de was – littekens van de zomer. Ach, ik neem het erbij. Want wat een rijkdom, zo’n bramenstruik vlak bij huis. Bramen plukken, dat doe ik al sinds ik...

Soms zijn het niet de omstandigheden, maar de mensen met wie je bent, die van een gewone dag iets magisch maken. Ondanks de grijze lucht en aanhoudende regen trokken we er met ons gezin op uit — naar het hart van verwondering: de Efteling. Met een stevige regenjas en een vrolijke paraplu trotseerden we de buien, en eerlijk? Het had z'n charme. Want door het slechte weer liepen we bijna alleen door het sprookjesbos… op de sprookjesbewoners na natuurlijk. De stilte maakte het extra betoverend. Alsof we heel even de enige bezoekers waren in een wereld waar fantasie tot leven komt. Onze kinderen genoten met volle teugen — en wij met hen. Het is zo’n bijzonder gevoel om te zien hoe ze opgaan in elk detail, elke attractie, elk verhaal. Achtbanen sla ik meestal over, maar het wachten deert me niet. Want in dat wachten schuilen vaak de mooiste momentjes. Ik koester nog steeds het gevoel van Corneel, inmiddels elf, die spontaan mijn hand pakt terwijl we samen door het park wandelen. Of h...